Monday, October 16, 2017

கமலி காத்திருக்கிறாள்...

பகுதி:  14

இதற்கு முன் பகுதி:  http://jeeveesblog.blogspot.in


வீட்டிற்கு வந்திருந்திருந்தவர்களின் அவரவர் துறை சார்ந்த திறமைகள் பற்றி ப்ரியாவிற்கு நிறைய மரியாதை இருந்தது.  பல அவர்களைப் பற்றி தன் கணவன் சொன்னது என்றாலும்  பொதுவெளியில் பழக்கமுள்ள அவளும் அவர்களைப் பற்றி நிறையத் தெரிந்திருந்தாள்.  போன வாரம் அவள் படித்த அந்த பிரபல பத்திரிகை கூட  பெரியவரை யாரோ பேட்டி கண்ட கட்டுரை ஒன்றை வெளியிட்டிருந்தது.

இவர்கள் எதைப் பற்றித் தன்னிடம் பேச வந்திருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.   அது எது பற்றி என்றாலும் தனக்கு இவர்களால் ஆயிரம் நன்மைகள் விளையப் போவதாக இருந்தாலும் தன் அரசுப் பணிக்குப் பங்கம் விளைவிக்கக் கூடிய எதுவொன்றையும் செய்து விடக் கூடாது என்ற தீர்மானம் ப்ரியாவின் உள்ளத்தில் வலுப்பட்டது.

"சாப்பாடு ஏஒன் அம்மா.. திருப்தியாய் இருந்தது.." என்றார் பெரியவர். அவரே தொடர்ந்து "அலுவலக நாள் அன்று  உங்களைத் தொந்தரவு செய்து விட்டோம்" என்றார்.    அவரின் குரல் ஒரு பார்மாலிட்டிக்காக அவர் அதைச் சொல்வது போல இல்லாமல் உண்மையிலேயே அதற்கு வருந்துவது போலிருந்தது.

"வித் ப்ளஷர்." என்றாள் ப்ரியா.  "என் கணவர் உங்களைப் பற்றி நிறையச் சொல்லியிருக்கிறார்.  சமூகத்தில் உங்கள் பெருமைகள் பற்றியும் நான் நிறையக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.  எங்கள் வீட்டிற்கு நீங்கள் இருவரும் வந்தது எங்களுக்கு வாழ்க்கை பூராவும் பெருமை அளிக்கிற விஷயம்.
'இவர்கள் வந்திருந்தார்கள்' என்று அக்கம் பக்கத்தில் கேள்வி பட்டால் கூட 'அப்படியா?'  என்று ஆச்சரியப்படுவார்கள்.  எங்களுக்கு ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கக் கூடாதா?.. உங்கள் தயவில் நாங்களும் அவர்களை நேரில் பார்த்திருப்போம், இல்லையா?" என்று ஏமாற்றத்துடன் நிச்சயம் சொல்வார்கள்..  நீங்கள் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தது எங்கள் குடும்பத்திற்குப் பெருமை.. " என்றவள்,  அவர்களின் விஜயம் பற்றித்  தெரிந்து கொள்ளும் ஆவலில், "ஏதோ நீங்கள் விவரமாக என்னிடம் பேசுவதற்காக வந்திருக்கிற மாதிரி தெரிகிறது..  நீங்கள் என்னை விடப் பெரியவர்கள்..  தயங்காமல் அது பற்றி என்னிடம் சொல்லலாம், ஐயா.. என் வரையறைக்கு முடிந்ததைச் செய்யக் காத்திருக்கிறேன்.." என்று லேசாகத் தன் கணவனைப் பார்த்தபடி தான் சொல்வதை எந்த கோணத்தில் ப்ரியன் புரிந்து கொள்வான் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியத்திலும் கேட்டாள்.  ப்ரியா எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் கோர்வையாகப் பேசியது என்ன இவர்களிடம் கேட்க வேண்டும் அதை எப்படிக் கேட்க வேண்டும் என்று தன் மனசில் ஒரு ரிகர்சல் நடத்தி இருப்பதே போலிருந்தது..

"விஷயங்களை அலசுகிற மாதிரி நீங்க பேசற தோரணை எனக்கு மிகவும் பிடிச்சிருக்கு.. உண்மையிலேயே உங்களை மாதிரி ஒருத்தரைத் தான் நாங்க தேடிண்டிருந்தோம்..  அப்படியான ஒருத்தரைக் கண்டு பிடிச்சதில் எங்களுக்கு ரொம்பவும் மகிழ்ச்சி" என்றார் பெரியவர்.

"அதுவும் அவர் எங்கள் ப்ரியனின் மனைவியாய் இருப்பது எல்லாத்தையும் விட மகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறது.." என்றார் இத்தனை நேரம் எதுவும் பேசாமல் இருந்த எழுத்தாளர்.  இல்லை, பெரியவர் பேசி முடிக்கட்டும் என்று அவர் காத்திருந்திருக்கலாம்.

"ஐயா.. ஒரு வேண்டுகோள்.." என்றாள் ப்ரியா.  தாழி திரண்டு வருகையில் இவள் என்ன சொல்லி விடப் போகிறாளோ என்ற பதைபதைப்பில் நெளிந்தான் ப்ரியன்.

"ஐயா.. நான் வயதில் சிறியவள்.  உங்கள் பெண் போல.  என்னை நீங்கள் என்று சொல்லாமல் நீ என்றே உரிமையுடன் அழைக்க வேண்டும்.  அதான் எனக்கும் உங்களுடன் பேச ஒரு செளஜன்ய சூழ்நிலையை உருவாக்கும்.. இது என்னுடைய வேண்டுகோள்,," என்றாள் ப்ரியா.

"பெண் போல என்ன ப்ரியா.. அசப்பில் என் மகள் சுந்தரி போலத் தான் நீ இருக்கே!" என்றார் பெரியவர்.

"அப்படியா?.." என்று கேட்டுச் சிரித்தாள் ப்ரியா. "சுந்தரி என்ன செய்யறாங்க?"

"அது என்ன 'ங்க'?..  சுந்தரி என்ன செய்யறான்னு  நீ கேட்க வேண்டாமா?" என்றார் பெரியவர்.  "அவளுக்கும் உன் வயசு தான் இருக்கும், ப்ரியா.."

கலகலவென்று சிரித்தாள் ப்ரியா.."சரி.. சுந்தரி என்ன செய்யறா.."

"அவ யு.எஸ்.லே இருக்கா..  போன வருஷம் கல்யாணமான உடனேயே புருஷனோட யு.எஸ். பிரயாணம்.."

"கொடுத்து வைச்சவங்க.." என்றாள் ப்ரியா..

"எதுக்கும்மா?"

"அங்கெல்லாம் பெண்களுக்கு சுதந்திரம் ஜாஸ்தின்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன்..  அந்த அர்த்தத்தில் சொன்னேன்.."

"சரியான பதில் சொன்னே, ப்ரியா..  அந்த சுதந்திரம் இங்கே ஏன் இல்லைங்கறதுக்காகத் தான் உன்கிட்டே பேச வந்தோம்.." என்றார் அரங்கராஜன்.

"எங்கிட்டேயா?.. என்ன சொல்றீங்க?.." என்று விழித்தாள் ப்ரியா.. "நான் பொதுவா சொன்னேன்.  இங்கே-- அங்கேன்னு பார்க்கும் பொழுது ஆண்-பெண்ணு வித்தியாசப்படுத்தாத சுதந்திரம் அங்கே சர்வ சாதாரணமா இருக்கற மாதிரி தெரியறது.. ஐ மீன் அது பத்தி அனுபவபூர்வமா எனக்குத் தெரியாததினாலே சரியாச் சொல்ல முடியலே..  ஆனா என்னைப்  பொருத்த மட்டில் ப்ரியன் எனக்கு நிறைய சுதந்திரம் கொடுத்திருக்கிறார்.  நான் தனிகாட்டு ராணி தான்.." என்று சொல்லிச் சிரித்தாள்.

"அப்படியா சொல்றீங்க.."  என்று எழுத்தாளர் ஏதோ சொல்ல ஆரம்பிக்கும் பொழுதே, "பாத்தீங்களா?.. அது என்ன 'றீங்க'.. உங்களுக்கும் சேர்த்துத் தான் சொன்னேன்.  அப்படியா, சொல்றே?'ன்னு கேட்டா பதில் சொல்றேன்.." என்றாள் குறும்பாகச் சிரித்தபடி.

"ஓ.. " என்றார் எழுத்தாளர் வெற்றிலைப் பெட்டியைத் திறந்தபடி. "தப்பு தான்.. இப்போ கேக்கறேன்.. அப்படியா, சொல்றே?"

"ஆமாம்.  அங்கே-- இங்கேன்னு கம்ப்பேர் பண்ணினா  தான் அந்த ஜாஸ்தி  கூடத் தெரியும்..  இங்கே என்ன   சுதந்திரத்திற்குக் குறைச்சல் இருக்கு?.. அங்கே பெண்கள் ஆபிசுக்குப் போர்ற மாதிரி இங்கேயும் போறோம்..  அவங்க சம்பாதிக்கிற மாதிரி நாங்களும் சம்பாதிக்கறோம்.. இல்லையா?.. இதெல்லாம் பெண்களுக்கு இங்கே இருக்கற சுதந்திரம் இல்லையா?"

"சுதந்திரம் தான்.. ஆனா கட்டுப்பட்ட சுதந்திரம்ன்னு நான் நெனைக்கிறேன்.." என்றார் அரங்கராஜன்..  "பெண் பறவைகள் பறக்கலாம் தான்.  ஆனா எவ்வளவு உயரத்துக்குப் பறக்கலாம்ன்னு ஒரு வரையறை-- கட்டுப்பாடு-- இங்கே இருக்கு.."

"அங்கே இருக்கற இந்திய குடும்பங்கள்லே அந்தக் கட்டுப்பாடு இல்லேங்கறீங்களா?..  இல்லை, அப்படி ஒரு கட்டுப்பாடு அவசியம் இல்லேங்கறீங்களா?" என்று கூர்மையாகக் கேள்வியைப் போட்டாள் ப்ரியா.

அரங்கராஜன் சில்வர் பெட்டிக்குள் வெற்றிலையை அவசரமாகத் தேடி எடுத்து அதன் முதுகு நீவி, நரம்பு  கிள்ளினார்.  வெற்றிலையைக் குதப்பாமல் அவருக்கு பேச்சு வராது.

அதற்குள்  இடையில் பெரியவர் குறுக்கிட்டார். "ப்ரியா..  குடும்பத்தில் இருக்கற சுதந்திரம் எல்லாம் யார் எந்த நாட்டில் இருந்தாலும் நம்ம குடும்பத்திற்குள் நாமே நிர்ணயித்துக் கொள்றது, இல்லையா?..  ஆனா சமூக சுதந்திரம் அப்படி இல்லை..   நாம் சமூகத்தையும் சமூகம் நம்மையும் எதிர் கொள்ற விஷயம் அது.   ஒரு உதாரணம் உனக்குச் சொன்னால் நாம பேசிகிட்டிருக்கிற சுதந்திரத்தை எளிமையா புரிஞ்சிக்கலாம்..."  என்று லேசாக செருமி விட்டு ஒரு கதையைச் சொல்வது போல நிதானமாக சொல்ல ஆரம்பித்தார் பெரியவர்.

"நான் போன வாரம் ஒரு புஸ்தகத்தைப் படிச்சேன், ப்ரியா..  ரொம்பவும் பழைய புஸ்தகம் அது.   'இதயம் பேசுகிறது'ன்னு புஸ்தகத்துக்கு அழகான பேர்.  மணியன்ங்கறவர் தன் உலக சுற்றுப்பயண அனுபவங்களை எழுதியிருக்கிறார்.."

"யார் ஆனந்த விகடனில் இருந்தாரே, அந்த மணியன் தானே?" என்று படக்கென்று கேட்டாள் ப்ரியா.

"அவரே தான்.  பரவாயில்லையே.. இந்த புஸ்தகங்களை மேயற பழக்கம்லாம் உனக்கும் உண்டா, ப்ரியா?.."

"உண்டான்னு கேட்டுட்டீங்களே, சார்?..  சரியான..."

"சரியான?..." என்று சிரித்துக் கொண்டே ப்ரியனைப் பார்த்தாள் ப்ரியா.

"ஓ.கே.. ஓ.கே. நா விஷயத்தைச் சொல்லி முடிச்சிடுறேன்..  மணியன் அனுபவத்தைக் கேளுங்க..  ரஷ்யாலே ஏதோ  ஏர்போர்ட்லே ராத்திரி இரண்டு மணிக்கு வெளியே வர்றார்.  அவருக்காக புக் பண்ணின தங்கற விடுதிக்குப் போகணும்..  ஒரு டாக்ஸி வந்து அவர் பக்கத்லே நிக்கறது..  டாக்ஸி டிரைவர் ஒரு பெண்..  வண்டிலே ஏறிக்கறார்.  போக வேண்டிய இடத்தோட அட்ரஸ் கார்டு காட்டறார்.  வண்டி கிளம்பறது..

"டாக்ஸியை ஓட்டி வந்த அந்தப் பெண்ணுக்கு 40 வயசு இருக்கும்.  ராத்திரி 2 மணிக்கு ஒரு பெண் ஓட்டிப் போகும் டாக்ஸியில் போர்றது அவருக்கு புது அனுபவமா இருக்கு..  நம்ம நாடா இருந்தா இது நடக்குமான்னு  அவர் கற்பனை ஓடுகிறது.  ஆனா அந்த லேடிக்கு கர்லக் கட்டை மாதிரி புஜங்கள்.
உயரம், பருமன் எல்லாம் பாத்து நடு வழிலே எவனாவது வாலாட்டினா பந்தாடி விடுவாள் என்று நினைத்துக் கொள்கிறார்.  ஆனா அந்த மாதிரி எதுவும் நிகழாது என்று போகப் போகத் தெரிந்து  கொள்கிறார்.

"மெதுவா அந்த பெண்ணோட பேச்சுக் கொடுக்கிறார்.  புருஷன் ஏதோ வேலைக்குப்  போறான்.  15 வயசிலே ஒரு பெண் இருக்கு. அப்படி  ஒண்ணும் டாக்ஸி ஓட்டித்தான்  பிழைக்கணும்ன்னு இல்லே.  இது  ஒரு ஹாபியாம், அவளுக்கு..  ஹாயாப் பேசிக் கொண்டு வருகிறாள்.   அவர் தங்கப் போற ஓட்டலில் செளகரியமாக இறக்கி தன் நாட்டிற்கு வந்த விருந்தாளிக்கு வாழ்த்துக்களைச் சொல்லி கையாட்டுகிறாள்.

"ப்ரியா..  ஒரு பெண்ணுக்கு ராத்திரி 2 மணிக்குக் கிடைக்கிற இந்த சுதந்திரத்தைத் தான் சொல்றேன்.. சமூகம் அவளுக்கு அளித்திருக்கிற சுதந்திரம் இது..   இந்த மாதிரி சில விஷயங்கள்.  பெண்களுக்காகவே அமைந்து போய் விட்ட சில சமூக சிக்கல்கள்..  இதையெல்லாம் ஃபோக்கஸ் பண்ணி ஒரு படம் எடுக்கப் போறோம்..  அதை உங்க கணவர் தான் டைரக்ட் செய்யப் போறார்.  கதை இலாகாவோட கதை ரெடி.  ஸ்பென்ஸர்லே சில காட்சிகளைக் கூட ஷூட் பண்ணிட்டோம்..  கதையோட அவுட் லைன் ஓ.கே.யே தவிர காட்சிகள்ன்னு எடுத்திண்டா சில இடங்கள்லே நொண்டி அடிக்கறது..  சில இடங்களை செப்பனிட வேண்டியிருக்கு..  அதுக்குத்  தான் உன்னோட ஆலோசனை எங்களுக்குத் தேவை..  ஒரு புத்திசாலிப் பெண்ணோட ஆலோசனை..  சரியா?..  அருமையான சப்ஜெக்ட்.  இந்தப் படம் 'ஓகோ'ன்னு ஓடித்துன்னா அப்புறம் ப்ரியனைக் கையிலே பிடிக்க முடியாது..  சரியா?.." என்று பெரியவர் சொல்லி முடித்தார்.

ப்ரியாவுக்கு எல்லாமே பிரமிப்பாக இருந்தது.

"படத்திற்குப் பெயர் வைத்து விட்டீர்களா?" என்று ஆவலோடு கேட்டாள்.

"கமலி காத்திருக்கிறாள்..."  என்றார் பெரியவர்.


(தொடரும்)


========================================================================
    நண்பர்கள்  எல்லோருக்கும்  எனது இனிய தீப ஒளி வாழ்த்துக்கள்...

================================================

Saturday, October 14, 2017

கமலி காத்திருக்கிறாள்..;.

பகுதி--13

இதற்கு முன் பகுதி:  http://jeeveesblog.blogspot.in


கொஞ்ச நேரத்திற்கெல்லாம் ப்ரியா மாடிப்பக்கம் வந்து விட்டாள்.

காலையிலிருந்து சமைலறையில் வேலை செய்த களைப்பு கொஞ்சம் கூட வெளிக்குத் தெரியாதபடிக்கு ப்ரியா தன்னை சரிசெய்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து ப்ரியனின் மனசு நெகிழ்ந்தது.   'உனக்காச்சு; எனக்காச்சு' என்று மல்லுக்கு நிற்கிற பெண்ஜாதியில்லை ப்ரியா என்று அவன் அவளிடம் பெற்ற அனுபவங்களிலிருந்து அவனுக்குத் தெரியும்.   அதுவும் மூன்றாவது மனுஷர்கள் முன் தன் அதிருப்திகளைக் காட்டிக் கொள்ளவே மாட்டாள்.
என்னதான் மனைவி என்று இருக்கட்டுமே அளவுக்கு மீறி தொட்டதற்கெல்லாம் அவளை நோகடிக்கிறோமே என்று மனசு  புலம்பியது.

'பாவம்.  அலுவலகத்தில் என்ன வேலை நெருக்கடி அவளுக்கு காத்திருந்ததோ?..  இன்றைக்கு அலுவலகத்திற்குப் போக வேண்டிய அவசியம் அவளுக்குத் தான் தெரியும்.  இருந்தாலும்  விடுப்பு போடச் சொல்லியாகி விட்டது.  விருந்தினர்கள் வருகிறார்கள் என்று வருபவர்களுக்கு விருந்து தயாரிக்க தனியொரு மனுஷியாக அவளை அடுப்பறையில் அல்லாட வைத்தாகி விட்டது.   இப்பொழுது தன் தொழில் சம்பந்தப்பட்ட தனக்கு மேலானவர்கள்  விரும்புகிறார்கள் என்று  மாடிக்கு வரச் சொல்லி அவளும் வந்து விட்டாள்.   காலையில் படுக்கையை சுருட்டி வைத்ததிலிருந்து இந்த நிமிடம்  வரை லேசான ஒரு குட்டித்  தூக்கம் கூட இல்லாமல் தான் கேட்டுக் கொண்டோம் என்பதற்காக அவள் முகஞ்சுணுங்காமல் ஒத்துழைக்கிறாள்' என்று அவன் மனசுக்கு ஒரு பக்கம் வேதனையாகவும் இருந்தது.  என்ன செய்வது?...  சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் அப்படி அமைந்து விட்டதற்காகத் தன்னையே நொந்து கொண்டான் அவன்.

'என் மனைவிக்கு சினிமாவைப் பற்றியெல்லாம் அவ்வளவு நாலட்ஜ் இல்லை' என்று பெரியவரிடம் ஆரம்பத்திலேயே அவன் சொல்லியிருக்கலாம்.  சொன்னால் யானை பிளிறலாய் சிரிப்பார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியும்.  செய்தி வெளியே போனால் ஸ்டூடியோவே சிரிப்பாய் சிரிக்கும்.  சினிமாவையும் அரசியலையுமே இரு கண்களாகக்  கொண்ட பத்திரிகை உலகம், இந்த மாதிரி உதவாக்கறை செய்திகளுக்கே தவமாய் தவமிருப்பதும் அவனுக்குத் தெரியும்.  இளம் டைரக்டர் ப்ரியனின் மனைவி சினிமா பற்றி ஏபிசிடி கூட அறியாத அப்பாவி என்ற கோணத்தில் பத்திரிகைகளில் செய்திகள் பரபரக்கும்.  இது ப்ரியனின் திரையுலக வளர்ச்சிக்கு சாதகமானதா பாதகமானதா என்பது அந்தச் செய்தியை மற்றவர்கள் குறிப்பாக அவன் வளர்ச்சியை விரும்பாதவர்கள் அதை எப்படி உபயோகப்படுத்திக் கொள்வார்கள் என்பதைப் பொருத்தும் அமைந்து விடலாம்.

ப்ரியாவின் சிந்தனையோ வேறு மாதிரி வலை பின்னியது.   பிஸினஸ் சம்பந்தப்பட்ட ஒப்பந்தம் எதையாவது அவன் வீட்டில் வைத்து முடித்துக் கொள்ளலாம் என்ற எண்ணத்தில் அந்த வியாபாரம் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் வந்திருக்கலாம் என்பது தான் ஆரம்ப எண்ணமாக இருந்தது.   அவளுடன் அவர்கள் எதைப்பற்றியோ  பேச விரும்புகிறார்கள் என்பது அவளைப் பொருத்த மட்டில் புரிபடவில்லை.  ஒருகால் அவளும் அவள் கணவனும் சேர்ந்து  கையெழுத்திடுகிற ஒப்பந்தமாகவும் இருக்கலாம் என்கிற மாதிரி எண்ணமும் ஓடிற்று. 

அப்படி ஏதாவது இருந்தால் கையெழுத்திடுவது சாத்தியப்படாது என்று தீர்மானமான முடிவுக்கு வந்திருந்தாள் ப்ரியா.  அவள் அரசு இயந்திரத்தின் முக்கியமான இலாகா ஒன்றில் முக்கியமான அதிகாரியாக இருப்பதால்  இது அவள் அரசு வேலை சம்பந்தப்பட்ட பணி விதிகளை மீறுவதாக அமைந்து விடும் என்ற எச்சரிக்கை உணர்வும்  தன்னைப் போல ஒரு நேர்மையான அதிகாரிக்கு இதெல்லாம் ஒத்துவராத சமாச்சாரம் என்றும் அவள்  அடிப்படையிலேயே முடிவெடுத்து விட்டாள்.  'அப்படி ஏதாவது இருந்தால் ப்ரியனுக்கு அவளின் இயலாமையை விளக்கிச் சொல்ல வேண்டும்.  சொன்னால் அவள் அரசுப் பணி பற்றி மிகுந்த மரியாதையும் பெருமையும் கொண்ட ப்ரியன்  அவளுக்கிருக்கும் இடைஞ்சலான சூழ்நிலையைப் புரிந்து கொள்வான்' என்ற நம்பிக்கை அவளுக்கு யானை பலமாய் இருந்தது.

அவர்கள் மாடிப்படி ஏறிக் கொண்டிருக்கையில் ப்ரியனும் அவளிடம் எதையோ சொல்லத்தான் அவசரமாக சமையலறைக்குள் வந்தான். 'விருந்தினர்களைத் தனியாக விட்டு விட்டு இங்கே எங்கே வந்தீங்க?.. அவங்க தப்பா நினைக்கப் போறாங்க..' என்று அவனைத் தான் துறத்தியது தான் தப்பாகப் போய் விட்டதோ என்று இப்பொழுது ஒரு நினைப்பு ஓடியது.  ஒருக்கால் முன்னேற்பாடாகப் ப்ரியன்  எதையோ  தன்னிடம் சொல்ல வந்து தான் தான் அவனை விரட்டி விட்டு விட்டோமா என்று ஒரு தடுமாற்றம்..

அவள் அவசர அவசரமாக சமையலை முடித்திருந்திருந்தாலும்  நன்றாக எல்லாம் அமைய வேண்டும் என்ற ஈடுபாடு அவளுக்கு இருந்தது. அந்த அக்கறை தான் ஏனோ தானோ என்றில்லாமல் அவள் சமையலை நேர்த்தியாக்கியிருந்தது.    வந்தவர்கள் வெகு ரசனையுடன் அவள் சமையலின் சுவையைப் பாராட்டிச் சொன்னது அவளை மிகவும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்திருந்தது.   திரையுலகப் புள்ளிகள் என்றால் அவர்களின் சமூக அந்தஸ்த்துக்கு சொல்லவே வேண்டாம்.  அதுவும் இந்த டைரக்டர் பெரியவருக்கு  சமூகத்தில் பாப்புலாரிட்டி ஜாஸ்தி.  பிர்மாண்ட தயாரிப்புகளை இயக்கியவர் என்ற பெருமை,  பிரபல நடிகர்களிடம் வேலை வாங்கியவர் என்ற மரியாதை என்று அவர் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள் திரையுலகில் முத்திரை பதித்திருப்பதையும் அவள் அறிவாள்.   ப்ரியன் இதையெல்லாம் பற்றி அவளிடம் நிறையச் சொல்லியிருக்கிறான்.  அவர் எனக்கு குருவாக அமைந்தது என் அதிர்ஷ்டம் என்று அடிக்கடி சொல்வான்.

இந்த அதிர்ஷ்டம் என்ற வார்த்தைக்கும் திரையுலகிற்கும் நிறைய சம்பந்தம் உண்டு.  எவ்வளவு முயற்சியும், திறமையும், தகுதிகளும் இருந்தாலும் அந்த ஆறெழுத்து வார்த்தை அதிர்ஷ்டம் இல்லையென்றால் எதுவும் இயங்காது என்று வெகுவாக நம்பும்  ஃபீல்டு இது என்று ப்ரியாவுக்குத் தெரியும்.  திடீரென்று ப்ரியாவுக்கு அந்த எண்ணம் மனசில் ஒளிர்ந்து சுடர் விட்டது.

பெரியவர் எனக்குக் குருவாக அமைந்தது என் அதிர்ஷ்டம் என்று ப்ரியனே அடிக்கடி சொல்வது போல  இன்று இவர் தன் வீடு தேடி வந்ததும்,  எதற்காகவோ தன்னிடம் பேச வேண்டும் என்று காத்திருப்பதும் இன்னொரு அதிர்ஷ்ட வாசல் கதவு திறக்க அச்சாரமோ என்ற திடீர் நினைப்பு ப்ரியாவுக்கு வந்து போனது.

வருகின்ற நேரத்தில் வரக்காத்திருப்பதை வரவேற்பதே நல்லது என்ற நினைப்பில் மாடிப்பகுதி முன் தடுப்பைத் தாண்டி உள்பக்கம் நுழைந்தாள் ப்ரியா.

எதிரும் புதிருமாகப் போட்டிருந்த இரட்டை சோபா ஒன்றில் பெரியவரும், அந்த எழுத்தாளரும்-- அதற்கு எதிர் சோபாவில்   ப்ரியனும் அமர்ந்திருந்தனர்.  அவர்கள் அங்கே எது பற்றியோ தீவிரமாக கையை ஆட்டிப் பேசிக் கொண்டிருந்தது பெரிய ஜன்னலின் ஊடே   இங்கிருந்தே அவளுக்கு நன்றாகத் தெரிந்தது.

இவள் அந்த அறையின் உள் நுழைந்ததும் அவர்கள் விவாதித்துக் கொண்டிருந்த சூழ்நிலையே மாறிப் போனது.

 "வாம்மா.. அப்படி உட்கார்.." என்று ப்ரியன் அமர்ந்திருந்த பக்கம் கைகாட்டி விட்டு, "உனக்காகத் தான் காத்திருக்கிறோம்" என்றார் பெரியவர்.


(தொடரும்)


Thursday, October 12, 2017

கமலி காத்திருக்கிறாள்...

பகுதி-- 12

இதற்கு முன் பகுதி:  http://jeeveesblog.blogspot.in


ம்   மரியாதைக்குரிய  மனிதர்கள்  வீட்டிற்கு  வரும் பொழுது வாசல் கதவு சாத்தி இருக்க வேண்டாம் என்று  பிரதான கதவைத் திறந்து வைத்து  கிரில் கேட்டை மட்டும் கொக்கி போட்டு மூடி வைத்திருந்தாள் ப்ரியா.

மதியம் 12 இருக்கும்.  திரும்பவும் பிரியன் ப்ரியாவை தன் செல்லில் தொடர்பு கொண்டான்.  வந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தது.  மொத்தம் தன்னைச் சேர்த்து மூன்று பேர்கள் என்று எண்ணிக்கையும் சொல்லி விட்டான்.

உடனே கிச்சனுக்குப் போய்  இலைக்கட்டிலிருந்து நல்லதாகத் தேர்வு செய்து மூன்று இலைகளைத்  தண்ணீர் தெளித்துத் துடைத்துத் தனியே எடுத்து வைத்தாள் ப்ரியா..   சேப்பங்கிழங்கு கறி.  காரம் கொஞ்சம் தூக்கலாக ரோஸ்ட் மாதிரி பிரட்டினால் அவளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.   சேப்பங்கிழங்கை கறிக்கு உபயோகப்படுத்தி விட்டதினால் பிரிட்ஜில் பாக்கியிருந்த காய்கறிகளில்.. நல்ல வேளை வெண்டைக்காய்    முற்றலாய் இல்லாமல் வாகாய்  இருந்தது; அது மோர்க்குழம்புக்கு ஆயிற்று. கலத்திற்கு  பருப்பு, நெய், கத்திரிக்காய்  வத்தக் குழம்பு,  தக்காளி ரசம்,  முந்திரி பொன் வறுவலில் மிதக்க சேமியா பாயசம்,  கடலைப் பருப்பு வடை,  வெள்ளரி பச்சடி,  அப்பளம், சிப்ஸ்  என்று வதவதவென்று பண்ணாமல் சிம்பிளாக அதே நேரத்தில் டேஸ்ட்டாக எல்லாவற்றையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்திருந்தாள்.  கட்டித் தயிரும், மாவடுவும்  கைவிடாது என்று அவளுக்குத் தெரியும்.
பினிஷிங்கில் தூக்கி விடும் என்பது அவளது அனுபவப் பாடம்.

வழுக்கிக் கொண்டு கெடிலாக் வாசலில் நின்றது,  உள் ஹாலில் இருந்து பார்க்கையிலேயே தெரிந்தது.  எழுந்து ப்ரியா வாசலுக்கு வந்தாள்.

முதலில் ப்ரியன்,  அடுத்து அவளுக்கு அறிமுகம் இல்லாத ஒருவர் கையில் சில்வர் வெற்றிலைப் பெட்டியுடன்,  கடைசியாக நிதானமாக ப்ரியனின் டைரக்டர்  குரு என மூன்று பேரும் காரிலிருந்து இறங்கி விட்டனர்.

இவள் வேகமாக வாசல் பக்கம் வந்து கிரில் கேட்டின் கொக்கி நீக்கி விரியத் திறந்தாள்.  அவர்கள் வீட்டிற்கு அருகில் வந்ததும், "வாங்க, வாங்க.."  மரியாதையுடன் அழைத்து அவர்களுக்கு வழி காட்டி முன்னே சென்றாள்.  நடு ஹாலில் டிவிக்கு எதிரே சோபாக்கள் போடப்பட்டு இருந்தன.  அவர்களை அமரச் சொன்னாள்.

டைரக்டர் பெரியவருக்கு ப்ரியாவை நன்கு நினைவிருந்தது.  "என்னம்மா, செளக்கியமா?" என்று புன்முறுவலுடன் விசாரித்தார்.

"நல்லாயிருக்கேங்க.." என்றாள் ப்ரியா.

"இவர்..." என்று தன் கூட வந்தவரைக் காட்டி, "இவர் என் ரொம்ப கால     நெருங்கிய  நண்பர்.  பிரபல எழுத்தாளர்  அரங்கராஜன்..." என்று நண்பரையும் ப்ரியாவுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார்.

"அப்படியா?.." என்று ஆச்சரியப்பட்ட ப்ரியா, "சார், நான் உங்க கதைகளை படிச்சிருக்கேன்.  எனக்கு ரொம்பப்  பிடிக்கும்.  ஆனா பத்திரிகை எதிலும் உங்கப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தில்லை;  அதனால் பார்த்தவுடனேயே தெரியாமப்போச்சு.  மன்னிக்கணும், சார்.." என்றாள், மரியாதை காட்டி.

"நன்றிங்க.." என்றார் எழுத்தாளர். "திரையுலகில் உங்கள் கணவரின் டேலண்ட்டின் பரம ரசிகன் நான்..  உங்களைப் பார்க்க வேண்டும், உங்களோடு பேச வேண்டும் என்று தான் பெரியவர் என்னையும் கூட்டிக்கிட்டு வந்திருக்கார்.." என்று அவர் சொல்லிக் கொண்டே வரும் பொழுதே ப்ரியா விழிகளைப் பெரிதாக்கி ஆச்சரியப்பட்டாள்.  "என்னோடவா?.. ரியலி?.." என்று லேசாகக் கூவியே விட்டாள்.

ப்ரியன் இந்த சமயத்தில் தான் வெகு நாகரிகமாகக் குறுக்கிட்டான். "ப்ரியா.. எல்லாம் ரெடி தானே?..  இலையைப் போடலாமா?"  என்றவன் பெரியவர் பக்கம் திரும்பி, "லேட்டாகச் சாப்பிட்டு உங்களுக்குப்  பழக்கமில்லை தானே?..  சாப்பிட்டு விட்டால் சரி, பின்னாடிப் பேசுவதில் நேரமானாலும் தெரியாது.." என்று அவன் சொல்லும் பொழுது இவர்கள் தன்னுடன் எது பற்றியோ பேச வந்திருப்பது ப்ரியனுக்கும் தெரியும் என்று நினைத்துக் கொண்டாள் ப்ரியா.

"அதுவும் சரி தான்.." என்றார் பெரியவர்.

ப்ரியா கணவன் பக்கம் திரும்பி, "டைனிங் டேபிள் டேபிள் மேலேயே இலையைப் போட்டுடலாங்க.." உள் பக்கம் சென்று இலையை எடுத்து வந்தாள்.  ப்ரியன் அவள் கொண்டு வந்த இலையை வாங்கி டைனிங் மேல் பரிமாறுவதற்கு வாகாக இடைவெளி விட்டு போட்டான்.

"நீங்களும் உட்கார்ந்து கொள்ளுங்கள்.." என்று புருஷனைப் பார்த்துச் சொன்னாள் ப்ரியா.

வந்தவர்கள் டைனிங் ஹாலை ஒட்டியே இருந்த வாஷ் பேசினில் கையலம்பி வந்து உட்கார்ந்தார்கள்.

பெரியவர் மிகவும் ரசித்துச் சாப்பிட்டார்.  ரசத்தைத் தனியா கப்பில் வாங்கிக் குடித்தார்.   சேமியா பாயசம் இப்படி கெட்டியாக இருந்தால் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும் என்று  நாலு கரண்டி கூட இலையில் வார்க்கச் சொல்லி சாப்பிட்டார்.   "சில பேருக்குத் தான் இந்தக் கைவாகு வருகிறது.." என்று எழுத்தாளர் புகழ்ந்தார்.  "அந்த சில பேரில் உங்கள் வீட்டுக்கார அம்மாவையும் சேர்த்துத் தானே சொல்கிறீர்கள்?" என்று பெரியவர் கிண்டலடித்தார்.  அதைக் கேட்டு எழுத்தாளர் ஒரு வெடிச்சிரிப்பு சிரித்தார். "சரியான சமயத்தில் காலை வாருகிறீர்களே!" என்று உரக்கச் சொன்னார்.  "அரங்கராஜன்! உங்க வீட்லே நானும் சாப்பிட்டிருக்கேன்.. மறந்திட்டீங்களா?" என்றார் பெரியவர்.

சாப்பாட்டிலும் பேச்சிலும் சரிசம கவனமாய் ரசனையோடு அவர்கள் பேசுவது ப்ரியாவுக்கு ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது.

"அடேடே! வடு மாங்காவா?" என்று பெரியவர் பிரமித்தே போய் விட்டார்.  "பிரமாதம்.." என்று வடு மிதந்த வண்டல் நீரையும் கொஞ்சம் இலையில் வார்க்கச் சொன்னார். ப்ரியாவைப் பார்த்து, "என் ஊர் சேலம் தாங்க.." என்று சொல்லிச் சிரித்தார்.  "சின்ன வயசிலிருந்து இந்த மாவடு சுவையெல்லாம் மனசோடு கலந்ததுங்க.."  என்று அவர் சொன்ன போது..

"மாவடுவோடு மார்டன் தியேட்டர்ஸ்ஸையும் சேர்த்துக்கங்க.." என்றார் எழுத்தாளர்.

"இதுக்குத் தான் நீ எப்பவும் என் பக்கத்தில் இருக்க வேணும்ங்கறது.." என்றார் பெரியவர். "எமகாதகனப்பா நீ!  எந்த நேரத்தில் எதை எதனுடன் சேர்த்து சொல்ல வேண்டும் என்பதில் நீ கில்லாடி.." என்றார்.

அவர்கள் இருவரும் சமதையாக வார்த்தையாடிக் களிப்பதை ப்ரியனும் ப்ரியாவும் மிகவும் ரசித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

"நான் சிறுவனாக இருந்த பொழுது நேரில் பார்த்த ஒரு மார்டன் தியேட்டர்ஸ் சமாச்சாரம் ஒன்றைச் சொல்கிறேன், கேட்டுக்கிறையா?"  என்று ஆரம்பித்தார் பெரியவர்.  "மந்திரி குமாரின்னு ஒரு படம். எம்ஜிஆர் நடித்தது..." என்று சுவாரஸ்யத்தைக் கூட்டி சொல்ல ஆரம்பித்தார். "அந்த படத்திலே ஒரு காட்சி.  ராஜகுருவின் மகன் கொள்ளைக்காரன் என்று அறியாது அவனைக் காதலிக்கிறாள் மந்திரியின் மகள்.  தன் காதலனின் யோக்யதை அவளுக்குப் பின்னால் தான் தெரிகிறது.  தன்னுடைய சுயரூபத்தை இவள் தெரிந்து கொண்டு விட்டாளே என்று வஞ்சகமாக அவளைக் கொல்ல சதித்திட்டம் தீட்டுகிறான் அவள் காதலன்.  அவளை 'இயற்கைக்காட்சிகளை ரசிக்கலாம், வா' என்று மலை உச்சிக்குக் கூட்டிப் போகிறான்..."     டம்ளர் தண்ணீரில் ஒரு மிடறு அருந்தி விட்டுத் தொடர்ந்தார்  தொடர்ந்தார் பெரியவர்.

"மலை உச்சிக்கு அழைத்துப் போய் அங்கிருந்து அதல பாதாளத்திற்கு அவளைப் பிடித்துத் தள்ளி சாகடிக்க வேண்டும் என்பது அவன் திட்டம்.  உச்சிக்குப் போனதும் அட்டகாச சிரிப்புடன்  அந்தத் திட்டத்தை  மந்திரியின் மகளிடம் மறைக்காது சொல்கிறான். உன்னை இந்த உச்சியிலிருந்து நான் தள்ளுவதை எந்த ஈசனாலும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது என்று கொக்கரிக்கிறான்.    பிற்காலத்தில் தான் வீரப்பா.  இந்தக் காட்சியில் எஸ்.ஏ. நடராஜன் என்னமாய் நடித்திருப்பார், தெரியுமா?...  'வாராய்! நீ வாராய்'ன்னு  ஒரு பாட்டு.  மருதகாசி எழுதியிருந்தார்ன்னு ஞாபகம்.  என்ன பாட்டுங்கறே" என்று கேட்டு விட்டு பெரியவர் தன் சன்னக் குரலில் அந்த பாட்டின் முதல் வரியைப் பாடிக் காட்டினார்.

"நேரம் நெருங்கி விட்டது.. உன் இஷ்டமான தெய்வத்தை வேண்டிக்கொள்.." என்று சிரிக்கிறான் காதல் கணவன்.  "என் கணவனே என் இஷ்டமான தெய்வம்.." என்று கைகூப்பியபடி மந்திரியின் மகள் அவனை மூன்று முறை வலம் வர ஆரம்பிக்கிறாள். முன்றாவது முறை வலம் வரத் தொடங்கையில் அவன் பின்பக்கம் வரும் பொழுது அவனையே பிடித்து  மலை உச்சியிலிருந்து  கீழே தள்ளுகிறாள்...

"ஏற்காடு மலையில்  ஒரு மலையிடுக்கு பள்ளத்தில் ஒரு டீமே இறங்கி காமரா வைத்து இந்தக் காட்சியை எடுக்கறப்போ நான் ஷூட்டிங் ஸ்பாட்லே தான் இருந்தேன்..  அப்பா,  டி.ஆர்.எஸ்ஸூக்கு அஸிஸ்டெண்ட்.   வில்லன் மலை உச்சியிலிருந்து  கீழே விழும் காட்சியை தத்ரூபமாக எடுக்க வேண்டி ஒரு பெரிய மனித பொம்மையைச் செஞ்சு உச்சிலேந்து தள்ளி விட்டாங்க..  எல்லிஸ் ஆர்.டங்கனும், டி.ஆர்.சுந்தரம் சேர்ந்து  டைரக்ட் செஞ்ச படம்.. அடேயப்பா... டி.ஆர்.எஸ்னாலே  யூனிட்டே மிரளும்.  அவருக்கு எல்லாம் ஃபர்பெக்ட்டா இருக்கணும்..  ஒரு விதத்திலே பாக்கப் போனா அவர் தான் எனக்கு வழிகாட்டி.. ஏகலைவன் மாதிரி அவரைப் பாத்துக் கத்துகிட்டது தான் இன்னிக்கு வரைக்கும்  உபயோகமா இருக்கு.." என்று பெரியவர் மந்திரி குமாரி அனுபவத்தை ஒருவழியா சொல்லி முடித்தார்.  அவர் சொல்லியது என்றைக்கோ அவர் வாழ்க்கையில்  நடந்து பசுமையாக நினைவில் இருப்பதை மனசிலிருந்து எடுத்து நிகழ்ந்த உண்மைகளுக்கு நான் தான் சாட்சி, நீங்களும்  தெரிஞ்சிக்கோங்க என்று நிதானமாகச் சொல்வது போல இருந்தது.

கைகழுவ பால்கனி வாஷ்பேசின் பக்கம் வழி காட்டி இருவரையும் கூட்டிக் கொண்டு போனான் ப்ரியன்.

கைகழுவிக் கொண்டே  "ப்ரியன், மாடிப்பக்கம் நம்ம டிஸ்கஷனை நடத்த செளகரியமாக இருக்குமா?" என்று ஏதோ ஒரு  எதிர்பார்ப்பு குரலில் இருக்க ஆவலுடன் கேட்டார் பெரியவர்.

"தென்னைமரக் காத்து, சிட்டுக்குருவி எல்லாம் சூழ்நிலையை ரம்யமாக்கும் சார்.. அருமையான இடம்.   மேலே வந்து பார்த்தா நீங்களே அசந்திடுவீங்க.." என்றான் ப்ரியன்.

"எல்லாத்தையும் நல்லத்தான்யா செலக்ட் பண்ணி வைச்சிருக்கே.." என்றார் பெரியவர்.  "உன் வொய்ப் இன்னும் சாப்பிடலேயப்பா..  சாப்பிட்டு அவங்களையும் மேலே வர்றச் சொல்லிட்றையா?.." என்றார் எழுத்தாளர்.

"இதோ.. சொல்லிட்டு வந்திடறேன்.." என்று உள்ளே போனான் ப்ரியன்.
எப்பவுமே அவன் இப்படித் தான்.  அடுத்த அடுத்த வேலைகள் என்று குவியும் பொழுது செய்ய வேண்டிய வேலைகளிலேயே அவன் கவனம் முழுதும் ஊர்வலமாய் மனசில் வரிசைகட்டி வெளியுலகில் அவனை மெளனமாக்கி விடும்.   டிஸ்கஷனில் ப்ரியா முக்கியமான நபர்.   அவளுடன் பேச வேண்டும் என்பதற்காகத் தான் இத்தனை ஏற்பாடும்.    அவள் செளஜன்ய சூழ்நிலையில்  இருக்க வேண்டும்.  அது முக்கியம் என்று அவன் நினைத்தான்.

ஏனோ அவன் திரும்பி வர கொஞ்ச நேரமாயிற்று. 

அதற்குள் வந்தவர்கள்  படியேறி மாடிப்பக்கம்  போயிருந்தார்கள்.

(தொடரும்)   

Sunday, October 8, 2017

கமலி காத்திருக்கிறாள்...

பகுதி:  11

இதற்கு முன் பகுதி:  http://jeeveesblog.blogspot.in


"ப்ரியா.. " என்றான் மோகன்.

கலகலவென்று சிரித்து விட்டாள் கமலி.."என்ன காலம்பறயே மூடு வந்தாச்சா?"  நெருக்கமாக இருக்கிற தருணங்களில் தான் இப்படிக் கூப்பிடுவான் என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

"இனிமே எனக்கு நீ ப்ரியா தான்..  தீர்மானம் பண்ணியாச்சு.."

"ஓஹோ! இதுக்குத் தீர்மானம் வேறயா?.. உங்களுக்கு ப்ரியான்னா எனக்குப் ப்ரியன்.."

"அதான்!.." என்றான் மோகன்.  "இனிமே அப்படித்தான் எனக்கு நீயும் உனக்கு நானும்.. "

"என் ராஜாவே!.." என்று சிலிர்த்தாள் கமலி.. "என்ன சமாச்சாரம்?.. மத்தியானம்  வர்றீங்கள்லே.."

"எஸ்.  சமையல்லாம் எந்த மட்டிலே இருக்கு?.."

"அல்மோஸ்ட் ஓவர்.. விருந்தாளி யாருன்னு இன்னும் சொல்லலே.."

"டட்டட்டா.. சஸ்பென்ஸ்..  நேர்லே ப்ரச்சனம் ஆனதும் தெரிஞ்சிக்கோ.."

"கண்டதுக்கெல்லாம் சஸ்பென்ஸ்ன்னா, சஸ்பென்ஸ்ங்கறதுக்கு அர்த்தம்  இல்லாமலேயே போயிடும்.."

"இது கண்டதுக்கு இல்லே.. என்னோட கேர்யர்  சம்பந்தப்பட்டது.  முக்கியமா எதிர்காலம் சம்பந்தப்பட்டது.  இன்னொரு இறக்கை தொப்பிலே..  அதை உன் கையாலே நீ தான் சூட்டி விடப்போறே.."

"நிறைய திட்டம்லாம் இருக்குப் போல இருக்கு.."

"திட்டத்திற்கு என்ன குறைச்சல்?.. ஆனா இது தீர்மானமா நிறைவேறப் போற திட்டம்..  என் குரு சம்பந்தப்பட்டிருக்கார்..  அவரா கூப்பிட்டு நீ தான் முடிச்சுக் குடுக்கப் போறேன்னு சொல்லியிருக்கார்.."

"ஓ.. ஃபைன்..  பிஸினஸ்லே எவ்வளவு பெரிய மேக்னெட் அவர்?..  சஸ்பென்ஸ் க்ளியர்டு!  அவர் தான் மத்தியான விருந்தாளி..  இல்லையா?"

சட்டென்று எதிர்பக்கம் பதிலில்லை..  ஆழ்ந்த மெளனம்.

"உன்னைப் பத்தி  ரொம்ப விசாரிச்சார்.  ரொம்ப நாளாச்சு பாத்துன்னார்.  அவர் தான் வர்றதா இருந்தது.. கடைசி நிமிஷத்லே ஒரு சின்ன மாற்றம்.  அவருக்குப் பதிலா. ...  நேர்லே பேசிக்கலாம், ப்ரியா.."

"அட, இது என்னங்க, திடீர்ன்னு ப்ரியா வியாதி?..."

"அந்தப் பேர்ல தான் உன்னை அவங்க எதிர்லே கூப்பிடுவேன்..  அதுக்காகத் தான்.  உன் முழுப்பேரை நீயே மறந்துடக் கூடாது, இல்லியா?"

"க்குங்..  நம்ம கல்யாணப் பத்திரிகைலே அச்சடிச்ச பேர்ங்கற மயக்கமா?"

"ஆமால்லே.." என்று திடீர்ன்னு  ஞாபகத்திற்கு வந்த மாதிரி மோகன் சிரித்தான்.  "நம்ம ரெண்டு  பேருக்கும் எவ்வளவு பெயர்ப் பொருத்தம், பாரு! நீ கமலப்ரியா.. நான் மோகனப்ரியன்.."

"இனிமே விக்கிரமாதித்தன் கதை மாதிரி வைச்சிக்கலாம்.. அவன் நாடாள ஆறு மாசம், காடேற ஆறு மாசம்ங்கற மாதிரி,  ஆறு மாசத்துக்கு நான் ப்ரியா, நீங்கள் ப்ரியன்.. இது கூட நன்னாத்தாங்க இருக்கு.." என்று ஏதோ புரிபடாத உணர்ச்சியில் மாட்டிக் கொண்ட மாதிரி ப்ரியா சொன்னாள்.

"சே! இது எனக்குத் தோணலே, பாரு!  என் குரு சொன்ன மாதிரி நீ ஜீனியஸ் தான்.. அதுலே சந்தேகமே இல்லை!..."

"சும்மாவானும் ஐஸ் வைக்காதீங்க.."

"நோ, ப்ரியா!  இன்னிக்கு மத்தியானம் விருந்து ஏற்பாடே உன்னை மதித்துத் தான்..  குரு உன் மேலே ரொம்பவும் மரியாதை வைத்திருக்கார்.  உங்கிட்டே கேட்டிண்டு தான் முடிவெடுக்கணும்ன்னு சொல்லிட்டார்.."

"என்னங்க... நீங்க சொன்னா நான் நம்பிடுவேனா?..  சினிமாலே எவ்வளவு அனுபவம் வாய்ந்தவர் அவர்?,,  அவரா அப்படி    நெனைக்கிறார்?"

"ஆமாம், ப்ரியா..  நீ எஸ்ஸூன்னோ நோன்னோ சொல்லிட்டா அதுக்கேத்த மாதிரி முடிவெடுக்கலாம்னுட்டார்..  மொத்த ப்ராஜெக்ட்டும் உன் முடிவுக்காகத் தான் வெயிட் பண்ணிக்கிட்டிருக்கு.."

"என்னங்க.. பெரிய பெரிய விஷயம்ல்லா சொல்றீங்க?.. அதுவும் பொத்திப்  பொத்திச் சொல்றீங்க?.. மரியாதைப்பட்டவங்க  நம்ம வீட்டுக்கு வர்றாங்க..  ஏதாவது ஏடாகூடா ஆயிடப்போறது.."

"எனக்கும் ஒரு பக்கம் அந்தத் தயக்கம் இருக்கத் தான் செய்யறது.. இருந்தாலும்  பெரியவர் மேலே நம்பிக்கை இருக்கு..  உங்கிட்டே கேட்டுகிட்டு செய்யலாம்ன்னு முடிவா சொல்லிட்டார்.. பெரியவர் ஆபீஸ்லே தான் இருக்கேன்..   ஒன் மினிட் .. "  கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு ப்ரியனே தொடர்தான்.. "நோ சேஞ்ச் இன் த ப்ரோக்ராம்.  பெரியவரும் கிளம்பிட்டார்..    எல்லாம் நல்லத்துக்குத் தான்..   ஐட்டம்லாம் கொஞ்சம் தாராளமாகவே இருக்கட்டும்... கொஞ்ச நேரத்லே வந்திடுவோம்.. நீ ரெடியா இரு... சரியா, ப்ரியா.."
 
"சரிங்க...  என்ன ப்ரியா போங்க.."

"எல்லாத்துக்கும் காரணம் இருக்கு...  நாங்க வர்றோம்..  நீயும் நீட்டா டிரஸ் பண்ணிண்டு இரு.. டிஸ்கனெக்ட் பண்ணிடவா, ப்ரியா?.."

கமலப்ரியா சிரித்துக் கொண்டே, "சரிங்க.." என்றாள்..


(தொடரும்)
   


Saturday, October 7, 2017

கமலி காத்திருக்கிறாள்...

பகுதி-- 10

இதற்கு முன்  பகுதி:   http://jeeveesblog.blogspot.in

சினிமா என்பது இளம் வயதிலேருந்தே மோகனுக்கு ஆர்வமுள்ள துறையாக இருந்திருக்கிறது.  கல்லூரி படிப்பிற்குப் பிறகு சினிமா சம்பந்தப்பட்ட டெக்னிகல் விஷயங்களைக் கற்றுக் கொள்வதற்காக சினிமாக் கல்வி பற்றி போதிக்கும் ஒரு பிரபல இன்ஸ்டிடியூட்டில் மோகன் சேர்ந்திருந்தான்..  அந்த நேரங்களில்  படிக்கும் படிப்பின் நேரடி சோதனை முயற்சிகளில் ஈடுபடுவதற்காக  மோகன்   நிறைய       குறும்படங்களை எடுத்து பிரபலங்களின் பாராட்டையும் பரிசுகளையும்  பெற்றிருக்கிறான்.

இன்ஸ்டிடியூட்டில்  கடைசி ஆண்டின் கடைசி மாதம் முழுக்க முழுக்க கொண்டாட்ட காலமாக இருந்தது.   பிரபல ஒளிப்பதிவாளர் ஒருவர் வந்து ஆர்வத்துடன் நான்கு நாட்கள் வகுப்பெடுத்தார்.   அடுத்து இரண்டு இயக்குனர்கள்.   நேரமே கிடைக்காதவர்கள் நான் வருகிறேன் என்று சொல்லி வகுப்பெடுத்தது இன்னும் ஆச்சரியம்.   ஒப்பனைக்கலைஞர்,  நடனக்கலை மேதை இவர்கள் கூட விட்டு வைக்கவில்லை.

"இன்று மதியத்திற்கு மேல் ஷூட்டிங்குக்கு ப்ரேக் போட்டு விட்டு வந்திருக்கிறேன்.  தொடர்ச்சியா ஷூட்டிங் வைத்திருந்தால் ஒரு ஷெட்யூலையே முடிச்சிருக்கலாம்.  இருந்தாலும் இருக்கட்டும், பார்த்துக்கலாம்ன்னு வந்துட்டேன்" என்று அந்தக் கோபக்கார டைரக்டர் வகுப்பெடுக்கும் பொழுது சிரித்துக் கொண்டே ஒரு கேள்வி கேட்டு அதற்கான பதிலையும் தானே சொன்னார்.  'ஏன் இவ்வளவு ஆர்வத்துடன் உங்களைச் சந்திக்க நான் வந்திருக்கிறேன்' என்பதற்கு காரணம் இருக்கிறது.  என்ன காரணம் அது என்று தெரிந்து கொள்வதில் உங்களுக்கு ஆர்வமாக   இருக்கலாம்.  உங்களின் இந்தப்  பருவம் தனக்கு ஈடுபாடு உள்ள விஷயங்களில் ஆர்வத்தைக் கிளப்புகிற பருவம்.  அதனால் மறைக்காமல் உங்களிடம்  சொல்லி விடுகிறேன்.  அதுவும் தவிர உங்களிடம் சொல்லாமல் வேறு  யாரிடம் இதைச் சொல்லப் போகிறேன்?...

"உங்களை மாதிரியே தான் நானும்.   சினிமான்னு ஒரு வார்த்தை போதும்.  அந்த வார்த்தை உங்களை என்னன்ன அவஸ்த்தைகளுக்கு  உள்ளாக்கி கனவுகளை காணச் சொல்கிறதோ, அதே மாதிரியான கனவுலக சஞ்சாரத்தில் தான் நானும் இருந்திருக்கிறேன்.   சொன்னால் உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும்.   இதே இன்ஸ்டிடியூட்டில் தான் மாணவனாக நானும் இருந்தேன் என்பது  சில பேருக்கு மட்டுமே தெரிந்த்திருக்கலாம்.  நான் படிக்கும் பொழுது  சினிமாக்கதை எழுதுவதற்கும்,  டைரக்ட் பண்ணுவதற்கும் தான் வகுப்புகள் இருந்தன.   இப்போ இருக்கிற 'A'  பிளாக்கு முன்னாடி  பெரிய ஒரு மகிழ மரம் இருக்கும்.   அந்தக் காலத்தில் அந்த மரம் தான் எனக்குப் போதி மரம்..  அந்த மரத்தில் அடியில் உட்கார்ந்து  நிறைய யோசித்திருக்கிறேன்.  என் குறும்படங்களுக்கான நிறைய கதைக்கருக்கள் அந்த மகிழ மரத்தடியில் தான்  உருவாயின.   உள் கட்டிட வேலைகளுக்காக இடப்பற்றாக்குறையில் அந்த மகிழ மரம் காணாமல் போய் விட்டது போலும். இருந்தாலும் என்ன,  நிஜ மகிழ மரம் இல்லாவிட்டாலும் அதன் நினைவுகள் என் மனசில் நிழல் பரப்பியிருக்கின்றன.  அந்த நினைவுகளைப் பற்றி  உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.  சொல்கிறேன்...

"திரையுலகில் உருப்படியாக எதையாவது செய்ய வேண்டுமென்ற என் ஆசைக் கனவுகள் நிறைவேற சந்தர்ப்பம் கிடைத்ததை இறைவனின்  கருணை  என்று தான் சொல்ல வேண்டும்..   சினிமா இயக்குனராக எனக்கு வாய்ப்பு கிடைத்ததும் என் முதல் படத்திற்கு 'மகிழ மரம்' என்றே பெயர் வைத்தேன்.  ப்ரொடியூசர் படத்திற்கு வேறே ஒரு பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்.  அந்தப் பெயரை  ரிஜிஸ்தர் செய்தும் வைத்திருந்தார்.  இருந்தும் அவரிடம் மிகவும் போராடி இந்த 'மகிழமரம்' பெயரை வைக்க வைத்தேன்.  அந்தப்  படம் வெளியாகி சக்கை போடு போட்டது.  இப்போ கூட இந்த திரைப்பட இன்ஸ்டிடியூட்டில் இயக்குனர் துறைக்குப் படிப்பவர்களுக்கான பாடத்திட்டத்தில் அந்தப் படமும் ஒரு வகுப்புப்பாடமாக இருப்பது உங்களுக்கும் தெரியும்.   ஒரு பழைய மாணவனுக்கு  மிகப்பெரிய மரியாதையைக் கொடுத்திருக்கும் இந்த இன்ஸ்டிடியூட்டுக்கு மிகவும் நன்றி.  அவர்கள் இந்த விழாவில் கலந்து கொள்ளக் கூப்பிட்டு என்னால் வராமல் கூட இருக்க முடியுமா,  சொல்லுங்கள்.."  என்று பெருத்த கைத்தட்டல் இடையே சொல்லித் தான் அந்தப் பிரபல இயக்குனர் தன் பேச்சைத் தொடங்கினார்.

மாணவர்கள் தயாரித்திருந்த குறும்படங்களை  அந்த பிரபல டைரக்டரின் பார்வைக்காகப் போட்டுக் காண்பித்தார்கள்.    அதில் மோகன் தயாரித்திருந்த ஒரு குறும்படமும் இருந்ததை அவன் அதிர்ஷம்  என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.  அந்தப் படத்தின் வீச்சையும்  நினைத்த விஷயத்தை சொல்லியிருந்த ஆற்றலையும் டைரக்டர் வெகுவாகப் பாராட்டினார்.   வெறும் பாராட்டோடு போய் விடாமல் மேடைக்கு மோகனைக் கூப்பிட்டு சட்டென்று தன் கழுத்துச் சங்கிலியை பரிசாக அவனுக்கு அளித்த பொழுது மொத்த கூட்டமும் அசந்து போய் கைதட்டியது.

மோகனை அணைத்தபடி படம் எடுத்துக் கொண்ட டைரக்டர்,  "என்னுடன் வேலை செய்ய உனக்கு விருப்பமா?.. நான் கூப்பிட்டால் வருவியா?" என்றார்.

"அது என் பாக்யம்.." என்றான் மோகன்.

இதான் மோகன் திரையுலகில் நுழைந்த கதையின் தொடக்கப் புள்ளி.

அந்த பிரபல டைரக்டருக்கென்று தனி  அலுவலகம் ஆழ்வார்ப்பேட்டையில் இருந்தது.  கூப்பிட்ட குரலுக்கு உடனே வர வேண்டும் என்ற ஆசையில் மோகன் தன் குடியிருப்பை அருகாமையில் வைத்துக் கொள்ள ஆசைப்பட்டான்.  மோகனிடம் அவன் மனசில் பதிந்த பழக்கம் ஒன்று உண்டு.
மிகவும் வறுமையான நிலையில் யாரையாவது பொது இடங்களில் பார்த்து விட்டால் மோகன் அவரின்  அடுத்த வேளை சோற்றுக்காவது ஏதாவது உதவி செய்யாமல் இருக்க மாட்டான்.  அந்த மன இரக்கம் அவனுக்கே தெரியாமல் புண்ணியமாக அவன்  கணக்கில்  சேர்ந்தது போலும்.  மைலாப்பூரில் நல்ல டீஸண்டான மேன்ஷனில் அவனுக்கு தங்குவதற்கு ஒரு இடம் வாய்த்தது.

ஏற்கனவே அந்த  டைரக்டருக்கு  இரண்டு உதவியாளர்கள் இருந்தார்கள்.  இந்தி மற்றும் ஆங்கில சினிமா சி.டி.களைப்  பார்த்து குறிப்பெடுப்பது தான் ஒருவரின் வேலை.  அத்துடன் பத்திரிகைகளில் டைரக்டரைப் பற்றி வரும் செய்திகளை கத்தரித்து அதுபற்றிய கூடுதல் விவரங்களையும் எழுதி ஃபைலில் போட்டு வைப்பது.   இன்னொரு உதவியாளர் டைரக்டருக்கு  கிட்டத்தட்ட சகலமும்.  டைரக்டரின் தனிப்பட்ட செளகரியங்களைக்  கவனித்துக் கொள்வார்.  டைரக்டர் தூங்கப் போகும் நேரம் தவிர்த்து மற்ற சமயங்களில் டைரக்டர் எங்கிருப்பாரோ அங்கே இருப்பார் இவர்.

இதெல்லாம் தவிர்த்து ஒரு பிரபல எழுத்தாளர் டைரக்டரின்  நிழலாகவே இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறான் மோகன்.  அவருக்கு என்ன வேலை ஒதுக்கப்  பட்டிருக்கிறது என்பதே தெரியாத அளவுக்கு டைரக்டர் எங்கே போனாலும் கூட போவார், வருவார்.   அலுவலகத்தில் கூட டைரக்டருக்கு பேச்சுத் துணை போல கூடவே  வெற்றிலையை  நரம்பு கிள்ளி போட்டுக் கொண்டு வெகு ஜாலியாக இருப்பார்.  டைரக்டரும் எதையும் அவரிடம்  கலந்து ஆலோசித்துக்  கொண்டு தமாஷாகப் பேசிக் கொண்டு  இருப்பார்.  இவர் காலை ஒன்பது மணிக்குள் டைரக்டர் அலுவலகம் வந்து விட்டாரென்றால் டைரக்டர் ஊரில் இருக்கும் பட்சத்தில் இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேல் தான் தன் வீட்டிற்குப் போவார்.  மதிய சாப்பாடு,  மாலை டிபன்--காபி எல்லாம் டைரக்டரோடு கூடவே.  டைரக்டரின் கார் ஒன்று அவரை  வீட்டிலிருந்து கூட்டி வரும்; இரவு வீட்டில் விட்டு விட்டுத்  திரும்பும்.

டைரக்டர் தன்  அலுவலகத்திற்கு வரச்சொல்லி முதல் நாள் மோகன் அங்கு போனபோது டைரக்டரின் தனி அறையில் எழுத்தாளர் மட்டுமே இருந்தார்.  அகலக் கால்பரப்பி சோபாவில் சாய்ந்தபடி வெற்றிலையின் முதுகுப் பிரதேசத்தை அவர் நீவி விட்டுக் கொண்டிருந்தார்.  தன்னைப் போல் வேறு யாரோ டைரக்டரை பார்க்க வந்திருக்கிறார் போலும் என்று தான்  மோகன் முதலில் நினைத்தான்.   இருந்தாலும் ரொம்பவும் சுதந்திரமாக அந்த அறையில் அவர் அமர்ந்திருந்த விதம் 'இவர் டைரக்டரைப் பார்க்க வந்தவர் இல்லை;  டைரக்டருக்கு மிகவும் வேண்டியவராக இருக்கலாம்'  என்று தனக்குள் முன்பு நினைத்ததை அழித்து எழுதிக் கொண்டான்.  கூப்பிட்ட பிறகு உள்ளே போகலாம் என்று மரியாதையுடன் வெளிப்பக்கம் ரிஷப்ஷனிலேயே உட்கார்ந்திருந்தான்.

யாரோ ஒரு இளைஞன்  ஃபைலும் கையுமாக ரிஷப்ஷன் பக்கம் வந்தான். மோகனைப் பார்த்து விட்டு, அருகில் வந்து அளவுக்கு மீறிய மென்மையுடன் விசாரித்தான்.   மோகன் சொன்னதைக் கேட்டுக் கொண்டு "டைரக்டர் குறித்த நேரத்திற்கு இன்னும் அரைமணி இருக்கிறதல்லவா?..  இங்கேயே அமர்ந்திருங்கள்..  இயக்குனர் ரூமுக்கு வந்ததும்,  நீங்கள் வந்திருக்கும் விஷயத்தைச் சொல்கிறேன்.." என்று பவ்யமாக சொல்லி விட்டு உள்பக்கம் போனான்.

கொஞ்ச நேரத்தில் டைரக்டரின் ரூமில் சலனம் ஏற்பட்டதை மோகன் இங்கிருந்தே உணர்ந்தான்.  அடுத்த ஐந்து நிமிஷத்தில் ஃபைல் இளைஞன் அப்பவும் ஒரு ஃபைலுடன் வந்து மோகனை உள்ளே போகச் சொல்லி வழிகாட்டினான்.

இப்படித்தான் மோகன் திரையுலக வாழ்க்கையில் வசந்தத்திற்காக வாசல் கதவு திறக்கப்பட்டது.

இந்தக் கதையெல்லாம் மோகன் சொல்லி கமலிக்கும் தெரியும்.  பிற்காலத்தில் மோகன் ஒரு திரைப்பட விழாவுக்கு இவளைக் கூப்பிட்டுக் கொண்டு போய்  இருவரும் டைரக்டரை சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரித்து  ஆசி வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆரம்பத்தில் அந்த டைரக்டருக்கு உதவியாகத் தான் மோகனின் சினிமா வாழ்க்கை இருந்தது...  தொழில் ரீதியாக அவரிடம் இவன் கற்றுக்கொண்டது நிறைய.   நாளாவட்டத்தில் தனிப்படவும் இவன் வேலை செய்கிற மாதிரி  படங்கள் வந்தன.  "போய்ச் செய்.." என்று குரு அனுமதித்துத் தான் இவனும் தனியாக படங்களை இயக்க ஆரம்பித்தான்.   இருந்தாலும் குருவிடனுடான அவன்  தொடர்பு இருந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது...  இவனை தன் சிஷ்யன் என்று சொல்லிக் கொள்வதிலும், அவரைத் தன் குரு என்று இவன் பொது மேடைகளில் பிரஸ்தாபிப்பதிலும் இவருக்குமே பெருமை.

ஒவ்வொரு புதுவருட தொடக்க நாள் அன்றும் கமலியும் மோகனும் தவறாமல் அந்த டைரக்டரை அவர் பங்களாவில் பார்த்து ஆசி வாங்கப்  போவார்கள்.

சமீபத்தில் ஒரு நாள் அவர் இயக்கிய படம் ஒன்றை ப்ரீவ்யூ தியேட்டரில் மோகன் பார்த்தான்.

வீட்டுக்கு வந்தவுடன் அவர் இயக்கிய படத்தின்  அருமை பெருமைகளை  கமலியிடம் ஒருவித ப்ரேமையுடன்  சொன்னான்.   தன்  குரு  அந்த டைரக்டரை ஒரு நாள் வீட்டிற்கு அழைத்து  தனிப்பட்ட முறையில் பேசிக் களிக்க வேண்டுமென்று  அவனுக்கு ஆசை..  அந்த ஆசையையும் கமலியிடம் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறான்.

சட்டென்று நினைவுக்கு வந்த சடுதியில்  தன்  குருவைத் தான் வீட்டிற்கு இன்று மதியம் மோகன்  அழைத்து வரப்போகிறானோ என்று கமலியின் நினைவுகள் வலை பின்னியது..

கமலிக்குக் கூட அந்த பழம் பெரும் டைரக்டர் வேற்று மனுஷர் இல்லை.  கமலியைப் பற்றி விவரமாக அவருக்குத் தெரியும்..  "மோகன், ஷி இஸ் எ ஜீனியஸ்.." என்று அவளுக்கு எதிரேயே அவர் சொன்னது கூட அவள் நினைவுக்கு வந்தது.

இன்று அவர் தான் வீட்டிற்கு விருந்தினராக வருகிறார் என்றால் மோகன் சொல்லியிருப்பானே என்று நினைத்துக் கொண்டாள் கமலி.

அவள் இப்படி நினைத்துக் கொண்டிருந்த பொழுது  தான்  அவள் மொபைல் சிணுக்கியது.

எடுத்துப் பார்த்தால் மோகன் தான்.


(தொடரும்..)


Wednesday, October 4, 2017

கமலி காத்திருக்கிறாள்...

பகுதி: 9

இதற்கு முன் பகுதி:    http://jeeveesblog.blogspot.in


மலிக்கு காற்றில் பறந்து வந்தது போலிருந்தது.  எப்படி ரெண்டே நொடிகளில்  இத்தனைப் படிகள் ஏறி வந்தோம் என்று தெரியவில்லை.

மாடி நுழைவுப்பகுதியில் நின்று கொண்டே வியர்க்க விறுவிறுக்க உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்று நோட்டமிட்டாள்.  உள்ளே இருப்பவர்களை அவள் பார்க்கலாம் ஆனால் உள்ளே இருப்பவர்கள் அவளைப் பார்க்க முடியாத ஒரு இடமாக அந்த இடம் இருந்தது ரொம்ப வசதியாகப் போய்விட்டது.

மோகன் ஒரு சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தான்.  அவன் எதிரே  நாலைந்து பெண்கள் நின்று கொண்டிருக்க மற்றவர்கள் தரையில் சுற்றி அமர்ந்திருந்தனர். 

நின்று கொண்டிருந்த பெண்களில் ஒருத்தி ஒற்றைக் கையை இடுப்பில் வைத்து மற்றொரு கையை மடித்து உயரே தூக்கி, "இப்படித் தானே, சார்?" என்றாள்.

மோகன் பக்கத்தில் இன்னொரு பெண் ப்ளாஸ்ட்டிக் சேரில் உட்கார்ந்திருப்பதை இப்பொழுது தான் பார்த்தாள் கமலி.  அவள் பக்கம் திரும்பிய மோகன், "ஜலஜா! இது பரவாயில்லை, போலிருக்கே! என்ன நினைக்கிறே?" என்றான்.

"பர்பெக்ஷன் இல்லே..  பாட்டு வரி என்ன சொல்லுங்களேன்.." என்றாள், அவள் மோகனிடம்.

"நிலவைத் தொட்டு வரவா?"-- இதான் சாங்க் வரி.." என்றார் பாடலாசிரியரின் உதவியாளர். 

"இந்த வரிக்கேத்த ஆக் ஷன் வேணும்.  இப்போ இவங்க செஞ்சது ஓக்கேவா?" என்று ஜலஜாவிடம் சம்மதம் கேட்பது போலக் கேட்டான் மோகன்.

"நிலவு என்ன கைக்கெட்டிய தூரத்திலேயா இருக்கு?.. கையை மடிக்காமல் உயரத் தூக்கணும்.. அதுக்காக ரொம்பவும் தூக்கவும் கூடாது, சுமதி, இப்போ செய் பாக்கலாம்.." என்றாள் ஜலஜா.

கையிலில்லாத ஜாக்கெட் போட்டிருந்த சுமதி, மடித்த கையை இப்பொழுது இன்னும் கொஞ்சமே மேலே தூக்கி இன்னொரு கையை மாருக்கு பக்க வாட்டில் குறுக்கு  வசமாக நிறுத்தினாள்.

"ஃபைன். இது ஓக்கே..  இன்னொரு கையை இடுப்பில் வைக்காமல் இன்னும் கொஞ்சம் தூக்கினது பொருத்தமா இருக்கு.. 'நிலவைத் தொட்டு வரவா?'க்கு இந்த  ஆக் ஷன் ஓ.கே..   என்ன மோகன், சரியா?..

கையில்லாத ஜாக்கெட் உறுத்துவது போல அவன் மனசுக்குத் தோன்றினாலும், "சரி.. ஓக்கே" என்றான் மோகன்.

"அடுத்த வரி?"

"நீள் இரவில் தொடர்ந்து வரவா?ங்கறது அடுத்த வரி"என்று பாடலுக்குப் போட்டிருந்த ராகத்துடன் பாடிக் காட்டினார் உ.பா.

"இதுக்கு ஜலஜா என்ன சொல்லித் தந்திருக்கீங்க?.." என்று கேட்டான்  மோகன்.

"சாரே.. அதுக்கு நான் தானே செஞ்சு காட்டணும்?" என்று எழுந்து நின்ற மலையாள சுந்தரி, சுமதிக்குப் பக்கத்தில் வந்து  தயாராக நின்று கொண்டாள்.

"சுந்தரி, நீ எனக்குச் சரியா செஞ்சு காட்டியிருக்கே.  இப்போ அஸிஸ்டெண்ட் டைரக்டர் சாருக்கும் செஞ்சு காட்டு..   நீ செய்யறது  எப்படியிருக்குன்னு அவர் தான் சர்டிபை பண்ணணும்.. சரியா?" என்றாள் டான்ஸ் மாஸ்டர் ஜலஜா.

"சரிக்கா.." என்று சுந்தரி அழகான ஒரு முறுவல் பூத்தாள்.  அந்த பூஞ்சிரிப்புக்கு பூவுலகையே பணயம் வைக்கலாம் போலிருந்தது.  சுந்தரியின் உடல் வாளிப்பும், நிகுநிகுவென்ற தேக மினுமினுப்பும் அவள் எந்த ஆக் ஷன் செய்தாலும் பிரமாதமாக இருக்கும் போலிருந்தது.

சுந்தரி முதலில் தன் சுந்தர முகத்தின் தலைக் கூந்தலை லேசாகக் கோதி விட்டுக் கொண்டாள்.     கால் முட்டி வரை வந்த சின்னப் பாவாடையை  லேசாகச் சுருக்கிக் கொண்டு தரையில் அமர்ந்து முகம் பூராவும் சிரிப்புடன் பரவசமானாள்.   அந்த பரவசம் பார்த்தோருக்கெல்லாம் தொத்திக் கொண்டது.

வெளியில் நின்று இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கமலிக்குக் கூட அடுத்தாற் போல அவள் என்ன செய்யப் போகிறாள் என்ற எதிர்பார்ப்பு கூடியிருந்தது.

தரையில் அமர்ந்தவள் லேசாகப் பின்பக்கம் சரிந்து முதுகுப் பரதேசத்தை முழுசாகத் தரையில் சாய்த்தாள்.  இப்பொழுது தொடையிரண்டையும் நெருக்கிக் கொண்டு கால் நெகிழ்த்தித் தரையில் ஒருக்களித்துப் புரண்டாள்.  "நீள் இரவில் தொடர்ந்து வரவா?" என்று  கவிஞரின்  உதவியாளர்   அந்த வரியை ராகத்துடன் இசைக்க,  கைத்தட்டல் லேசாக எழுந்து அடங்கியது.

தன்னையறியாமல் தானும் கைத்தட்ட கைகளை உசுப்பிய கமலி சட்டென்று சுயநிலைக்கு வந்தவளாய் தன்னைக்  கட்டுப்படுத்திக் கொண்டாள்.

"இது ஓக்கேவா சார்?" என்று ஜலஜா மோகனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.  சட்டென்று சரியென்று சொல்ல வில்லை மோகன்.  "அவங்க செஞ்சதிலே ஏதோ குறை-- குறையென்று சொல்ல முடியாது-- ஏதோ நெருடல் இருக்கற மாதிரி இருக்கு.." என்று யோசனையில் மோகன் சொன்னான்.

சொன்னவன் படக்கென்று எழுந்து சுந்தரி பக்கத்தில் வந்தான்.  சுந்தரியோ தரையில் ஒருக்களித்துச் சாய்ந்திருந்தவள் சாய்ந்தபடியே இருந்தாள். 'ஓக்கே' சொன்னால் தான் எழுந்திருப்பேன் என்று அடம் பிடிக்கிற மாதிரி.

"இன்னொரு தடவை அவங்களைச் செய்யச் சொல்லுங்கள்.." என்றான் மோகன்.

சுந்தரியோ தன்னைச் சரிபண்ணிக் கொண்டு மறுபடியும் பின்பக்கம் சரிந்து, முதுகுப் பிரதேசத்தைத் தரையில் சாய்க்கையில், "ஒரு நிமிஷம்.." என்றான் மோகன்.. "இந்தப் பாட்டு ஸீனில் இவர்கள் காமராக்கு முன் நிற்கும் போது இந்தக் குட்டைப் பாவாடை வேணாம். ரியல்  ஷாட் போது  லெக்கின்ஸ் மாட்டி  விட்டு மாத்திக்கலாம். லெங்கின்ஸ்  மாத்தணும்ங்கற பாயிண்டை நோட் பண்ணிக்கங்க.." என்றான் மோகன்.

"சுந்தரி சம்மதிக்க மாட்டாளே!"  என்று ஜலஜா சுந்தரியைப் பார்த்தாள்.

"ஏன்?" என்று ஆச்சரியப்படுகிற பாவனையில் மோகன் கேட்டான்.

"அவள் கவர்ச்சி காட்டணும்ன்னு விருப்பப்படுகிறவள்.  சீக்கிரம் முன்னுக்கு வரணும்ன்னு துடிக்கிறாள்."

"ஜலஜா, கவர்ச்சின்னா அது காட்டற விஷயமில்லை;  காட்டாமலேயே தெரிஞ்சிக்கறது..  காட்டித்தான் அதைத் தெரியப்படுத்தணும்னு  இல்லே.  இருக்கற கவர்ச்சி இயல்பா இருந்தா அதுவே இன்னும் கவர்ச்சியாத் தெரியும்..  என்ன சொல்றீங்க?''..என்றான் மோகன்.

"சார்! கவர்ச்சிங்கறது சினிமா உலக தாரக மந்திரம் சார்.... அதுக்கான சரியான அர்த்தம் ஜனங்க இதுக்கான  அர்த்தம் எதுன்னு நெனைச்சிக்கிட்டு  இருக்காங்களோ, அது தான் சார்!.   திடீர்ன்னு நம்ம இஷ்டத்துக்கு  அதை மாத்தினோம்னா அவங்க ஒத்துப்பாங்களா?.." என்ற புருவம் சுருக்கினாள் ஜலஜா.

"எல்லாம் நம்ம கையிலே தான் இருக்கு,  ஜலஜா.... காட்டி  ஒத்துக்க வைச்ச ஜனங்களை காட்டாம ஒத்துக்க வைக்க வேணும்.  அவ்வளவு தானே?" என்றான் மோகன்.

"என்ன அவ்வளவு சுலபமா சொல்லிட்டீங்க?.. வழிவழியா வந்ததை ஒரே படத்தில் மாத்திட முடியுமா?"

"முடியும், ஜலஜா!   வழிவழியா வந்ததுன்னா அதை லேசா மடை மாத்தினா போதும்... இது என்னடா மாறுதலா இருக்குன்னு  புது டிரெண்டா மாறி கப்புன்னு புடிச்சும்..  அதுவும் தவிர.." என்று சுந்தரி பக்கம் பார்த்த மோகன் அவளுக்குச் சொல்வது போல, "சினிமாவில் முன்னுக்கு வர வேறே எத்தனையோ நேர் வழிகள் இருக்கு.. இது தான் அதுக்கான வழி என்று குறிப்பிட்டு ஏதுமில்லை.." என்று சொன்னப்போ அதை வெளியே கேட்டுக் கொண்டிருந்த கமலிக்கு பெருமையாக இருந்தது.

"சரி,  சார்.. நோட் பண்ணிக்கறேன்.  எனக்கென்ன வந்தது?  நாளைக்கு கவிஞர் நான் வார்த்தைலே கொண்டு வந்த கவர்ச்சியை  பாடல் காட்சிலே காட்டலே,  டான்ஸ் மாஸ்டர் கோட்டை விட்டுட்டார்'ன்னு பிரச்னை
ஆச்சுனா,  நீங்க தான் பொறுப்பேத்துக்கணும்.." என்றாள் ஜலஜா.

"கவிஞர் பிரச்னை பண்ணுவார்ன்னா சொல்றீங்க?..  இந்தப் பாட்டோட மத்த வரிங்களைச்  சொல்லுங்க.." என்று யோசனையுடன் கேட்டான் மோகன்.

கவிதையை எழுதிய பாடலாசிரியர் சமீப காலத்தில் சினிமா உலகில் பேசப்படுகிற பெண் கவிஞர்.   எதையும் விவகாரம்  ஆக்கி தன் வளர்ச்சிக்கு உபயோகப்படுத்திக் கொள்பவர் என்று மோகனுக்கும் தெரியும்.

பெண்  கவிஞரின் பெண் உதவியாளர் கையிலிருந்த ஃபைலைப்  புரட்டி அந்தப்  பாட்டின் ஆரம்ப  வரிகளை தன் குரலில் பாடிக் காட்டினாள்.

"நிலவைத் தொட்டு வரவா?
நீள் இரவில் கூட வரவா....
உன்னில் என்னை மறைக்கவா
உறவில் உன்மத்தம் காட்டவா  -- " 

அவள் பாடி முடித்ததும்....

"அந்த நாலாவது வரிக்குத் தான் சார், குட்டைப் பாவாடை..  அந்தக் காட்சிக்கு
 லெக்கின்ஸ் போட்டா சரிப்பட்டு வருமா, சொல்லுங்க.." என்று தான் செஞ்சது தான்  சரி என்கிற தோரணையில் ஆத்திரத்துடன் கேட்டாள் ஜலஜா.

ஜலஜா சொன்னதைக் கேட்டு வெளியே நின்று கொண்டிருந்த கமலிக்கு எரிச்சலாக வந்தது.   பெண்களை மரியாதையுடன் கூடிய சமூகத்தில் உலவ விடுவதற்கான  பெரும் பொறுப்பு  பெண்களின் கைகளில் தான் இருப்பதாக அவளுக்குத்  தோன்றியது.


(தொடரும்)

Saturday, September 30, 2017

கமலி காத்திருக்கிறாள்...

பகுதி--8

இதற்கு முன் பகுதி:  http://jeeveesblog.blogspot.in


"கமலி..." என்று அவள் பக்கம் பதில் வராது  இருக்கவே மறுபடியும் மொபைலில் அவன்  குரல் மிழற்றியது.

"உம்.. சொல்லுங்க.." என்றாள் கமலி ஸ்வாதீனமாக.

"நான் உன்னை  டிஸ்ட்ரப் பண்ணலேன்னு  நினைக்கிறேன்.  எழுந்திட்டே, இல்லை?"

மோகனா பேசறதுன்னு அவள் ஆச்சரியப்பட்டாள். இன்னொருத்தருடைய செளகரிய--அசெளகரியங்களையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்கிற அக்கறையை முதல் தடவையாக அவனிடத்தில் பார்த்ததில்  ஆச்சரியம்.

"எப்பவோ எழுந்திட்டேன்.  ஆபீஸ் கிளம்பணும் இல்லியா?..  குளிக்கப் போகலாம்ன்னு இருந்தேன்.."

"அதுக்குத் தான் கூப்பிட்டேன்.. ஸாரி..  இன்னிக்கு ஆபிஸூக்கு  லீவு  போட முடியுமா?.."

அவளுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது.  இருந்தாலும் அடக்கிக் கொண்டு "என்ன விஷயம்?" என்றாள்.

"முக்கியமான ஒரு விருந்தினரை நம்ம வீட்டுக்கு அழைச்சிண்டு வரேன்..  அவருக்கு மதியச் சாப்பாடு நம்ம வீட்லே தான்.   அதான்."

என்ன பதில்  சொல்லலாம் என்று கமலி ஒரு வினாடி யோசித்தாள்.  இவர் யாருக்கோ விருந்து கொடுக்கணும்ன்னா அதுக்கெல்லாம் ஆபிஸூக்கு லீவு போட முடியுமான்னு எரிச்சல் கூடியது.   வீட்டில் விருந்து கொடுக்கணும் என்பதினால் வீட்டுக்காரி தயவு வேண்டுகிறான் என்கிற போக்கில் எண்ணம் ஓடியது.

 'லீவு போடமுடியாத நிலைன்னு சொல்லிடலாமா?'  என்று  நினைத்தவள்,  அதற்கு மாறாக, "சரிங்க.." என்றாள்.  அவள் நினைப்புக்கு நேர் மாறாக மனதின் குரலாக அந்த 'சரிங்க' பதில் வந்த மாதிரி அவளுக்கு இருந்தது.

"குட்..  அப்ப லீவு போட்டுடறே, இல்லையா?" என்று நிச்சயம் பண்ணிக் கொள்கிற மாதிரி கேட்டவன், சட்டென்று, "தேங்க்ஸ்.. கமலி.." என்றான்.

"இதுக்கெல்லாம் எதுக்குங்க,  தேங்க்ஸ்?" என்று கமலி சொன்னாலும் அவன் தேங்க்ஸ்  சொன்னது தேனாக இனித்தது.

"அப்புறம் சொல்ல மறந்திட்டேனே.." என்றிழுத்தான் மோகன்.."சொல்ல மறந்திட்டேன்..  மத்தியான விருந்தில் பாயசம் இருக்கட்டும்.  நீ தக்காளி ரசம் வைத்தால் சூப்பரா இருக்கும்.  அதனாலே அது உண்டு.   அப்பளம், அப்புறம் குழம்பைத் தவிர மோர்க்குழம்பு  அடிஷனல்..  தொட்டுக்க காயோ  கூட்டோ எதுவோ ஒண்ணு. அதை உன் இஷ்டத்துக்கே விட்டுடறேன்.  கட்டித்தயிரே இருக்கட்டும். இருக்கவே இருக்கு சிப்ஸ்,  பிரிட்ஜில் வடு மாங்காய்.. இதெல்லாம்.. ம்.. போதும் தானே?"

அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை.  தனது எந்த பதிலும் அவனுடனான இணக்கத்திற்கு குறுக்கே வந்து விடக் கூடாது என்பதில் மட்டும் கவனமாக இருந்தாள்.  சட்டென்று,  "சரிங்க..  நான்  எல்லாம் ஏற்பாடு பண்ணிடறேன்.." என்ற கமலி சொன்ன போது அவள் குரலில் சந்தோஷம் இருந்தது.  பல மாதங்கள் கழித்து புருஷனின் குரலில் இருந்த ஒரு நெருக்கத்தை அவள் உணர்ந்தாள்.  அந்த நெருக்கம் ஏதோ நல்லதுக்காகத் தான் இருப்பது போல மனப்புறா படபடத்தது.

"மறக்காம  இன்னிக்கு   லீவு  போட்டுடு.  ஆபிஸூக்கு   போனில்  கூப்பிட்டு சொல்லிடு.."

"சரிங்க..  எத்தனை மணிக்கு வந்திடுவீங்க?.."  என்று கேட்கும் பொழுதே அவன் சொன்னதற்கு 'சட்'டென்று தான் உடன்பட்டு விட்டது போன்ற ஒரு உணர்வு அவளில் படர்ந்தது.  கொஞ்சம் இழுத்தடித்து வேறு வழியில்லாமல் ஒத்துக்கொள்கிற மாதிரி அவனுக்குப் போக்குக் காட்டி அந்த 'சரிங்க..'வைச் சொல்லியிருக்கலாமோ என்று தோன்றியது..

"ஒண்ணு  ஒன்னரைக்கெல்லாம் வந்திடுவோம்.  சரியா?"

"சரிங்க.." என்று இப்பொழுது எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் சொன்னவள்,     அவன் மொபைல் துண்டிப்பை நிச்சயப்படுத்திக் கொண்டு தன் மொபைலை ஆஃப் செய்து விட்டு மணியைப் பார்த்தாள்.   ஆறு.  ஆபிஸூக்கு போகவில்லை என்பதால் அவசரமில்லை.  பத்து மணிக்கு ஆரம்பித்தால்  கூட  சுடச்சுட எல்லாத்தையும் ரெடி பண்ணிடலாம்.

அவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.  அவன் கேட்பதற்கெல்லாம் உடன்படுகிற மாதிரி பதில் சொல்லி விடுகிறோமோ என்று பின்புத்தியாய் தன்னைத் தானே கேட்டுக் கொண்டாள்.   இருந்தாலும் அவனே தனக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்துப்  பேசும் பொழுது தான் வேறொரு திசையில் முரண்டு பிடிக்காமல் இருப்பது தான் உபயோகப்படக் கூடிய புத்திசாலித்தனம் என்று தோன்றியது.

கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதங்களுக்கு முன்  கூட இதே மாதிரி தான் நடந்தது.  நெஞ்சில் சுட்ட அதன் வடு இன்னும் நினைவில் தேங்கியிருக்கிறது.  இருந்தும் மறுபடியும் அதே மாதிரியான  நடவடிக்கை ஒன்றுக்கு அவன் ஏற்பாடு பண்ண முனைகையில் ஏன்  தன்  எதிர்ப்பைக் காட்டாது ஒத்துக்  கொண்டோம் என்றும் தோன்றியது.

அதுவும் விடிகாலை நேரம் தான்.  அப்பவும் அவன் ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டிலிருந்து தான் கூப்பிட்டதும் நினைவிருக்கிறது.  இப்போ கூப்பிட்டானே. 'கமலி'ன்னு.. அதே மாதிரி தான்.  ஆனால் அந்தக் குரலில் உத்திரவு மாதிரி ஓர் ஆணவம் இருந்தது.  இப்போ கூப்பிட்ட மாதிரி ஒரு குழைதலும் நெகிழ்ச்சியும் இல்லை.

டிவியில்  திரைப்படம் பார்க்கிற மாதிரி அப்போ நடந்ததெல்லாம் நினைவில் ஓடியது.

இதே மாதிரி போனில் முன் அறிவிப்பு கொடுத்து விட்டுத் தான் அன்றைக்கும் மோகன் வந்திருந்தான்.   அவனோடு கூட வேனில் வந்திறங்கிய பட்டாளத்தைப் பார்த்த பொழுது தான் அவளுக்கு திகீர் என்றிருந்தது.

கிட்டதட்ட பத்து பன்னிரண்டு பெண்கள் தேறும்.  அந்த கூட்டத்தில் மோகன் ஒருவன் தான் ஆண்பிள்ளை.   அதுவும் பெண்களோடு பெண்களாக இடித்து நெருக்கிக் கொண்டு சட்டை கசங்கி  அவனும் அந்த வேனில் வந்ததை நினைத்துப்  பார்க்கவே அவளுக்கு கூச்சமாக இருந்தது.

ஹெவி மேக் அப்பில் அரைகுறை அலங்காரங்களுடன் சளசளத்துக் கொண்டு  அந்த பெண்கள் பட்டாளம் தன் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததைப் பார்க்கவே அவளுக்கு 'ஒரு மாதிரி'  இருந்தது.

தெருவில் போவோர் வருவோர் அண்டை வீட்டுக்காரர் யாராவது பார்த்துத் தொலைத்து விடுவார்களோ என்று ஒருவித பதட்டமும் இருந்தது.  நல்லவேளை நடு மத்தியானம் ஆதலால்  தெருவே வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.

சாவதானமாக  ஒருவருக்கொருவர்  சிரித்தும் சிணுங்கியும் அரட்டை அடித்த படி அவர்கள் வீட்டுக்குள் வந்தனர்.

அவர்கள் எல்லோரும் உள்ளே வந்ததும் வேன் டிரைவரிடம் என்னவோ சொல்லி விட்டு   மோகனும் உள்ளே வந்தான்.

இத்தனைப்  பெண்களைக் கூட்டிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தவனுக்கு நடுக்கூடத்தில் வழிமறித்த மாதிரி நிற்கும் அவளைப் பார்த்தும் எந்தத் தயக்கமும் இல்லை;   அவளிடம் சொல்வதற்கும் எதுவும் இல்லாத மாதிரி அந்தப் பெண்கள் கூட்டத்தைப் பார்த்து,  "வாங்க..  மேலே போகலாம்..." என்று சொல்லியபடியே ஹாலில் உள்ளடங்கி இருந்த மாடிப்படிகளில் வேகமாக ஏறினான்.   "வாங்கடி, மேலே போகலாம்.." என்று அந்தப் பெண்களும் இவளைப் பார்த்தும் பார்க்காத மாதிரி படியேறத்  தொடங்கினர்.

இந்தப் பெண்ணிடம் எதுவும் பேசுவதற்கில்லை என்று அவர்களுக்கும் தோன்றியிருக்கும் என்ற நினைப்பு வந்தவுடன், தன்னை வீட்டு வேலைக்காரி என்று கூட வந்த அந்தப்  பெண்கள் நினைத்திருப்பார்கள் என்று தோன்றியது.

அவர்கள் மேலே போன கொஞ்ச நேரத்தில் வீடே சிரிப்பும் கும்மாளமுமாய் கலகலத்தது.   'ஜத்ஜத்'தென்று  குதி போடுகிற ஓசை வேறே இடையே. 

"இப்படியா, சார்?" என்று ஒரு பெண்ணின் குரல் ஸ்பஷ்டமாக கீழேயிருந்த அவளுக்குக் கேட்டது.

"இல்லே.. அப்படி.." என்று அவளைத் திருத்துகிற மாதிரி மோகனின் குரலும்.

"நான் செஞ்சு காட்டட்டுமா, சாரே.." குரலில் மலையாள மயக்கம்.

"அடுத்தாப்பலே நீ தான்.." என்று மோகன் சொன்னது கீழே நின்றிருந்த இவளுக்குக் கேட்டதும் ஆத்திரம் பற்றிக் கொண்டது.

'இது என்ன வீடா, இல்லை  கேளிக்கை விடுதியா?.. என்ன நினைத்திருக்கிறான் இவன்?' என்று திகுதிகுத்த எரிச்சலில்  விடுவிடுவென்று மாடிப்படிகளில் ஏறினாள் கமலி.
 

(தொடரும்)

Sunday, September 24, 2017

கமலி காத்திருக்கிறாள்....

பகுதி:  7

இதற்கு முன் பகுதி:   http://jeeveesblog.blogspot.in


விடிகாலையிலேயே கமலிக்கு விழிப்பு வந்து விட்டது.  படுக்கையின் தலைமாட்டில் ரேடியம் பளபளப்பில் மினுமினுத்த டைம்பீஸ் பார்த்து மணி நாலரை என்று தெரிந்து கொண்டாள்.

இப்பொழுது எழுந்தால் தான் சரியாக இருக்கும் என்ற நினைப்பை உதறித் தள்ளாமல் போர்வையை விலக்கிச் சட்டென்று எழுந்து விட்டாள்.

பாத்ரூம் போய் பல் விளக்கி வந்தாள்.  காஸ் அடுப்பைப் பற்ற வைத்து டிகாஷனுக்காக  நீரைக் கொதிக்க வைத்தாள்.   பில்ட்டரில் காபிப் பொடி போட்டு நீர் கொதித்ததும்  பில்ட்டரில் ஊற்றி மூடி வைத்தாள்.

மற்ற காலை வேலைகள் முடிவதற்கும் முதல் டிகாஷன் இறங்குவதற்கும் சரியாக  இருக்கும்.  இறங்கிய டிகாஷனை வேறொரு பாத்திரத்திற்கு மாற்றி மறுபடியும் ஒரு அரைடம்பளர் நீரைக்  கொதித்து வந்ததும் அதையும் எடுத்து பில்டருக்கு மாற்றி விட்டாளானால்  அதுவும் இறங்கினதும் இரண்டையும் கலந்து கொஞ்சம் தாராளமாகவே காலைக்கு மாலைக்கு என்று இரண்டு வேளைகளுக்கும் டிகாஷன் சரியாக இருக்கும்.

வெளியே எங்கே போனாலும்  மோகன் மாலை ஐந்து மணிக்குள் வீட்டுக்கு வந்து விடுவான்.  அவன் வந்ததும் மீதமிருக்கும் டிகாஷனை உபயோகப்படுத்தி தானே தனக்கு காபி தயாரித்துக் கொள்வான்.

"கொடைக்கானலில் ஷூட்டிங்" என்று சொல்லி இரண்டு நாளுக்கு முன்னால் போனவன். அவ்வளவு தான் அவளுக்குத் தெரியும்..   பெயருக்குத் தான் அவள் கையிலும் ஒரு  மொபைல்.   ஒரு அவசரத்திற்கு அதுவும் கைவசம் இருக்கிறதே தவிர அவளும்  அடிக்கடி அதை உபயோகிப்பது இல்லை. அவன் அவளை மொபைலில் தொடர்ந்து கொண்டது ரொம்பவும் அபூர்வம்.  நிறையத் தடவைகள் பதினைந்து நாட்கள் இருபது நாட்கள் இப்படி ஷூட்டிங் என்று சொல்லி போயிருக்கிறான்.  எங்கேயிருக்கிறான், என்ன ஆனான் என்று தெரியாது.  ஒரு நாள் திடுதிப்பென்று வந்து தன் ரூமில் எதையாவது குடைந்து கொண்டிருப்பான்; இல்லை, யாருடனாவது தன் மொபைலில் பேசிக் கொண்டிருப்பான்.   அவன் வெளியூர் சென்று திரும்பி வராமல் நாலைந்து நாட்களுக்கு மேலாகி விட்டால் அவளுக்கு ஏற்பட்ட  கவலையில் ஆரம்பத்தில் அவனுடன் மொபைலில் தொடர்பு கொண்டு பேசியிருக்கிறாள்.."எனக்கு இருக்கிற வேலை நெருக்கடியில் உன்னோட மொபைல் அழைப்பு ரொம்ப தொந்தரவா இருக்கு.   அதனாலே என்ன தலை போகிற அவசரம்ன்னாலும் நீ பேசாம இருக்கறதே எனக்குச் செய்யற பேருதவி" என்று முகத்தில் அடித்த மாதிரி அவன் ஒரு தடவை சொன்னதிலிருந்து அவளும் புரிந்து கொண்டு அவனைத் தொடர்பு கொள்வதை தவிர்த்து விட்டாள்.

வீட்டுச் சாவி அவனிடம் ஒன்று, இவளிடம் ஒன்று என்று இரண்டு உண்டு.  இவள் வீட்டைப் பூட்டிக் கொண்டு ஆபிஸூக்குக் கிளம்பி திரும்பி வரும் பொழுது வீட்டு வாசல் கதவு பூட்டாமல் சாத்தி இருந்தால் அவன் வீட்டில் இருக்கிறான் என்று அர்த்தம்.  இவள் வீட்டில் இருந்தால் கூட அவன் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் வெளியே கிளம்பி நடு ராத்திரியில் வந்ததுண்டு.

கல்யாணமான புதிதில் மோகன் கமலியை  சுத்தி சுத்தி வந்து கொண்டிருந்தவன் தான்.   எது ஒன்றையும் கமலியிடம் கேட்டுக் கொண்டு அவள் அனுமதித்தால் தான் செய்யும் வழக்கம் கொண்டவன்.  அந்த மோகன் வேறு இந்த  மோகன் வேறு என்று இப்பொழுதெல்லாம் நடந்து கொள்கிறான்.

பெட்டி போல அழகான குட்டி வீடு.   வெளி மரக்கதவை ஒட்டி உள்ளடங்கிய
திண்ணை.   திண்ணையைத் தாண்டி கிரில் கதவு.  அவர்கள் வீட்டு வாசல் பக்கத்தை ஒட்டியவாறே கார்ப்பொரேஷன் விளக்கு பளீர் என்று வெளிச்சத்தை உமிழ்ந்து கொண்டிருந்தது.  வாசல் கிரில் கதவைத் திறந்து சின்ன பக்கெட் நீரை தெளித்து  விட்டு உள்பக்கம் வந்தாள் கமலி.  ரேழியில் சின்ன மரப்பெட்டியில் வைத்திருந்த கோலமாவை எடுத்து வந்து இன்னிக்கு எந்தக் கோலம் போடலாம் என்று ஒரு வினாடி யோசித்து மேல் கீழ் பக்கவாட்டில் என்று  புள்ளிகள் இட்டு வினாடி நேரத்தில் அவற்றை இணைத்து அழகான ஸ்டார் கோலமிட்டாள்.  விலகி நின்று போட்ட கோலத்தை ஒரு பார்வை பார்க்கவே மனசுக்குத் திருப்தியாக இருந்தது.

கிரில் கேட்டைச் சாத்தி வெளிக்கதவை தாழிட்டுக் கொண்டதும்  கோட்டையைப் பூட்டிக் கொண்ட மாதிரி இருந்தது.  இனி அவள் தன் எல்லா வேலைகளையும் முடித்துக் கொண்டு ஆபிஸுக்குக் கிளம்பும் பொழுது தான் அநேகமாக  கதவை திறந்து பூட்ட  நேரிடும்.

பாலைக் கொதிக்க வைத்து கலந்து காப்பி சாப்பிட்டாகி விட்டது.  அந்த வேலை முடிந்தால் தான் வேறு எந்த வேலையும் தொடங்குவது என்பது கமலிக்குப் பழக்கமாகி விட்டது.  பழக்கத்தில் வரும் வழக்கங்களுக்கு அடிமை ஆவது எப்படியோ ஆரம்பித்துத் தொடர்வது என்பது வாடிக்கை ஆகிவிட்டது.   ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒன்று.  தனக்கு காப்பி என்றால் இன்னொருத்தருக்கு இன்னொன்று என்று கமலி நினைத்துக் கொண்டாள்.

'டக்'கென்று சமயம் பார்த்து மோகன் இது பற்றி அவளிடம் சொன்னது கமலிக்கு நினைவு வந்தது. "அடிமை ஆயிட்டோம் என்று மட்டும் என் எதிரில் சொல்லாதே!" என்று சீறினான்.  "எந்த பழக்கமும் நம் ரசனைக்காகத் தான்.  எதையும் ரசித்து அனுபவிப்பதற்குத்  தானே பிறப்பெடுத்திருக்கிறோம்?..  அந்த அனுபவிப்பில் ஒரு  சுகம் இருப்பதால் தானே  அதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டு பழக்கப்படுத்திக்  கொள்கிறோம்? நம் சுகம் முக்கியம்.  அந்த சுகத்தைத் தேடி அலைவது தான் வாழ்க்கை.  சுகத்தில் தப்பு ரைட்டு பார்ப்பது நம்மையே  தண்டித்துக்  கொள்கிற மாதிரி. அதனால் இனிமே நமது ரசனைக்குரிய பழக்கங்களை தூஷணை பண்ணாதே..."  என்று ஏதோ ஆவேசம் வந்தவன் போல் உரத்த குரலில் முகம் சிவக்கச் சொன்னான்.

அப்போது கமலிக்கு இவன் ஏன் இதுக்கு இவ்வளவு ஆவேசப்படுகிறான் என்று
ஆச்சரியமாக இருந்தது.   மோகன் எப்போதும் இப்படித் தான்.   தான் தன் ரசனை எல்லாம் அவனுக்கு முக்கியம்.  தன் ரசனைகளுக்கு பங்கம் ஏற்படுவதை எந்த நேரத்தும் சகித்துக் கொள்ள முடியாதவன்.  தன் ரசனைகளோடு ஒத்தவர்களுடன் காந்தம் போல் ஒட்டிக் கொள்வதும் அவனுக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும்.  ஜாதி, மதம், இனம், மொழின்னு   இப்படியெல்லாம் மனிதர்கள் தங்களைத் தாங்களே பிரித்துக்  கொள்வதை விட்டு விட்டு தாங்கள் கொண்டுள்ள ரசனைகளின் அடிப்படையில் பிரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஒரு நாள் ராத்திரி ரொம்ப நேரம் அவளுடன் வாதாடினான்.

"வாழ்க்கை பூராவும் ஒரே ரசனையா இருக்கும்?..  ரசனைகள் மாறிக் கொண்டே இருக்கும், இல்லையா?..  அப்படி மாறிக் கொண்டிருக்கும் ரசனைகளுக்கேற்ப நம்மை பிரித்துக் கொள்வதும் மாறிக் கொண்டே இருக்குமா?" -- என்று  அப்பாவி போல் குரலைத் தாழ்த்தித் தலை சாய்த்துக் கேட்டாள் கமலி.

"ஒய் நாட்?" என்று சீறுகிற மாதிரி கேட்டான் மோகன்.  அடுத்த நிமிஷமே தன்னைச் சரிப்படுத்திக் கொண்டு, "ரசனைகள் மாற மாற அதற்கேற்ப தங்களையும் பிரித்துக் கொள்வார்கள் என்பது உண்மை தான்..." என்று பவ்யமாக குரலைத்  தாழ்த்திக் கொண்டு சொன்னான்.  "நமது ரசனைகளுக்குன்னு ஒரு சூட்சுமம் இருக்கு. ஒரு ரசனை அது தொடர்பான இன்னொரு ரசனைக்கு நம்மை இழுத்துண்டு போகும்.  வாழ்க்கை பூராவும் இந்த இழுத்தல் தொடர்ந்திண்டே இருக்கும். சொல்லப் போனா.  இந்த இழுத்தலைத் தான் நம்மோட அனுபவம்ங்கறோம்.  ரசனை  அனுபவத்துக்கான தூண்டில்.  அப்பப்போ  வாய்க்கிற அந்த அனுபவம் தான் நம்மை முழு மனுஷனா உருவாக்கறதுன்னு கூட ஆதாரத்தோடச் சொல்லலாம்.."  என்று யோசனையுடன் சொன்னான் மோகன்.


ஒரு வினாடி தாமதித்து அவனே தொடர்ந்தான்.  " ஒருத்தரோட வயது-  ஐ மீன் அவங்க பருவம்-- வசதி, ஈடுபாடு, ஆர்வம், ஆசை,வாழ்க்கைலே எதிர் கொள்ற விஷயங்கள் இதுக்கெல்லாம் ஏத்த மாதிரி,  அதுக்கெல்லாம் அனுசரணையா அவங்க அவங்க ரசனையும் மாறிண்டே  இருக்கும்.  நீ சின்னவளா பாவாடை தாவணி பருவத்திலே இருந்தப்போ இருந்த ரசனை,  புடவைப் பருவத்துக்குப் போனப்போ மாறித்து இல்லையா?.. அதைத்  தான் சொல்றேன்.  ரசனைகள்
எல்லாரிடத்திலும் வாழ்க்கை பூராவும் ஒரே ரசனை என்று  இல்லாமல் மாறிக் கொண்டே இருப்பது தான் அதன் சூட்சுமம்.  இயற்கை விதி..." என்று வகுப்பறை பாடம் நடத்துவது போல அவளுக்குச் சொன்னான்.

"ஒரு  குடும்பம்ன்னு இருந்தா ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு ரசனைனா உருப்படுமா, என்ன?' என்று எதிர்கேள்வி  போட்டாள் கமலி.

"என்ன சொல்றே, புரிலே?" என்று மோகன் புருவத்தைச் சுருக்கி அவளைப் பார்த்தான்.

"ஒருத்தருக்கு சாம்பார்ன்னா அறவே பிடிக்காது;  இன்னொருத்தருக்கு--" என்று அவள் ஆரம்பிக்கும் போதே, "சீச்சீ.. அசட்டுப்பிசட்டுன்னு  பேசாதே.  ரசனைங்கறது ரொம்ப உயர்வானது.  அதை இப்படி சாம்பார்--ரசம்ன்னு  கால்லே போட்டு மிதிக்காதே.." என்று ரசனைக்கு  இலக்கணம் வகுப்பது போல கறராகச் சொன்னான் மோகன்.  "கர்நாடக சங்கீதம்-- சினிமாப் பாட்டுன்னு இசையை ரசிக்கற ரசனைங்கறதே ரெண்டாப் பிரியலாம்.
கர்நாடக சங்கீத சங்கதிகளோட அமைஞ்ச சினிமாப்  பாட்டுன்னு  ரெண்டாப்  பிரிஞ்சதும்  கூட ஒண்ணாக் கூடலாம்.  இப்படி ஒரே வகையான ரசனைக்குள்ளும் கூட பிரியறதும் கூடறதும் சகஜம் தான்.." என்றான் மோகன்.

"புருஷன்-- பெண்டாட்டின்னு வைச்சுக்கோங்கோ.  அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் வேறே வேறே ரசனைகள் இருக்குன்னு வைச்சுக்கோங்க.  நீங்க சொல்ற ரசனையின்  அடிப்படையில் அவங்களுக்குள்ளே பிரியறதும் சேர்றதும் எப்படி சாத்தியப்படும்? ம்?.. தெரியாமத்தான்  கேக்கறேன்.  நீங்க சொல்றதெல்லாம் எல்லாத்துக்கும் பொருந்தி வராது.  சில விதிவிலக்குகளும் உண்டு.." என்று தீர்மானமாகச் சொன்னாள் கமலி.

"இல்லே.. " என்றான் மோகன்.  "ரெண்டு பேரின் ரசனைகளும் கலந்த மூணாவதா ஒண்ணை அந்த ரெண்டு பேரும் தங்களுக்குள்ளே ஸ்தாபிச்சிக்கலாம்..  அப்போ அவங்களுக்குள்ளே ரசனையின் அடிப்படையில் பிரிதல் இல்லாததை  உணர்வாங்க..   இல்லேனா,  ஒருத்தர் ரசனைக்கே இன்னொருத்தரும் மாறிக்கறதைத் தவிர வேறே வழியே இல்லை..  எவரிதிங் ஈஸ்  பாஸிபிள் டு அவாய்ட் எ பிக் கேப் பெட்வின் தெம்.."  என்றான் மோகன்.

இதையெல்லாம் ஏதோ மனதில் ஓடும் சினிமாக் காட்சி போல இப்பொழுது நினைத்துப் பார்க்கவே கமலிக்கு ஆயாசமாக இருந்தது.   தீர்க்கதரிசி போல கிட்டத்தட்ட ஒரு  வருஷத்துக்கு முன்னாடியே பின்னாடி என்ன நடக்கலாம் என்பதைக்  கணிச்சுச் சொல்லியிருக்கிறானே'  என்ற நிதர்சனம் அடுத்த வேலையைச் செய்ய முடியாமல் ஆயாசப்படுத்தியது.

மெள்ள தன்னைச் சரிப்படுத்திக் கொண்டு குளியலறைப் பக்கம் நகர்ந்தாள்.  துண்டை எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்ற நினைப்பு அவள் அறைப்பக்கம் நகர்த்தியது.  அடுக்கி வைத்திருந்த துணிகளின் இன்னொரு பக்கம் துவைத்த டவல்கள் நாலைந்து இருந்தன.

இன்று தலைகுளிக்க வேண்டும்.  அதற்கு வாகாக ஈரிழைத் துண்டு ஒன்றையும் சேர்த்து எடுத்துக் கொண்டாள்.

வாசல் பக்கக் கதவை தாழ் போட்டு விட்டோம் என்ற நிச்சயத்தில் திரும்பும் பொழுது  அவள் மொபைல் கிணுகிணுத்தது.

மொபைல் திரையைப் பார்த்தால் அவள் புருஷன்.

திரையில் தெரிந்த ரிஸீவர் படத்தை லேசாகத் தடவின பொழுது, "கமலி!.." என்று ஆதுரக்குரலில் மோகன் அவளை அழைத்த பொழுது கமலியின் தலையிலிருந்து  கால்வரை மின்சாரக் கீற்றென அவள் இதுவரை அனுபவித்திராத மகிழ்ச்சி அலை ஒன்று  வெட்டி விட்டுப்  போனது.


(தொடரும்)






Tuesday, September 19, 2017

கமலி காத்திருக்கிறாள்...

பகுதி--6


இதற்கு முன் பகுதி:   http://jeeveesblog.blogspot.in


சாரங்கனுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை.  தலை கவிழ்த்துத்
தொடர்ந்து கேவிக் கொண்டிருந்த கமலியைத் தொட்டுத்  தூக்கி அவளை சமாதானப்படுத்தவும் தயக்கம்.  அவளுக்கு நெருங்கி வந்து, "என்னன்னு சொல்லுங்களேன்.." என்று தவித்துப் போய் விட்டான்.

கொஞ்ச நேரக் கேவலுக்குப் பின் சமனப்பட்டது போல கமலி லேசாகத் தலை நிமிர்த்தினாள்.   கண்களின் கீழ்ப்பகுதியிலிருந்து தாரை தாரையாக வழிந்த கண்ணீர் அவள் கன்னக் கதுப்புப்  பிரதேசத்தில் நீர்க்கோடு போட்ட மாதிரி இறங்கியிருந்தது.  முந்தானையின் கீழ்ப்பகுதி எடுத்து அவளே கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு மலங்க மலங்க சாரங்கனைப் பார்த்தாள்.

ஏதாவது கேட்கப் போய் மறுபடியும் அழுகை தொடர்ந்து விடுமோ என்ற பயத்தில் எதுவும் கேட்டாமலும்,  'என்னாச்சு இவளுக்கு' என்று கேட்க விரும்பியும் சாரங்கன் தவித்துக் கொண்டிருந்தான்.

சாரங்கனின் தவிப்பு கமலிக்குப் புரிய ஆரம்பித்ததும்,  சட்டென்று  தன் நிலை உணர்ந்தாள்.  "ஸாரி.." என்று அவள் முனகியது தனக்குத்  தானே சொல்லிக் கொண்டது போலிருந்தது.

"பாவங்க உங்க அத்தை.   உங்க அத்தை  மட்டுமில்லை,  பெண் ஜென்மம் என்றாலே பாவம் தாங்க.   பல பேர் வெளிக்கு தாங்கள் உற்சாகமாக இருப்பது போலக் காட்டிக்  கொள்கிறார்களே தவிர,  ஒவ்வொருத்தர் உள் மனசிலேயும்  ஏதாவது ஒரு விதத்தில் பாதிக்கப்பட்டதின் வடு இருந்து கொண்டே தாங்க இருக்கு.     என்னாலே உங்க அத்தை பட்ட துயரை துல்லியமாக உணர  முடிகிறது.    ஏன்னா...." என்று ஏதோ தொடர்ந்து  சொல்ல வந்த கமலி சட்டென்று தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டு மெளனமாகிறாள்.

"சொல்லுங்க..  ஏன்னா.. ஏன் நிறுத்திட்டீங்க?.. சொல்லுங்க.." என்று சாரங்கன் அவள் சொல்லத் தொடங்கியதை சொல்லி முடிக்கட்டும் என்று காத்திருந்தான்.

"வேண்டாம், சாரங்கன்..  உங்க அத்தை கதையைச் சொன்னீங்க.  என் கதையும் உங்க அத்தை கதைக்குக்  கொஞ்சமும் குறைந்ததில்லை...  உங்க அத்தை, நான்,  இன்னும் ஏகப்பட்ட பேர் இந்த வரிசைலே வருவாங்க.. சொல்லப்போனா தனக்கு நெருங்கினவங்களாலே பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணோட வாழ்க்கைங்கறதே தான் பட்ட பாதிப்புக்கு ஏதோ ஒரு விதத்திலே சம்பந்தப்பட்டவர்கள்,  படாதவர்கள் என்று சகட்டுமேனிக்கு துவஜம் கட்டிக் கொண்டு எதிர் நிலை எடுக்கறதுன்னு ஆகிப்போச்சு.." என்று கைத்துப் போன உணர்வில்  கமலி சொன்ன போது,  இவள் எந்த அளவுக்கு மன அளவில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறாள் என்று சாரங்கனுக்குப்  புரிந்து போயிற்று.

சாரங்கன் வெறித்து அவளைப்  பார்த்துக்  கொண்டிருக்க, அவளே தொடர்தாள்..   "எனக்கு நன்னா ஞாபகம் இருக்கு. எங்கப்பா ரொம்ப கண்டிப்பானவர்.  சின்னக்  குழந்தையா இருக்கறச்சே,  அவர் சொல்றதைக் கேக்கலைன்னா  பக்கத்திலே கூப்பிட்டு பளார்ன்னு கைபடற இடத்திலே அடிச்சிடுவார்.  'ஓ'ன்னு அழுதிண்டு அந்த அடி தாங்காம அம்மா பக்கத்திலே ஓடுவேன்.   "என்னடி, என்ன ஆச்சு? ஏன் இப்படி அழறே?"ன்னு அம்மா வாரி எடுத்து அணைச்சிக்க முயல்றச்சே,  நான் படார், படார்ன்னு அம்மா கை மேலே அடிப்பேன்..   அம்மா சிரிச்சிண்டே, "எம்மேலே என்னடி கோபம்?.. நான் என்ன செஞ்சேன்?"ன்னு திகைப்பாள்.

"இப்ப இதையே யோசித்துப்  பார்த்தால் அம்மா கிட்டே ஏன் கோபப்பட்டோம்ன்னு  தெரிலே..  அப்பாகிட்டே முடியாதது அம்மா கிட்டே முடிஞ்சிருக்கு.  அவ்வளவு தான்.   இப்ப ஒருத்தரைச் சாக்கிட்டு இன்னொருத்தர் கிட்டே என் ஆத்திரத்தை காட்டவும் வழியில்லே.  தாலி  கட்டின புருஷனைத் தவிர எனக்கு வேறே நாதி இல்லே;  'சுமைதாங்கி சாய்ந்தால் சுமை  என்ன ஆகும்' ன்னு கண்ணதாசன் கேட்டது தான்.  என்னோட பள்ளி பருவத்திலேயும் சரி, ஃப்ரண்ட்ஸ்ங்க யாரானும் செய்யறது பிடிக்கலேன்னா பேசாம அவங்ககிட்டேயிருந்து விலகிடறது என் குணம்.
இந்த குணம் என் பிறவிலேந்து  தொடர்ந்து வர்ற பிறவிக் குணம் போலிருக்கு. அதான் புருஷன் சரியில்லேன்னு தெரிஞ்சதும் புருஷன் கிட்டேயிருந்து விலகிடணும்ங்கற உணர்வு என் மனசு பூராவும் வியாபிச்சிருக்கு...

"விலகிடறதுன்னு முடிவுக்கு வந்திட்டேயில்லே?.. விலகிடறது தானே என்று சுலபமாக யாரானும் ஏன் நீங்களே கூடக்  கேக்கவும் செய்யலாம்.  நான் ஆபீஸ் போய் சம்பாதிக்கற பெண்ணா இருக்கற தாலே விலகிடறது ஈஸின்னு கூட சில பேர் அபிப்ராயப்படலாம்.  புருஷத்  தேவை இல்லேன்னாலும், வயிற்றுப்பாட்டிற்கு வழியிருக்கும் என்பது அவங்க கணிப்பு.  சம்பாதிக்காத வீட்டோடு முடங்கிக் கிடக்கிற பெண் என்றால் இன்னும் கொடூரம் தான்.
ஆனா,  சம்பாதிக்கிறாங்களோ, இல்லையோ  துணைன்னு ஒண்ணு இல்லாம தனித்து வாழ நேர்ந்த பெண்களைப் பத்தின பார்வை ஒண்ணாத் தான் இருக்கு...

"விலகிட்டு அல்லது புருஷனை சட்டபூர்வமாக விலக்கிட்டு ஒரு  பெண் தனித்த மனுஷியா கெளரவத்தோட வாழ முடியுமா, அல்லது வாழ்வதற்கு ஏற்ற சமுதாய சூழல் இன்னிக்கு இருக்காங்கறது அடுத்த கேள்வி.
அந்த அடிப்படை கேள்விக்கு  தகுந்த  பதில் கிடைக்கிற வரை என்னைப் போலவான நிர்கதியற்ற பெண்கள் தனக்குப் பாதுகாப்பானவரை தீர்மானித்துக்  கொண்டு அந்த விலகலுக்கான ஏற்பாட்டைச் செய்வது  தான் நியாயமாக எனக்குப் படுவதால் தான் எனக்கான பாதுகாப்பைத்  தேடிக் கொள்வதற்கான முயற்சியை நான் மேற்கொண்டேன்.  அப்படியான என் முயற்சியே எனக்கான பாதுகாப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்கினாலும், உங்களைப் போன்ற சமூகம் பற்றிய ஆரோக்கியமான சிந்தனை உள்ளவரை எனக்குத் தெரியப்படுத்தியிருப்பதையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்" என்றாள்.

பிரச்னைகளை அவற்றிலிருந்து விலகி வந்து அவற்றின்  தீர்வுக்காகத் தொடர்ந்து  விவாதிக்கத் தெரிந்திருக்கும் கமலியின் நட்பு  கிடைத்ததில் அவனுக்குப் பெருமிதமாக இருக்கிறது.  இருந்தும்  எந்த அளவில் அவள் இனி சொல்லப்போவதில் தன் பங்களிப்பு இருக்கும் என்பதனைத் தீர்மானிக்க இயலாத தடுமாற்றமும் அவனுக்கு இருந்தது.  தனக்கு வாய்த்த வாழ்க்கையை எல்லாம் விதி வசம் என்று அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளாமல் அதை மாற்றி எழுத போராடும் குணம் கொண்டவளின் அருகாமை கொடுத்த தெம்பில் சாரங்கன் அவளை  நிமிர்ந்து  பார்த்தான்.

அந்த அறையில் மாட்டியிருந்த இயற்கைக் காட்சி ஓவியம் ஒன்றை உற்றுப் பார்த்துக்  கொண்டிருந்த கமலி சட்டென்று சாரங்கன் பக்கம் திரும்பி, "நீங்கள் ஆயிரம் சொல்லுங்கள், சாரங்கன்..  உங்கள் விளம்பர வாசகத்தை என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது.   கல்லூரிக் காலத்திலிருந்தே மனசில் உருவாக்கிக் கொண்ட ஒரு  இலட்சியத்தின் வெளிப்பாடு உங்கள் விளம்பர வாசகங்கள் என்பதினால் அது பற்றி மிகுந்த கவனத்துடன் என் மனசில் போட்டுப் புரட்டிப்  புரட்டி யோசித்தேன்.  என்னளவில் அதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.  அப்படி நான் சொல்வதினால் உங்கள் இலட்சியத்தை நான் குறைத்து மதிப்பிட்டு விட்டதாக நீங்கள் கொள்ளக் கூடாது.  சரியா, சாரங்கன்.."  என்று கமலி வெகு ஜாக்கிரதையாக சாரங்கனின் மனம் நோகாதவாறு தன் கருத்தைத் தயங்கித் தயங்கி சொன்னாள்.

சாரங்கனோ அவளுக்குப்  பதிலேதும் சொல்லாமல் இன்னும் அவள் சொல்லப் போவதற்காகக் காத்திருந்தான்.

"காதலோ மணவாழ்க்கையோ ஒருவர் மேல் கொள்ளும் பரிதாபத்தின் அடிப்படையில் இருக்கக் கூடாது என்று எதிர்பார்க்கிறேன், சாரங்கன். அப்படி இருந்து விட்டால் ஒருவர் இன்னொருவர் மேல் கொண்டிருக்கும் பரிவே முக்கியமாகிப் போய்  மற்ற அடிப்படை  உணர்வுகள் புறக்கணிக்கப் பட்டு நாளாவட்டத்தில் அதுவே இருவருக்கிடையான  உறவுகளின் விரிசல்களுக்கு அஸ்திவாரமிடலாம் என்பது  என் கருத்து.   இது என் திருமண வாழ்க்கையின் ஆரம்ப கால கட்ட நிகழ்வுகளின் அடிப்படையில்  நான்  தெரிந்து கொண்டதே தவிர உங்கள் தீர்மானங்களுக்கு எந்த விதத்திலும் குறுக்கே நிற்கக் கூடாது என்று  மனமார  விரும்புகிறேன், சாரங்கன்"  என்றாள்.

சாரங்கன் எதுவும் கூறாமல் அவளையே பார்த்துக்  கொண்டிருக்க கமலியே தொடர்ந்தாள்:  "என்  மண வாழ்க்கையைத்  திருத்தி எழுதிக் கொள்வதில் உங்களை மாதிரியே நானும் சில தீர்மானங்களைக் கொண்டிருப்பது தான் இதில் இன்னொரு வேடிக்கை!"  என்று சொன்ன கமலி," இன்னும் சொல்லப் போனால் தன் மனைவியால் வஞ்சிக்கப்பட்ட அல்லது திரஸ்கரிக்கப்பட்ட
ஒருவரை மறுமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று  என்னளவில் தீர்மானித்திருக்கிறேன், சாரங்கன்.   ஏன் இந்த முடிவு என்றால் நாங்கள் இருவரும் ஒரே மாதிரியாகப் பாதிக்கப் பட்டிருப்போம்.  அதுவே எங்கள் இருவருக்குமான ஒற்றுமையாகவும் இருவரையும் பந்தப்படுத்துகிற உறவாகவும் திகழும்.  இந்த  முடிவு நாங்கள் இருவருமே ஒருவரை பரஸ்பரம் நன்கு புரிந்து  கொள்ளவும் இனி அப்படியான புறக்கணிப்புகள் இருவருக்குள்ளும் ஏற்படாமலும் இருக்க எங்கள்  கடந்த கால வாழ்க்கையே காபந்தாக இருக்கும் என்பதினால்  தீர்க்கமாக யோசித்து இந்த முடிவுக்கு வந்திருக்கிறேன், சாரங்கன்.." என்றாள்.


(தொடரும்)

Friday, September 15, 2017

கமலி காத்திருக்கிறாள்...

பகுதி:  5


இதற்கு முன் பகுதி:   http://jeeveesblog.blogspot.in


"அப்படித்தான் என்றில்லை.. அப்படியும் இருக்கலாம் என்பதற்காகச் சொல்ல வந்தேன்.." என்று கமலியைக் கூர்மையாகப் பார்த்தவாறு மகளுக்குத் தந்தை பரிவுடன் அவள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற அக்கறையில் விளக்குவதைப் போலச்  சொன்னான் சாரங்கன்.

கமலி ஆழ்ந்த யோசனையில் சாரங்கன் சொல்வதை தன் மனசில் முழுதும் உள்வாங்கிக் கொள்கிற தோரணையில் 'இவன்  இன்னும் சொல்லட்டும்' என்கிற எதிர்பார்ப்பில் பேசாதிருந்தாள்.

"எனக்கு இந்த நேரத்தில் அறிஞர் அண்ணாவின்  'தாய் மகளுக்குக் கட்டிய தாலி' என்ற திரைப்படம் நினைவுக்கு வருகிறது" என்றான்  சாரங்கன்.

கமலியின் முகம் திடீரென்று மலர்ந்து, "என்ன பேர் சொன்னீர்கள்?" என்றாள்.

"தாய் மகளுக்குக் கட்டிய தாலி.." என்று  அழுத்தம் திருத்தமாக மறுமடியும் சொன்னான் சாரங்கன்.

"தாய் கூட மகளுக்குத் தாலி கட்டுவாளா?.." என்று யோசனையுடன் சொன்ன கமலி,  "இதுவும் இன்னொரு தாலிக் கதை போலிருக்கு.." என்றாள்.  "புருஷன் துணையில்லாத நேரத்தும் தாலி துணையாய் இருக்கிறது, பாருங்கள். வேடிக்கை தான்.." என்று கைத்துப் போன சிரிப்பொன்று அவளிடமிருந்து வெளிப்பட்டது.

"அந்தத் தாலி புருஷனைப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்துவதால் தான் அதற்கு அத்தனை மவுசு போலிருக்கு.." என்று சாரங்கனும் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான்.  "கல்யாணமானவள் என்றால் தவறான கண்ணோட்டத்துடன் நெருங்க மாட்டார்கள் என்று தாலி ஒரு காபந்தாக இருந்த காலம் அந்தத் திரைப்படம் வெளிவந்த காலம்.  அதனால்  காமுகர்களின் நெருக்கடியிலிருந்து மீட்க அனாதரவான அந்தத் தாய் திருமணமாகாத தன் மகளின் கழுத்தில் ஒரு தாலிச்சரடைக் கட்டி அவளுக்கான பாதுகாப்பைத் தருகிறாள்.."

"இன்ட்ரஸ்டிங்..." என்று முணுமுணுக்கிறாள் கமலி.   திடுத்திப்பென்று எதையோ நினைத்துக் கொண்டு கேட்பவள் போல, "சாரங்கன்,  உங்கள் விளம்பரத்தில் 'மறுமணம்  கொள்ள விரும்புவரும், விதவைகளும் விண்ணப்பிக்கலாம்' என்று குறிப்பிடுகிற அர்த்ததில்   இருந்த அந்த ஆங்கில வாசகங்கள் கொடுத்த தெம்பில் தான் உங்களைப் பற்றித் தெரிந்து  கொள்ள வேண்டும் என்ற துடிப்பு எனக்கு ஏற்பட்டது.    ஒரு ஆணின் நேர்மையையும் அவன் குண மேன்மையையும் வெளிப்படுத்துகிற எவ்வளவு அற்புதமான வாசகங்கள், அவை?..   அந்த  வாசகங்கள் தான் உங்கள் மென்மையான மனசின்  பிரதிநிதியாய் இருந்து உங்களுடன் என்னைப் பேச வைத்தது.." என்று நெகிழ்ச்சியுடன் சொன்னவள், "  நான் ஒன்றைக் கேட்டால் தவறாய் நினைக்க மாட்டீர்கள் தானே சாரங்கன்?" என்று தலை சாய்த்து அவனைப்  பார்த்தாள்.

"கேளுங்கள், கமலி.." என்று அவள் எதைக் கேட்டாலும் மறைக்காமல் மனத்தில் உள்ளதைச் சொல்ல தயாரான நினையில் சொன்னான் சாரங்கன்.

"முதன் முதலாக உங்களுடன் போனில் பேசிய பொழுதே கேட்டிருக்க வேண்டியது.  அல்லது இன்று நேரில் சந்தித்த தருணத்திலேயே கேட்டிருக்க வேண்டும்.  இருந்தாலும் அப்படியொரு கேள்வியைக் கேட்டுத் தெரிந்து  கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணத்தையே துடைத்தெறிந்து விட்டது உங்கள் விளம்பர வாசகங்கள்.   இருந்தும் இப்பொழுதாவது கேட்டுக்கொள் என்று மனசு கிடந்து சிட்டுக்குருவியாய் படபடக்கிறது..." என்று அவள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கையிலேயே, " எதற்கு இவ்வளவு பீடிகை, கமலி!  என்னிடம் கேட்கக் கூடத் தயங்குகிற கேள்வி, அப்படி என்ன இருக்கிறது?" என்று பேசுவதை சகஜப்படுத்துகிற தோரணையில் சாரங்கன் கேட்டான்.

"நேரிடையாகவே கேட்டு விடுகிறேன்.. உங்கள் மண வாழ்க்கையில்  என்ன நேர்ந்தது, சாரங்கன்?..  சொல்ல முடியும்னா சொல்லுங்க.. ஆனா வற்புறுத்த மாட்டேன் .."

"நேரிடையாகவே எளிமையா சொல்லிடறேன்.  எனக்கு இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை,  கமலி!"

"என்னது?" என்று தன்னை மீறித் திகைத்த கமலியின் விழிகள் விரிந்தன.  "என்னது?" என்று மீண்டும்   முணுமுணுத்தவள் அவன் சொன்னதை சிரமப்பட்டு உள்வாங்கிக் கொண்ட பொழுது மிகவும் சோர்ந்து போனாள்.

"என்ன, கமலி?  என்ன ஆயிற்று, உங்களுக்கு?..  நான் உண்மையைத் தான் சொன்னேன்.   கல்யாண பாக்யம் எனக்கு இன்னும் கிட்டவில்லை, கமலி!"

"அப்போ நீங்க அந்த ஆங்கில நாளேட்டில் கொடுத்த அந்த விளம்பரம்?"

"ஆமாம். எனது  கல்யாணத்திற்காக ஒரு பெண் தேடித் தான் அந்த விளம்பரம் கொடுத்தேன்.."

"விளம்பரத்தைப் பற்றி அல்ல.  அந்த விளம்பரத்திற்கான வாசகங்கள், பற்றி."

சாரங்கனுக்கு அவள் என்ன சொல்ல வருகிறாள் என்பது புரியவில்லை.  தனக்குப் புரியாததும் ஆச்சரியமாக இருந்தது.  அந்த விளம்பர வாசகங்களில்  தவறாக பிறர் புரிந்து கொள்வதற்கு ஏதானும் இருக்கிறதா என்று யோசித்து  அந்த விளம்பர வரிகளை நினைவில் ஒரு தடவை ஓட்டிப் பார்த்தான்.  எந்த தவறும் தான் செய்து விட்டதாகத் தெரியவில்லை.   அந்த உணர்வில், "ஸாரி,  கமலி!  அந்த விளம்பரத்தை வாசிப்பவர் தவறாக புரிந்து கொள்கிற மாதிரி நான் ஏதாவது செய்து விட்டேனா?" என்று குரல் தழுதழுக்கக் கேட்டான்.

"ஓ!.." என்று முனகிளாள் கமலி.  அவள் விழிக்கடையில் நீர் மொட்டு ஒன்று உருண்டோடியது.  "சாரங்கன், உங்களுக்கு என்ன வந்தது?" என்று தாங்கொண்ணா பரிதாபம் மூட்டிய ஆத்திரத்தில் சீறினாள்.

"என்ன கமலி?..  எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை.." என்று திகைத்தான் சாரங்கன்.

"கல்யாணமாகாத ஆண்பிள்ளை நீங்கள்.  விதவைகள், மறு திருமணம் விரும்புவோர்  என்ற வரிகளையும் சேர்த்து விளம்பரம் கொடுக்க உங்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது, சாரங்கன்?..."  என்று கமலி படபடத்த போது சாரங்கன் மெளனமானான்.

"சொல்லுங்கள், சாரங்கன்.." அவனிடமிருந்து அந்த நேரத்திலேயே ஒரு பதிலை எதிர்பார்க்கிற அவசரத்தில் கமலி அவன் முகத்தை நேரடியாக பார்த்துக் கேட்டாள்.

அவள் பார்வையில் தகித்த சூட்டை எதிர்கொள்ளத் தயங்கியபடியே "என்ன நேர்ந்தது என்று கேட்டால் எனக்குப் புரியவில்லை.   கொஞ்சமே விளக்கிச் சொன்னாலும் எனக்குப் புரிந்து விடும்" என்று இயல்பாக சாரங்கன் புன்னகைத்தான்.

"இப்பொழுதாவது புரிகிறதா, பாருங்கள்.." என்றாள் கமலி."திருமணமான ஆண்களே மறுமணம் என்றால் கன்னி கிடைப்பாளா என்று பார்க்கிற காலம் இது.    இந்த லட்சணத்தில்  கல்யாணமே ஆகாத நீங்கள்....."

"..............................."

"சொல்லுங்கள்,  சாரங்கன்.."

"சொல்கிறேன்.." என்றான் சாரங்கன்.   "அபலைகள், அனாதரவான பெண்கள், கைம்பெண்கள்,  தோல்வியில் முடிந்த மண வாழ்க்கையிலிருந்து விடுதலை கோரும் பெண்கள் என்று பல பெண்களின் வெளியில் சொல்ல முடியாத துன்பங்களை நான் அறிவேன், கமலி.  அதெல்லாம் பற்றி நிறைய கேள்விப்பட்டும் வாசித்தும் இருக்கிறேன்.   நான் கல்லூரி படிக்கிற காலத்திலேயே  இப்படியான ஒரு தீர்மானத்தை மனசில் உருவாக்கி வைத்திருந்தேன்..  இலட்சியமும், முற்போக்கு சிந்தனைகளும் கைகோர்த்துக் கொண்டு  இளைஞர்களை உருவாக்கிய நாட்கள் அவை.    திருமணம் என்ற பெயரில் தன் வாழ்க்கையை பலி கொடுத்த ஒரு  பெண்ணுக்காவது
ஆறுதலான   வாழ்க்கை கொடுக்க வேண்டும் என்ற உந்துதல் தான் அப்படியான வாசகங்கள் கொண்ட விளம்பரத்தை  நான் கொடுக்கக் காரணம், கமலி.."

"என்ன சொன்னீர்கள்.. உந்துதலா?..  அந்த உந்துதலுக்குக் காரணம்?"

"எந்தக் காரணமும் இல்லை.   அவர்களின் பால் ஒரு அனுதாபம்.  அந்த அனுதாபம் ஏற்கனவே அவர்களுக்கு திருமணம் ஆகிவிட்டதைப் பொருட்படுத்த வில்லை.  அல்லது  விபத்து போல அவர்களே பூட்டிக் கொண்ட சங்கிலித் தளையிலிருந்து அவர்களை மீட்டு விடுதலை அளிக்க வேண்டும் என்ற பேரவா என் மனசில் எப்போதும் கனன்று கொண்டிருப்பது காரணமாக இருக்கலாம்."

".................................."

"என் அத்தை ஒருத்தர் பட்ட பாட்டை உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும்.  மொத்த வீட்டையும் விரோதித்து கொண்டு காதல் திருமணம் தான் செய்து கொண்டார்.   ஆறே மாசத்தில் தன் காதல் கணவனின் இலட்சணம் அவருக்குத் தெரிய வந்தது.  இவரைத் திருமணம் செய்து கொள்வதற்கு பல வருடங்களுக்கு முன்பே அவன் மது அரக்கிக்கு தாலி கட்டியிருப்பது தெரிய வந்தது.   அலுவலகம் முடித்து ஆறு ஆறரைக்கு வீட்டுக்கு வருகிறவன் சந்தன சோப் மணக்க குளித்து,  வேட்டி--ஜிப்பா என்று சுலப ஆடை உடுத்தி, அதில் செண்ட் தெளித்துக் கொண்டு  ஏழரைக்கெல்லாம்  தீர்த்தவாரிக்குத் தயாராகிவிடுவான்.   வறுத்த முந்திரிப்பருப்பு  என்றால் அவனுக்கு உயிராம்.  மிதமாக மிளகாய்ப் பொடி தூவி  அதை வைத்திருக்க வேண்டும்.  பல நேரங்களில் குறிப்பிட்ட நண்பர்கள் வருவதுண்டாம்.

"ஆரம்பத்தில் இந்த கண்ராவியெல்லாம்  பார்க்க வேண்டாம் என்று அத்தை  மாடிக்குப் போய் கதவைச் சாத்தித் தாழ்ப்பாள் போட்டுக் கொண்டிருந்திருக்கிறார்.  கொஞ்ச நாட்களில் அதற்கும் தாலி கட்டின புருஷனிடமிருந்து தடை.   "நீ மாடிக்கு போயிட்டா,  என் ஃப்ரண்ட்ஸ்லாம் வருவாங்களே!  அவங்களுக்கு வேண்டியதைக் கொடுத்து கவனிச்சிக்கறது யாரு?" என்று சீறி  மாடிக்கு போகவிடாமல் தடுத்திருக்கிறான்.  அவனைப் புறந்தள்ளி மாடிக்குப் போன அத்தைக்கு  உள் மாடிப்பகுதிக்குப் போக முடியாமல் பூட்டிய கதவுகளைப் பார்த்த பொழுது அதிர்ச்சியாக இருந்திருக்கிறது.  கீழே பார்த்தால்  புருஷன் தன் கையில் சாவிக்கொத்தை வைத்துக் கொண்டு கொக்கரித்துக் கொண்டிருக்கிறான்...."

மனசைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு வருவது வரட்டும் பார்த்து விடலாம் என்று ஒரு அசட்டு தைரியத்தில் அத்தையும்  படியிறங்கி ஹாலுக்கு வந்து சமையல் அறையில் பதுங்கிக் கொண்டார்களாம்.    கொஞ்ச நேரத்தில் தாலி கட்டினவனின் நண்பர்களும் வந்து விட  நடு ராத்திரி வரை ஏகக் கொண்டாட்டமாம்.  நடுநடுவே  அத்தையைக் கூப்பிட்டு 'பிரிட்ஜிலிருந்து கோலாவை எடுத்து வை..  உடைச்சு ஊத்து..'  என்று வேலை வாங்குவானாம். அந்த மாதிரி சமயங்களில்  இவன் நண்பர்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டு வந்தவர்கள் அத்தையை குறுகுறுவென்று உற்றுப் பார்த்து நமுட்டுச் சிரிப்பு சிரிப்பது பார்த்து அத்தைக்கு தேகம் பூராவும் திகுதிகுவென்று எரிகிறது போலிருக்குமாம்.

இதே மாதிரி இன்னொரு நாளில் முன்னிரவில் 'சிகரெட்  தீர்ந்து விட்டது. போய் வாங்கி வா..'  என்று சந்து முனை பெட்டிக்கடைக்கு அனுப்பினானாம். முடியாது என்று  அத்தை மறுத்திருக்கிறாள்.  'நளாயினியே புருஷன் கேட்டதையெல்லாம் அவன் முகம் கோணாமல் செய்திருக்கிறாள்..  உனக்கென்னடி வந்தது'  என்று ஊதிக்கொண்டிருந்த சிகரெட்டின் அனல் முனையால் வெளியார் பார்த்து விடுவார்களே என்று மறைவிடங்களில் சுட்டிருக்கிறான்.  துடிதுடித்துப் போன அத்தை மனசைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு விடியட்டும் என்று காத்திருந்தாளாம்.

பொழுது பொலபொலவென விடிந்ததும்  அவன் வெளியே போயிருக்கிற சமயம் பார்த்து வீட்டுக்கதைவைச் சாத்திக் கொண்டு பஸ் பிடித்து பக்கத்தில் இருந்த அண்ணன் வீட்டிற்கு வந்தவர் தான்..." என்று அத்தை பட்ட அவலங்களை சாரங்கன் சொல்லிக் கொண்டே வரும் பொழுது கமலியால் தாங்கிக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

கமலியிடமிருந்து லேசான விசும்பல்.  திடுக்கிட்ட சாரங்கன், "என்னங்க.." என்று ஆதுரத்துடன் அவளைப் பார்த்துக் கேட்டதும் கமலியால் இனிமே அடக்க முடியாது என்ற நிலையில் அந்த விசும்பல் பெரிதாகிக் கேவலாக வெளிப்பட்டது.

(தொடரும்..)

Saturday, September 9, 2017

கமலி காத்திருக்கிறாள்...

பகுதி:   4


இதற்கு முன் பகுதி:  http://jeeveesblog.blogspot.in

"எனக்குக் கல்யாணமாகி ரெண்டு வருஷமாயிடுத்து, சாரங்கன்! காதல் கல்யாணம் தான். அவர் பேர் மோகன சுந்தரம்; ரொம்ப அழகாய் இருப்பார், சாரங்கன்.." என்று கனவில் எதையோ ரசிக்கும் பாணியில் வார்த்தைகளை வெளிப்படுத்துகிறாள் கமலி..   "லைஃப்லே கல்யாணம்ங்கறது ஒரு பெரிய கேம்பிள்.. என்ன தான் விசாரிச்சு, குலம் கோத்திரம் எல்லாம் பாத்து செஞ்சிகிட்டாக் கூட பிற்காலத்லே சந்தோஷமா இருப்பாங்கங்கறதை நிச்சயமா சொல்ல முடியறதில்லே..  இந்த லட்சணத்திலே என்னோடது காதல் கல்யாணம்.." என்று கைத்துப் போன சிரிப்பொன்றை வெளிப்படுத்துகிறாள் கமலி.

எதனாலோ அடிபட்டு துடிக்கக் கூட சிரமப்படும் அவள் சங்கடத்தைச் சமனப் படுத்தும் எண்ணத்துடன், ஒரு சகஜ நிலைக்கு அவளைக் கொண்டு வர வேண்டி, "என்ன, கமலி.. காதல் கல்யாணம்ங்கறது அவ்வளவு..." என்று அவன் சொல்ல வந்ததை சொல்லி முடிக்குமுன்னே, 

"ஸாரி.. காதலிப்பதை, காதல் வயப்படறதை நான் சொல்லலே. என்னோட வருத்தத்திலே நா சொன்னது அப்படி அர்த்தமாயிடுத்தோ, என்னவோ.. மன்னிக்கணும்.. காதல் ரொம்பவும் மரியாதைக்குரிய ஒண்ணு. நாம அதுக்குக் குடுக்கற மரியாதையிலே தான் அதோட ஜீவனும் துடிச்சிண்டிருக்கு... காதல் ஒரு பூச்சரம்ன்னு கவிதை எழுதறாங்க;  அதைக் காதலி தலைலே சூட்டி விட்டா அழகு; தரைலே தூக்கி எறிஞ்சு பூட்ஸ் கால்லே நசுக்கினா..."

சொல்லி முடிக்கட்டும் என்று சாரங்கன் காத்திருக்கிறான்.

இப்பொழுது குரல் தழுதழுத்துப் போகாமல் கொஞ்சம் தெளிவாகப் பேச ஆரம்பிக்கிறாள் கமலி. "எல்லாம் கதை மாதிரி இருக்கு; அப்படிக் கதை மாதிரி இருந்தாலும், நான் உயிர் வாழ்ந்திண்டு இருக்கறதாலே என்னோட இந்தக் கதையும் உயிர் வாழ்ந்திண்டு இருக்கு. நா எங்க அம்மாவுக்கு மூணாவது பெண்.  முதல் அக்கா ஓர் ஆண் துணையை நிச்சயித்துக் கொண்டு அவருடன் போய் விட்டாள்.  மிஸ்டர் மோகன சுந்தரத்தை நா சந்தித்த காலத்திலே, என்னோட ஊதிய சேமிப்பை வைச்சு ரெண்டாவது அக்காவுக்கு அவளோட திருமணத்தை முடிச்சு வைச்சேன்.. இந்த அக்காவுக்குக் கல்யாணம் ஆகி விட்டால், அடுத்து இருப்பது நான் தானே என்கிற உந்துதலும் ஒரு காரணம்.

"நா சிறுகச் சிறுக சேமிச்சு வைச்ச பணம் கொஞ்சம் இருந்தது. அதோட ஆபீஸ்லேயும் கொஞ்சம் லோன் வாங்கியிருந்தேன்.     அதை வைச்சு எங்களைப் பெத்தவங்க முன்னாடி, அவங்களோட ஆசிர்வாதத்தோடையே என்னோட கல்யாணத்தை சிம்பிளா முடிச்சிக்கலானு ஒரு நாளைக்கு நா காதலிச்ச மோகன சுந்தரத்தை எங்க வீட்டுக்கு வரச்சொன்னேன்.. பாவம், அவருகிட்டே என்னைப் பெத்தவங்க எப்படி நடந்துகிட்டாங்க, தெரியுமா சாரங்கன்?.. ஒரு மங்கலமான விஷயத்தைப் பத்திப் பேசவந்த அவருக்கு உட்கார ஒரு நாற்காலி கூட இவங்க கொடுக்கலே.. என்னை அவருக்குத் தர தயாராயில்லேன்னு மூஞ்சிலே அடிச்ச மாதிரி சொல்லி அனுப்பிச்சாங்க.. ஏமா, இப்படி செஞ்சிட்டீங்கன்னு அன்னிக்கு ராத்திரி, எங்கம்மாவை நா கேட்டதுக்கு அவங்க என்ன சொன்னாங்க, தெரியுமா சாரங்கன்?.. உனக்குக் கல்யாணம் முடிஞ்சிட்டா, நாங்கள்லாம் எப்படிடீ உயிர் வாழறது?  நீ சம்பாதிக்கற பணம் உன்னோட குடும்பத்துக்குத் தான் அப்புறம் சரியாயிருக்கும்ன்னாங்க.. 'உன்னோட குடும்பம்'ன்னு என்னை எங்கேயோ கொண்டு போய்ச் சேர்த்து அவங்க சொன்னதே எனக்கு ரொம்ப அசிங்கமாப் பட்டது!..

"என்னோட கல்யாணத்திற்கு அப்புறம் கூட என்னோட சம்பளத்லே பாதிப் பணத்தை ஒவ்வொரு மாசமும் தர்றதா அம்மா கிட்டே சொன்னேன்.. அந்த சமயத்லே நா மாசாமாசம் சம்பளம் கட்டிப் படிக்க வைச்ச என்னோட தம்பி வேறே காலேஜ் முடிச்சிட்டு ஜி.டி.லே ஒரு பெயிண்ட் கடைலே அக்கவுண்ட்ஸ் பாத்துக்கிட்டிருந்தான். அவன் கொடுக்கறதும் குடும்பச் செலவுகளுக்கு கொஞ்சம் உதவியா இருந்தது; இருந்தும் என்னைப் பெத்தவங்க, பூட்டியிருந்த சங்கிலியைக் கழட்டி விட்டு குடும்ப பாரச் சுமைதூக்கலிருந்து என்னை விடுவிக்கத் தயாரில்லே.. காலதிகாலத்துக்கும் என்னோட சம்பாத்தியத்திலேயே அவங்க பொங்கிச் சாப்பிட்டுண்டு இருக்கணுமாம்.. எனக்கு ஆத்திரம் ஆத்திரமா வந்தது.  பேசாம, மிஸ்டர் மோகனசுந்தரத்தைக் கூட்டிண்டு ஆடம்பரமில்லாம திருநீர்மலைலே என்னோட திருமணத்தை முடிச்சிண்டேன்.  கல்யாணத்திற்குப் பிறந்த வீட்லேந்து யாருமே வரலே.. ஆனா, இன்னும் அவங்களுக்கு மாசாமாசம் ஒரு தொகையைக் கொடுத்திண்டு தான் இருக்கேன்.  ஏன்னு கேட்டீங்கன்னா எனக்குப் பதில் சொல்லத் தெரியாது.  கொடுக்கணும்ன்னு மனசு சொல்றது; அந்த ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு நடந்திண்டிருக்கேன்.  அதுவே வேணாம்ன்னு என்னிக்கானும் சொன்னா அப்போ பாத்துக்கலாம்.  அப்போ குடுக்கறதை நிறுத்திண்டாப் போச்சு.  என்னோட தம்பிகளில் மூத்தவனுக்குக் கல்யாணம் ஆகி இன்னிக்கு அவனோட பெண்டாட்டி இவங்க எல்லோரையும் வேலை வாங்கிண்டு இருக்க, என்னோட அப்பாவும் இப்போ ஏதோ ஒரு வட்டிக் கடைலே ஒரு சேட்கிட்டே கணக்கு எழுதிண்டிருக்கறதா கேள்வி" என்று சொல்லி விட்டு நீண்ட ஒரு பெருமூச்சு விடுகிறாள் கமலி.

இவளது அந்தரங்கமான வாழ்க்கையில் எந்த அளவுக்குத் தான் பங்கு பெறுவது என்பது புரியாததாலும் இவளது உணர்வு கொட்டும் பேச்சில் எப்படிக் குறுக்கிடுவது என்பதை அறியாமலும் மெளனமாக இருக்கிறான் சாரங்கன்.

மலியைப் பார்க்கவே பரிதாபமாக இருக்கிறது சாரங்கனுக்கு.  கண்கள் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும், மனம் இவளுக்கு என்ன நேர்ந்திருக்கும் என்று எண்ணுவதிலேயே குறியாக இருக்கிறது. தன்னை விட இரண்டு வயது குறைவு என்று சொன்னாள்.  அப்போ இருப்பத்தாறு.  இருப்பத்து நான்கில் கல்யாணம்.  அதுவும் காதலித்தவனையே கைப்பிடித்த பேறு. இரண்டே வருஷத்தில் இப்படியான நிலை இவளுக்கு வந்திருக்கக் கூடாது. அப்படி வந்தது சோகம்.  என்ன நேர்ந்தது இவளுக்கு என்று அவன் மனம் சிலந்தி வலை பின்னுகிறது.

கமலியின் மனசில் ஆரம்பத்தில் இருந்த சாரங்கன் இப்பொழுது இல்லை. கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்னால் இதே ஸ்பென்ஸர்ஸின் கீழ் நடைபாதையில் அன்னிய ஆடவனாய் முதல் முதலாக அவனைப் பார்த்த போது இருந்த மூன்றாம் மனிதர் உணர்வு இப்பொழுது முற்றிலும் மாறிப் போயிருக்கிறது.  நெருக்கமான தன் தாய்வழிச் சொந்தக்காரனிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் உணர்வில் கமலி நெகிழ்ந்து போயிருக்கிறாள். பத்திரிகையில் அவன் கொடுத்திருந்த விளம்பரம் பார்த்து வந்த எண்ணமே மறந்து போய் பாதிக்கப்பட்ட ஒருத்திக்கு நேர்ந்த சோகத்தை அனுதாபத்துடன் கேட்கும் ஓர் உத்தம இளைஞனிடம் தன் பரிதாபத்தைச் சொல்லும் உணர்வு அவள் நெஞ்சில் மேலோங்கியிருக்கிறது.

அவளாகச் சொல்லட்டும் என்று காத்திருக்கிறான் சாரங்கன்.  அடிபட்டிருக்கும் அவள் நெஞ்சை இன்னும் கீறிப் பார்க்கக்கூடாது என்கிற ஜாக்கிரதை உணர்வில் அவன் இருந்தாலும் முதலில் இவளை சகஜ நிலைக்குக் கொண்டு வரவேண்டும் என்கிற எண்ணத்தில் அதற்காக என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
நீண்ட மெளனத்திற்குப் பிறகு தலையைக் கவிழ்த்தபடி, "விவரமா சொல்றத்துக்கு எனக்கு சக்தி இருக்குமான்னு தெரிலே; எல்லாத்தையும் சொல்றதுக்கும் யோசனையா இருக்கு" என்கிறாள் கமலி.

"என்ன யோசனை?" என்று கேட்கையில் சாரங்கனின் புருவங்கள் உயர்ந்தது அவன் முக அழகிற்கு அழகு சேர்க்கிறது.

"ஜெண்டர்.  நீங்கள் ஆண்.  நான் பெண்."

"அதனாலென்ன?.."

"ஒரு ஆண், பெண் பட்டத் துயரைப் புரிஞ்சிக்க முடியுமான்னு."

"இன்னொருத்தர் பட்ட கஷ்டத்தைப் புரிஞ்சிக்கறதிலே இந்த ஆண்-பெண் எங்கே வந்தது? துயரம் பொது இல்லையா?.."

எல்லாவற்றையும் பகுத்துப் பகுத்து பொதுவில் வைத்துப் பேசும் அவன் குண விசேஷம் அவளுக்குப் புதுசாக இருக்கிறது.  எவ்வளவு அழகாகச் சொல்கிறான்?..  'துயரம் பொது இல்லையா?'-- ஆமாம், துயரம் பொது தான். ஆண்-பெண் பேதமில்லை அதற்கு. ஆண் துயரம்- பெண் துயரம் என்று பேதப்படுத்திப் பார்ப்பதற்கு எதுவுமில்லை.  எல்லாவற்றையும் இப்படி ஆண்-பெண் என்று பேதப்படுத்திக் குடுவைக்குள் அடைப்பது தான் அத்தனை அனர்த்தங்களுக்கும் தோற்றுவாயோ என்று அவளுக்குத் தோன்றுகிறது. இந்த சிந்தனை மனசில் உறைத்ததும், ஆயிரம் வாசற்கதவுகள் விரியத் திறந்து வெளிச்சம் பளீரிட்ட உணர்வு ஏற்படுகிறது.

லேசாக ஒரு புன்முறுவல் அவள் இதழ்க்கடையில் பூத்து மறைகிறது.  அவனுடன் வெறுமனே பேசிக் கொண்டிருந்தால் போதும் என்று தோன்றுகிறது. இந்த பேச்சே மனசுக்கு மருந்திட்டு தன் குழப்பங்களுக்கு பதில் சொல்லும் போலிருக்கிறது.   அந்த மருந்து இந்த நேரத்தில் அவசியமாகத் தெரிகிறது. இதுவரை தனக்குள்ளேயே போட்டு எல்லாவற்றையும் உழப்பி தானும் அந்த சகதியில் உழன்று கொண்டிருப்பதாக அவளுக்குப் படுகிறது.  புது ரத்தம் பாய்ச்சின மாதிரி புது சிந்தனைகள் மனசில் பூத்துக் குலுங்கி மணம் பரப்பினால் எவ்வளவோ தேவலை.  அதற்கு இவன் பேச்சு வழிகோலும் எங்கிற நம்பிக்கை நெஞ்சில் விதை ஊன்றுகிறது.

 "துயரம் பொதுவாயிருந்தாலும்.." சாரங்கன் வெளிப்படுத்தும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கமலியின் மனசில் இப்போது ஸ்பஷ்டமாகப் பதிகிறது. " அது போகட்டும். இப்படிப் பாருங்கள்.  உங்களுக்கு ஏற்பட்ட துயரம் ஆணினால் என்கிறீர்கள். அப்படிப்பாத்தாக்கூட இன்னொரு ஆணுக்கு அதைப் புரிஞ்சிக்கறது ஈஸி இல்லையா?"

பிரச்னையைப் பிரச்னையாய்ப் பார்த்து அவன் பேசுகிற விதம் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.  இப்படி ஒரு ஆத்மாவைத் தானே இத்தனை நாளும் அவள் தேடிக் கொண்டிருந்தாள்?..;

"ஆணினால் மட்டுமில்லை. பெண்ணுக்குத் துயரம் பெண்ணாலேயும் இருக்கு.  அது தனி." என்கிறாள் அவள்.

"எஸ். ஐ அக்ரி.  பெண்ணால் ஆணுக்கு ஏற்படும் துயரம் என்று ஒரு தனி கேட்டகெரி வேறே.  ஆக, துயரம் பொது.  அந்தப் பொதுவான துயரத்தை ஆணும் பெண்ணும் எடுத்து ஒருத்தர் மேல் ஒருத்தர் பிரயோகிச்சிக்கறாங் கன்னு எடுத்துக்கலாமா?..  இல்லை, ஆணும் பெண்ணும் கலந்த உறவில் துயரம் என்பது யாருக்கு ஏற்பட்டாலும் சரி, அது இரண்டு பேரையுமே பாதிக்கிறது என்கிற யதார்த்த உண்மையை உணராமல் இருக்கிறோமா?.. இதோ பாருங்க, கமலி!  ஒண்ணு சொல்லட்டுமா?.. பிராக்டிகலாப் பார்த்தா யார் வலியையும் யாரும் தாங்கறதில்லே.. துயரம் மட்டும் மனசிலே தேங்கிப் போயிடக்கூடாது.  தேங்கினா உடல் ஆரோக்கியத்துக்கு கேடு. அது வெளியேற ஒரு வடிகால் வேணும். யாருக்கிட்டையாவது பகிர்ந்துக்கறது தான் அதுக்கான வடிகால். அப்படிப் பகிர்ந்து கொள்ள அதை அனுதாபத்தோடக் கேக்கக் கூடிய மனுஷ மனம் தேவையாயிருக்கு. அது கிடைச்சா பாரத்தை இறக்கி வைச்ச மாதிரி ஒரு ரிலீஃப் கிடைக்கும்.  அந்த ரிலீஃபே மருந்து தான். கூடவே ஒரு வழிகாட்டலும் கிடைச்சா பரம சந்தோஷமாய் போய் விடும்."

"அப்படீங்கறீங்க..  ஐ மீன் அப்படி சந்தோஷம் கிடைக்கும்ங்கறீங்க?.." என்று அவள் விழி விரித்து கேட்ட பொழுது, தான் சொல்வது அட்சரம் பிசகாமல் இவள் உணர்வில் படிகிறது என்கிற நிம்மதி சாரங்கனுக்குக் கிடைக்கிறது.

"அது ஆளாளைப் பொருத்த விஷயம்..   சந்தோஷத்தை உணரக் கூட ஒரு பக்குவம் தேவை.  இருந்தாலும் சில விஷயங்கள் முடியும், முடியாதுன்னு இல்லே;  முடியணும்.  முடியறதுக்காக முயற்சி செய்யணும். அவ்வளவு தான்."

இப்படியான அனுதாபம் இல்லாத ஒருத்தனைச் சந்திக்கப்போய் போனதடவை பொறியில் சிக்கிய நினைவு படச்சுருளாய் அவள் நினைவில் ஓடுகிறது.   விபத்துக்கள் சொல்லிக் கொண்டு வருவதில்லை. நேரப்போகிறது என்று எல்லா வினாடியும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டே இருந்து அப்படி எதிர்பார்க்கிற மாதிரியே நேர்ந்தால் அது விபத்தும் இல்லை.   அவள் அப்படியெல்லாம் நடக்கும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. அப்படி நடந்தும் இப்பொழுது இன்னொரு ஆடவனை சந்திக்க வந்திருக்கும் துணிவைக் கொடுத்தது அந்த விளம்பர வாசகங்கள்.  அந்த விளம்பர வாசகங்களுக்குச் சொந்தக்காரனான இந்த ஆண்மகனிடம் அந்த விபத்தைப் பற்றியும் சொல்ல வேண்டுமென்று அவள் மனம் துடிக்கிறது.

"கிஷோர்ன்னு ஒருத்தன், சாரங்கன்.. அவனிடம் வசமாக நான் மாட்டிக் கொண்டு தெய்வாதீனமாக தப்பி மீண்ட கதையை உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டுமே.." என்று ஆரம்பித்த பொழுதே அவள் குழந்தைமை அவனில் நெகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. "நீங்க எதுவுமே சொல்ல வேண்டாம்.  சொல்லாமலே என்ன நடந்திருக்கும் என்று எல்லாமே புரிகிறது" என்கிறான் சாரங்கன்.

"அது எப்படி?.. சொன்னாத்தானே தெரியும். சொல்லாமலே புரியறதுங்கறீங்க?"

"தெய்வாதீனமாகத் தப்பினேன்னு சொன்னீங்களே! அந்த ஒரு வரிலேயே அத்தனையும் அடங்கிப் போச்சு. தனியாச் சொல்லணும்ன்னு இல்லே."

"பெண்ங்கற ஜீவனே தன் உபயோகத்துக்கான ஒரு பொருள் மாதிரி பல ஆண்களுக்கு மாறிப் போனது எப்படி நேர்ந்ததுன்னு தெரிலே, சாரங்கன்..   ஆனா, ஒண்ணு நிச்சயம்.  திடீர்ன்னு நிகழ்ந்த புரட்டிப் போட்ட மாற்றம் இல்லை, இது! கொஞ்சம் கொஞ்சமாக 'பெண்ங்கறவ இதுக்குத் தான்'ங்கற மாதிரி ஆயிடுச்சு.  தன்னைப் போலவே அன்பு, ஆசை, கோபம், பொறாமை, பொறுமை அத்தனையும் கொண்ட ஒரு உயிர்ன்னு ஏன் இவங்களுக்குத் தெரியாமப் போச்சுன்னு அடிக்கடி நினைச்சிப்பேன்".

"நீங்க சொல்றது புரியறது.." என்கிறான் சாரங்கன்.

"ஒரு துணையில்லாம பெண்ணாலே வாழவே முடியாதுங்கற நிலைமை இருக்கறது ரொம்ப கொடூரம்.  ஒரு வயசுக்கு வந்த பெண் அப்பனோ, ஆத்தாளோ, கணவனோ இல்லாமல் தனியாக வாழ்ந்தாளானால் அவளை சுத்தி எத்தனை கதைகள்?..  தாய் மட்டும் கூட இருந்தால் சரி. மத்தபடி ஆணைச் சார்ந்தே அவள் இருக்க வேண்டும் என்பது நியதியாப் போய், அப்படி இல்லாது போனால் எல்லாவித இழிவுகளுக்கும் அவள் இரையாகிப் போவாள் என்பதே நடைமுறைத் தந்திரமாக மாறிப் போயிருக்கு. இல்லையா, சாரங்கன்?"

"பெண்ணின் பாதுகாப்பு குறித்து இந்த சமூகம் கொண்டிருந்த அதீத அக்கறை கூட அப்படி உருமாறிப் போயிருக்கலாமில்லையா?.." என்று சாரங்கன் சொன்ன போது நிமிர்ந்து அவனை நேருக்கு நேர் சுட்டு விடுவது போலப் பார்க்கிறாள் கமலி.  அடுத்த வினாடியே தலை தாழ்த்தி "நீங்கள் அப்படியா நினைக்கிறீர்கள், சாரங்கன்?" முணுமுணுப்பாய்க் கேட்கிறாள்.


(தொடரும்)
                                                     
Related Posts with Thumbnails