Tuesday, December 22, 2015

விவசாயி வியாபாரி விலைவாசி

'குங்குமம்' வார இதழில் நாஞ்சில் நாடன் எழுதும் 'கைம்மண் அளவு' என்னும் கட்டுரைத் தொடரை வாராவாரம் வாசிக்க நான் தவறியதே இல்லை.   சொல்லப்போனால், அந்தப் பத்திரிகையை வாங்கியதும் பிரித்துப் புரட்டிப் பார்த்து முதலில் வாசிப்பது 'கைம்மண் அளவு' கட்டுரையைத்தான்.

படித்து முடித்ததும், அந்த வாரம் அவர்  கையாண்ட பொருளைக் குறித்து தொடர்ந்த யோசனையில் ஆழாமல் இருந்ததில்லை.  நாஞ்சில் நாடனுக்கே உரித்த எள்ளல் கலந்த தமிழ் சொல்லாட்சியும், மனசில் விளையும் எண்ணங்களுக்கு விரோதமில்லாமல் வரிகளாய்,  வார்த்தைகளாய் வடிவம் பெறும் எழுத்து நேர்மையும்  நம்மையும் பற்றிக்கொள்ளும்.  அன்றைய பொழுது  பயனுள்ள வாசிப்பின் பலனைப் பெற்ற அனுபவமாய்  அது நம்மில் விளையும்..

'குங்குமம்'  14-12-15 இதழில் இந்தத் திருநாட்டின் விவசாய 'மாட்சி'யைப்  பற்றி நாஞ்சில் நாடன் எழுதியிருந்தார்.

இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு என்று பள்ளிப் பருவத்திலிருந்து பாடம் பயின்றவர்கள் நாம்.  படித்த கல்விக்கும் வாழ்க்கை அவலங்களுக்குமான சம்பந்தத்தை பல நேரங்களில் ஆரஅமர சிந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கப் பெறாமலேயே நம்மில் பலரின் வாழ்க்கைப் போக்கும் அதற்கென்றே வாய்த்த நெருக்கடிகளும் நம்மை பல செய்திகளிலிருந்து தூர விலக்கி வைத்திருக்கின்றன. நாஞ்சிலாரின் கட்டுரையை படித்த பொழுது அந்த விலகல் வெளிச்சம் போட்டு மனத்தை வாட்டி எடுத்தது.

நாஞ்சில் நாடன் விவரங்களை விரல் நுனியில் வைத்திருப்பவர்.  இந்தக் கட்டுரையில் சொல்கிறார்:

"இந்தியத் திருநாட்டில் 85 விவசாய பல்கலைக் கழகங்கள் உள்ளன.   எத்தனையோ விவசாய ஆய்வு மையங்கள் உண்டு.  எத்தனை  ஆயிரம் விவசாய விஞ்ஞானிகள், அறிஞர்கள், பேராசிரியர்கள், இயக்குனர்கள், முது முனைவர்கள், இளங்கலை,\ முதுகலைப் பட்டதாரிகள்? மற்றும் இந்திய விவ்சாயத்தை முன்னேற்றி எடுக்க என்றே கடவுளால் அனுப்பப்பட்டிருக்கும் பன்னாட்டு  உற்பத்தி, விற்பனை, வணிக நிறுவனங்கள்?...

"மத்திய, மாநில் அரசுகளால் ஆண்டுதோறும் விவசாய அபிவிருத்திக்கென்று வழங்கப்பெறும் மானியங்கள் எத்தனை ஆயிரம்  கோடிகள்?  சுதந்திரம் பெற்ற நாளிலிருந்து  இன்று வரை தள்ளுபடி செய்யப்பட்டிருக்கும் விவசாயக் கடன்கள் எத்தனை ஆயிரம் கோடிகள்?  செயற்கை உரத்திற்கும், பூச்சிக்கொல்லி மருந்துக்கும் விதைகளுக்கும், விவசாய உபகரணங்களுக்கும், விவசாயப்போருட்களின்  கொள்முதலுக்கும் மத்திய  மாநில அரசுகள் வழங்கியிருக்கும் மானியங்கள் இதுவரை எத்தனை கோடிகள்?

இத்தனைக்கும் பிறகும் ஏன் இந்திய விவசாயி எழுந்து நடமாட முடியாமல் தரையோடு தரையாக கிடக்கிறான்?  ஏன்  இத்தனை அதிக அளவிலான தற்கொலைகள்?  ஏன் குடும்பம் குடும்பமாக கூலி வேலைக்கு நகரம் நோக்கி இடம் பெயர்கிறான்?"

---- என்று அவரின் கேள்விகணைகள் வேதனையின் வீச்சாய் நம்மை வாட்டுகின்றன.

"ஒரு இல்லத்தரசிக்கு காலை ஆறு மணிக்குப்  பால் வாங்குவது தொடங்கி இரவு பத்தரை மணிக்கு கேட் பூட்டுவது வரைக்கும் எத்தனை வேலைகளோ அத்தனை வேலைகள் விவசாயிக்கும் தினமும்.  அவனுக்கு இரண்டாம் சனிக்கிழமை, ஞாயிறு, தேசிய விடுமுறைகள் கிடையாது.  CL,SL. PL இல்லை.  மெகா சீரியல் அவனுக்கு  என்னவென்றே தெரியாது.." என்று தொடரும் நாஞ்சில் நாடன் ஒரு விவசாயின் பண்பை, அவன் குணத்தை படம் பிடித்துக் காட்டும் பொழுது நாம் நெகிழ்ந்தே  போகிறோம்.

"வயலுக்குப் போகும் போது சாலையில் கிடக்கும் ஒரு  குப்பம் மாட்டுச்சாணியைப்  பிசைந்த சப்பாத்தி மாவு போல் உருட்டி எடுத்துச் செல்பவன் உழவன்.  வயலில் கிடக்கும் சிறு வெட்டாங்கல்லைத் தூக்கித் தூர விசுபவன்  உழவன். பயிரின் ஊஈடே வளர்ந்து நிற்கும் கோரையைப் பிடுங்கித் தூர எறிபவன் உழவன்.  நமக்குப் பொருட்டின்றி தோன்றுகின்ற சின்னஞ்சிறு வேலைகளையும் பொறுப்பாகச் செய்கிறவன் உழவன்.  சமூகத் தீமைகளையும், அறமற்ற செயல்பாடுகளையும் களை என்று பார்ப்பது விவசாய மனோபாவம். களையப்பட வேண்டியவை களைகள் தாமே அவை?" என்று அவர் கேட்கும் பொழுது நீண்ட பெருமூச்சு தான் வெளிப்படுகிறது.

"இந்த மனோபாவம்' தான் அவனை ஈடேற முடியாமல் செய்கிறது" என்று. கைத்துப்  போன விரக்தியில் நாஞ்சிலார் சொல்கிறார்: "அம்மணங்குண்டி ராஜ்ஜியத்தில் கோமணம் உடுத்துபவன் பைத்தியக்காரன்' என்பார்கள். எல்லோரும் எவ்வழியிலேனும் பொருள் ஈட்ட ராப்பகலாய் முனையும் காலகட்டத்தில் வஞ்சனையும் சூதும், அடுத்தவன் வயிற்றில் அடிக்கும் அநியாயமும் அறியாத உழவன் உய்வது எங்ஙனம்?'  என்று மாய்ந்து போகிறார்.

விவசாயியையும் வியாபாரியையும் வேறுபடுத்திக் காட்டும் நாஞ்சிலாரின் அனுபவப்  படப்பிடிப்பு நம் அனுபவங்களின் பாடங்களையும் நினைவுபடுத்தி எவ்வளவு நியாயமாய்ச் சொல்லியிருக்கிறார் என்று மனசாரப் பாராட்டத் தோன்றுகிறது.  இதோ நாஞ்சில் நாடனின் வார்த்தை வர்ணஜாலம்:

"உழவர் சந்தையில் உட்கார்ந்திருக்கும் விவசாயியையும் வியாபாரியையும் பிரிதறிய  இயலும்.  மொழி, முகபாவம், தராசுத்தட்டு பிடிக்கும் விதம் விவசாயி  எனில் சொத்தைக் கத்தரிக்காய் கண்பட்டால் எடுத்துக் களைவான். சொத்தை, அழுகல், நசுங்கல் என அறிந்தும் வியாபாரி கண்டும் காணாமல் எடை போடுவான்.  விவசாயிடம் வாங்கினால் ஒரு கிலோவில் நூறு கிராம் அதிகமாக இருக்கும்.  வியாபாரியிடம் நூறு கிராம் குறைவாக இருக்கும். விவசாயி வாழ்வானா, வியாபாரி வாழ்வானா?" என்று அவர் கேட்கும் கேள்வியில் நியாயத்  தராசின்  தட்டு வெகுவாகக் கீழிறங்கித்  தாழ்கிறது...

"இத்தனை பேர் இந்த நாட்டில் அமோகமாய் பிழைத்துத்  தழைக்கும் பொழுது விவசாய இனம் மட்டும் ஏன் வஞ்சனைப்பால்  சோறு உண்டு பாழாய்ப்  போகிறது?  அவனுக்குத் தெரியும், தனது பயிர் பச்சைகள் பூக்க, காய்க்க,  வீசும் காற்றுக்கு விலையில்லை..  மானாவாரியாகப் பெய்யும் மழைக்கு விலையில்லை... காயும் பகலவன் கதிர்களுக்கு விலையில்லை.. இயற்கை தனக்கு வழங்கும் நியாயத்தைச் சமூகத்துக்கு திருப்பிச் செய்ய  நினைப்பது அவன் மரபு; பண்பு..." என்று விவசாயினது மன நிலையைப்  படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார்..

"ஒரு தரமான தேங்காய்க்கு விவசாயி ஐந்து ரூபாய் விலை பெறும் போது, கடையில் ஏன் அதை இருபத்தைந்து ரூபாய்க்கு வாங்க வேண்டும் என்ற கேள்வியும் நமக்குக் கிடையாது.  நகர்ப்புறங்களில் கூலி வேலைக்குச் செல்வோருக்கு  குறைந்தது தினத்திற்கு நானூறு ரூபாய் சம்பளம்.  கட்டிடத் தொழிலாளியின் கூலி தினமும் நானூறு எனில், விவசாயக் கூலிக்கும் அந்த ஊதியம் வேண்டும் என்பதில் நியாயமுண்டு.  அந்தக் கூலி தருவதற்கு விவசாயியின்  விளைபொருட்கள் அதற்கான விலையில் விற்கப்பட வேண்டும்  தானே?  நியாயமான விலை தேங்காய்க்கு இருபது ரூபாய் விவசாயிக்கு எனில் சந்தையில் அதையே நூறு ரூபாய்க்கு  விற்பார்கள். அதில் நமக்கு  சம்மதம் இருக்காது.  உடனே நாம் விலைவாசி உயர்வுப் போராட்டம் நடத்துவோம்.  ஆனால் இடைத்தரகர்களை, வணிகர்களைக் கேள்வி  கேட்க  மாட்டோம்.  அல்லது  கொய்ப்பரை, எண்ணெய் என இறக்குமதி செய்வோம்" என்று விவசாயப் புறக்கணிப்பைத்  தோலுரித்துக் காட்டுகிறார்.

"இன்றைய இந்திய வணிகச் சூழலில் விவசாயி வாழ வேண்டுமானால், வணிக உலகம் புரியும் அத்தனை மாய்மாலங்களையும் அவனும் செய்ய வேண்டும்.  சொத்தையையும், நசுங்கலையும், அழுகலையும் விற்க வேண்டும்.  முதல் தரம் என்று கூவி மூன்றாம் தரம் தள்ளி விட வேண்டும்.  'எவன் எக்கேடு கெட்டுப்  போனால் என்ன, கை கால் மூளை செயலற்றுப் போனால் என்ன, தன்  பை நிறைந்தால் போதும்' என்று எண்ண வேண்டும்" என்று சாடுபவர் தொடர்கிறார்:

"தீப்பேறு என்னவெனில், அது விவசாயினால் இயலாது என்பதே!  அதற்கான தொழில்நுட்பம் தெரியாது.  வஞ்சனை தெரியாது.  தரகருக்கும் வணிகருக்கும் வழங்கப்பட்டிருக்கும் அரசியல் ஆதரவும் இல்லை.  வேறு என்ன தான் செய்யலாம்?. என்ற அவரின் விடை தெரியாக் கேள்வி  நம்மையும் அசத்துகிறது.

"பள்ளிகள், கல்லூரிகள், பல்கலைக்கழகத் துறைகள், பட்டி மண்டபப் மேடைகள், கருத்தரங்குகள் யாவும் உழவன் பெருமையைப் பேசும். அவனுக்காக கண்ணீர் சிந்தும்.  அனைத்து மத்திய  மாநில நிதிநிலை அறிக்கையிலும் விவசாய மேம்பாடு பற்றி ஒரு பத்தி வாசிக்கப்படும். 'சுழன்றும் ஏரப்பின்னது உலகம்' என்றும், 'உழுவார் உலகத்தார்க்கு அச்சாணி' என்றும், 'உழுதுண்டு வாழ்வாரோ வாழ்வார்' என்றும் திருக்குறள் மேற்கோள் காட்டப்படும்.

"வெட்டுப்படப்போகும் ஆட்டுக் கடாவைக் குளிப்பாட்டி, சந்தனம், குங்குமம், திருநீறு அப்பி சாமி சந்திதானத்தில் நிப்பாட்டித்  தழையைக் கடிக்க நீட்டுவது போல, கொலைக்களத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் இந்திய  விவசாயம், 'விவசாயம் இல்லாவிட்டால் என்ன, இறக்குமதி செய்து கொள்ளலாம்' என்று நினைக்கிறது அறிவுலகம். அல்லது உணவுப் பொருட்களை இணையத்தில் இருந்து பதிவிறக்கம் செய்து கொள்ளலாம் என்று  நினைப்பார்கள் போலும்!..

"எதற்கு விவசாய  நிலம், எதற்கு விவசாய நீர் ஆதாரங்கள், எதற்கு விவசாயி? அவன் செங்கல் சுமக்கவும், பெயிண்ட் அடிக்கவும், சாலைப்பணிகளுக்கு போவான்.  அவன் பெண்டிர் உணவு விடுதிகளில் தட்டு கழுவலாம்.  நமது அரசியல்காரர்களுக்கும் 'கர்நாடகமே தண்ணீர் தா' 'ஆந்திரமே தண்ணீர் தா, கேரளமே தண்ணீர் தா' என்று இரந்து கூவித் தொண்டைப்புண் ஏற்படாது.

"நமக்குத்  தாராளமாய் செல்போன், வாட்ஸ் அப், ட்விட்டர், ஃபேஸ்புக், வெப்சைட் சேவைகள் உண்டு.  மெயிலில் ஆர்டர் செய்தால் பிளாட் கதவைத் தட்டுவார்கள்,  பீட்சா, பர்கர், புரோட்டா, சப்பாத்தி, பிரியாணி, குளிர்பானங்கள் கொண்டு வந்து!..  நமது சந்ததியினர் அரிசி காய்க்கும் மரம், வாழைப்பழம் காய்க்கும் கொடி, ஆப்பிள் ஆரஞ்சுக் கிழங்குகள் காய்க்கும் புதர் எனத் தேடித் திரிவார்கள்.

"அருங்காட்சிக் கூடங்களில், கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள் கறுப்பாகக் குள்ளமாக இரு  ஆண்  பெண் உருவங்களை, இலை தழை ஆடகளுடன் பழங்குடிகள் என்று நிறுத்தி வைத்திருப்பார்கள்.  எதிர்காலத்தில் வேட்டி உடுத்து, தலையில் துண்டு கட்டிய ஆணையும், பிரா, பிளவுஸ் போடாத  கண்டாங்கி உடுத்த பெண்ணையும் கையில் மண்வெட்டி, பன்னருவாள், கூடை எனக் கொடுத்து கண்ணாடி கூண்டுக்குள் நிறுத்தி, 'விவசாயி' என எழுதி வைப்பார்கள்.  நமது சந்ததியினர் பார்த்து  நிற்பார்கள், பிழைக்கத்  தெரியாமல் அழிந்து போன இனம் என்று வியந்து!

                                                                                 நன்றி: குங்குமம்

-- என்று நாஞ்சில் நாடன்  கட்டுரையை  முடிக்கும் பொழுது அவர் பட்ட வேதனையின் வீச்சு நம்மையும் ஆட்கொள்கிறது.  தேசநலனின் நாம் கொண்டிருக்கும் தீராத காதல், எங்கு நேர்ந்திருக்கிறது  தவறு என்று தெளிவாய்த் தெரிவித்து அந்தத் தவறைக்  களைய  வேண்டிய  தாபமாய் நம்மில் விளைகிறது.

சீரிய சமூக நோக்கங்கள் கொண்ட எழுத்துக்கள் சாகாவரம் பெற்றவை. நியாயங்களுக்குப்  போராடுபவை.  நாஞ்சில் நாடனின் எழுத்துக்களின் வீச்சு நம்மையும் ஆட்கொள்வதில் வியப்பில்லை.

                                                                                       
திரு.எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் அவர்களை எல்லோருக்கும் தெரியும்.  சுதந்திர இந்தியாவில் பசுமைப் புரட்சியை ஏற்படுத்திய விவசாய வித்தகர்.  சென்னையில் தன்  பெயரில் ஓர் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தை நிறுவி, 90 வயதிலும் தொய்வில்லாமல் தன் பணியைத் தொடர்ந்து  கொண்டிருக்கிறார். இந்திய விவசாயம் இன்றைய நிலைமை  குறித்து அவருடனான பேட்டி ஒன்றை 'கல்கி'  பத்திரிகை தனது 15-11-15 இதழில் வெளியிட்டிருக்கிறது. அந்தப்  பேட்டியிலிருந்து சில குறிப்பிட்ட பதிவுகள்:

கேள்வி: கடந்த 60 ஆண்டுகளில் இந்திய விவசாயம் எப்படிப்பட்ட முன்னேற்றத்தைக் கண்டுள்ளது?

பதில்:  சுதந்திரம் பெற்ற் காலகட்டத்தில் இந்தியாவில் கடுமையான உணவுப்  பஞ்சம் நிலவியது.  பிரதமர் லால் பகதூர் சாஸ்திரி, ஒரு குடும்பத்தில் ஒரு நபர் ஒரு நாள் உணவைத் தியாகம் செய்யுங்கள்' என்று வேண்டுகோள் விடுத்தார். அந்த காலகட்டத்தையெல்லாம் தாண்டி உணவு  உற்பத்தியை அத்கப்படுத்தி,  இன்று  தன்னிறைவு காணும் அளவுக்கு இந்திய அரசாங்கம், இந்தியக் குடிமகன் ஒவ்வொருவருக்கும்  உணவுப் பாதுகாப்பை உறுதிப்ப்டுத்தும் வகையில் நாடாளுமன்றத்தில் சட்டம் இயற்றியுள்ளது.  இது ஒரு மகத்தான சாதனை.  ஆங்கிலத்தில் இதனை 'From begging bowl to bread basket' என்பார்கள்.   என் வாழ்நாளிலேயே இந்த அபார சாதனையைக் காணும் பேறு பெற்றது என்  பாக்கியம்  என்று  கருதுகிறேன்.

கேள்வி: உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு கணட போதிலும் நாட்டில் ஏழ்மை நிலவுகிறதே?

பதில்:  இங்கே உணவுப் பொருளுக்குப் பஞ்சமில்லை.  தாராளமாகக்  கிடைக்கிறது.  ஆனால் அதை வாங்கும் சக்தி எல்லா மக்களுக்கும் இல்லை எனபது தான் இதற்குக் காரணம்.


                                                                             -- நன்றி:  கல்கி

போதும் பேட்டி.  இந்தப் பேட்டியில்  நமக்கு வேண்டிய செய்தியை எடுத்துக்  கொண்டாகி விட்டது.

இந்தியாவில் தன்னிறைவு காணும்  அளவுக்கு விவசாயம்.  உணவுப் பொருளுக்குப் பஞ்சமில்லை.  ஆனால் வாங்கும் சக்தி எல்லா மக்களுக்கும் இல்லை---  என்பது அடிக்கோடிட்டு சொல்ல வேண்டிய விஷயம்.

உணவு உற்பத்திக்குப்  பஞ்சமில்லை.  ஆனால் அதை வாங்கும் சக்தி எல்லா மக்களுக்கும் இல்லை என்றால் என்ன அர்த்தம்?..


தெரிந்தவர்கள் சொல்லலாம்..




படங்களைப் பதிவிட்டோருக்கு நன்றி.


Wednesday, January 14, 2015

வாசிப்பு என்னும் தனி உலகம்

வெகுஜன ஊடகங்களின் மூலம் சில  படைப்புக்கள்  தெரிய வந்தன.
இந்தப் புத்தகச் சந்தையில் அவற்றைத் தேடித் திரிந்து சுய வாசிப்புக்காகச் சொந்தமாக்கிக்  கொள்ள வேண்டும்.

மிளிர் கல்  ---  நாவல் -  இரா. முருகவேள் -  பொன்னுலகம் பதிப்பகம்

பைத்திய ருசி -  சிறுகதைத் தொகுப்பு  -  கணேசகுமாரன்  -  தக்கை பதிப்பகம்

டார்வின் ஸ்கூல் -  சிறுவர் இலக்கியம் -  ஆயிஷா இரா. நடராசன் -                   புக்ஸ் ஃபார் சில்ரன்

அரேபிய இரவுகளும், பகல்களும் - மொழிபெயர்ப்பு நாவல் - சா. தேவதாஸ் - எதிர் வெளியீடு

நீல நாயின் கண்கள் -  மொழிபெயர்ப்பு உலகச் சிறுகதைகள் + இரண்டு நாவல்கள் -  அசதா -  நாதன் பதிப்பகம்

உறங்காத உறவுகள்  -  சமூக நாவல் -  எஸ்,வி, ரமணி -  சாரதாம்பாள் பதிப்பகம்

அஞ்ஞாடி  -  நாவல்  -  பூமணி -  (சாகித்ய அகாதமி விருது பெற்றது)

 7 கதாசிரியர்கள், 96 சிறுகதைகள் -  கதாசிரியர்கள்:  புதுமைப்பித்தன், கு.அழகிரிசாமி, லா.ச.  ராமாமிர்தம்,  சூடாமணி,  அசோகமித்திரன், வண்ணதாசன், பிரபஞ்சன்-  ஒவ்வொரு கதாசிரியருக்கும் தனித்தனி புத்தகம்  -  ஆனந்த விகடன் வெளியீடு

சிவானந்தலஹரீ பாஷ்யம் -  ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண  மடம்

Self - knowledge  -  (An English Translation of Sankaracharya's  Atmabodha with Notes, Comments, and Introduction  -  ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண மடம்

உபநிஷதங்கள் -- தனித்தனி புத்தகங்கள் - ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண மடம்

பாரதியார் கவிதைகள், கதைகள், கட்டுரைகள், வாழ்க்கை வரலாறு  -- தனித்தனி  புத்தகங்கள் -  வர்த்தமானன்  பதிப்பகம்

மனவளக்கலை -  (இரண்டு பாகங்கள்)  -   தத்துவ ஞானி வேதாத்திரி மகரிஷி -
உலக சமுதாய சேவா சங்கம்,  வேதாத்திரி பதிப்பகம்

சங்க இலக்கியங்கள் ( மர்ரே எஸ்.ராஜம் அவர்களால் வெளியிடப் பெற்ற
தொல்காப்பியம், பத்துப்பாட்டு, எட்டுத்தொகை நூல்கள், பதினெண் கீழ்க்கணக்கு, பாட்டும் தொகையும் ஆகிய நூல்களை 'சங்க இலக்கியங்கள்' என்னும் தலைப்பில் 12 பாகங்கள் கொண்ட தொகுதி --  நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்

My Apprenticeship  and My Universities -  Maxim  Gorky  -  (Collected works of Maxim Gorky) -நியூ செஞ்சுரி  புக்  ஹவுஸ்

An Autobiography  -  Mahathma Gandhi -  Navajivan Publishing House

ஜீவா என்றொரு  மானுடன் -  பொன்னீலன் -  நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்

சங்க சித்திரங்கள் -  ஜெயமோகன் -(ஆனந்த விகடன் ஸ்டாலில் கிடைக்கலாம்)

அவன் -  ரா.கி.ரங்கராஜன்   -- வானதி பதிப்பகம்


இப்போதைக்கு  இது!


Related Posts with Thumbnails