Friday, December 19, 2014

ஜெயமோகனின் 'வெண்முரசு'

ருப்பத்தாறு அத்தியாயங்கள் கொண்ட ஒரு  பத்திரிகை தொடர்கதையை 'ஒரு வரி' கதையா நினைத்து ஆரம்பிக்கிறது ரொம்ப சுலபம்.  நாலாவது அத்தியாயம் வரும் பொழுதே நாலு வேறு வேறு கதையா உருமாற அது முயற்சிக்கும்.  அந்த முயற்சியை புறந்தள்ளி கற்பனையின் பல நோக்குப் பார்வையைக் கட்டு ஆண்டு ஒரே பாதையில் மொத்த தொடர்கதையையும் ஒரே நேர்கோட்டில் இழுத்துச் சென்று நிறைவு செய்வது என்பது ஆரம்ப சுலபத்தை விட கஷ்டமான காரியம்.

இந்த இலட்சணத்தில் ஆயிரக்கணக்கான கிளைக் கதைகள் நெரிசலான நெய்வாகக் கொண்ட முழு மகாபாரதத்தை சுவை குன்றாமல் சொந்த எழுது முறை சாகசத்தில் முக்கி எடுத்து உதறி உலர்த்துவது என்பது எமகாதக வேலை.  துணிச்சலாக அந்த வேலையை கையிலெடுத்திருக்கிறார் ஜெயமோகன்.

இன்றைய தலைமுறையின் ஆகச்சிறந்த எழுத்தாளர் ஜெயமோகனுக்கு அறிமுகம் தேவை இல்லை.   என்ன தான் சிறப்பாக எழுதினாலும் அவர் சினிமா மூலமாக பிரபலமானால் தான் வெகுஜன பார்வையில் பதிவார் எங்கிற தமிழகத்தின் தலைவிதிக்கு ஜெயமோகனும் தப்பவில்லை. இது வரை வெளிவந்த 'நான் கடவுள்' 'அங்காடித்தெரு', 'நீர்ப்பறவை', 'கடல்' தாண்டி வசந்தபாலனின் 'காவியத்தலைவன்', கமலின் 'பாபநாசம்' படங்களிலும் இவரின் பங்களிப்பு இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.

இந்திய பண்பாட்டுத் தளத்தில் ஊறித் திளைத்த மகாபாரதம் 'வெண்முரசு' என் கிற பதாகையின் கீழ் ஜெயமோகனின் இணைய தள பதிவுகளில் மிடுக்காக உலா வந்து கொண்டிருக்கிறது.  சந்தேகமில்லாமல் இது ஒரு அசுர முயற்சி.   ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். எடுத்துக் கொண்ட இந்த மகா முயற்சி ஒரு பத்து வருடப் பிரொஜக்ட் என்கிறார் ஜெயமோகன்.

வருடத்திற்கு குறைந்தது ஐந்து பாகங்கள்.  ஆக பத்து வருடத்திற்கு ஐம்பது பாகங்கள்.  ஒவ்வொரு பாகமும் ஆயிரம் ப க்கங்களுக்கு குறையாது என்கிற பொழுது ஐம்பது  பாகங்களும் ஐம்பதாயிரம் பக்கங்கள்.  ஐம்பதாயிரம் பக்கங்களா என்று மலைக்க வேண்டாம்.  ஜெயமோகனின் எழுதும் வேகம்
அறிந்தவர்களுக்கு இதெல்லாம் ஜெயமோகனுக்கு ஜூஜூபி என்று தெரியும். ஆனால் அந்த ஐம்பதாயிரம் பக்கங்களையும் மூலத்திலிருந்து வழுவாமல் பாரதம் முழுதும் அதன் பரந்து பட்ட குக்கிராமபகுதிகளிலெலாம் செல்வாக்கு பெற்றிருக்கிற எளிய மக்கள் நேசிக்கிற அந்த மகாபாரதத்தின் செறிவை குலைத்து விடாமல் ஜெயமோகன் எப்படித் தரப்போகிறார் என்பது தான் மிலியன்  டாலர் கேள்வி.

பி.கே. பாலகிருஷ்ணனோட 'இனி நான் உறங்கட்டும்' (இனி ஞான் உறங்ஙட்டே?')  மகாபாரதத்து கர்ணனை முக்கிய பாத்திரமாகக் கொண்ட நாவல்.  எம்.டி.வாசுதேவன் நாயரோட 'இரண்டாம் இடம்', ('இரண்டாமூழம்') மகாபாரதத்து பீமனை மையமாகக்  கொண்டது.   எம்.வி.வெங்கட்ராமின் 'நித்ய கன்னி'யோ மகாபாரத்தின் துணைப்பாத்திரமான மாதவியின் அவலத்தை மனம் இரங்கச் சொல்லி பதைபதைக்க வைப்பது. பிரபல கன்னட நாவலாசிரியர் எஸ்.எல். பைரப்பாவின் 'பருவம்', மனம் கவர்ந்த மராட்டிய எழுத்து மேதை காண்டேகரின் 'யயாதி'  என்று மகாபாரத கதை மாந்தர்களை நடமாட விட்ட கதைக்களன்களை நாம் அறிவோம்.  மகாபாரத்தை நிலைக் களனாகக்  கொண்டு கிட்டத்தட்ட முன்னூறு நாவல்களுக்கு  மேல் எழுதப் பட்டிருப்பதாக விஷயம் தெரிந்தவர்கள் கணக்கு சொல்கிறார்கள்.

ஆனால் இப்பொழுது ஜெயமோகன் மொத்த மகாபாரத்தையும் தன் எழுத்தில் எழுதப்  புகுந்திருக்கும் முயற்சி இதற்கு முந்தைய முயற்சிகளிலிருந்து வேறுபட்டது.  தனது 'வெண்முரசு' புதினத் தொடரில், மாகாபாரத்தின் ஒவ்வொரு பிரதான பாத்திரத்தையும் ஒவ்வொரு பாகத்திலும் அந்தப் பாத்திரத்தின் தனித்தன்மையை தூக்கி நிறுத்திக் காட்டி ஒட்டு மொத்த மகாபாரதத்தை நிறைவு செய்யப் போகிறார் என்பது அசகாய முயற்சி தான். மகாபாரத வரலாற்று நாயகர்களின் வரிசை அவரவர் சிறப்பியல்புகளால் எழுதுபவனின் எண்ணத்தில் ஓங்கி நிற்க எழுதுபவன் எழுதும் கதைக்கான பிரிவுகளின் எண்ணிக்கையைக்  கூட்டவும் செய்யலாம்..  'இருபத்து நான்கு மணி  நேரமும் இவர் எழுதிக்கொண்டே தான்  இருப்பாரா' என்று நாம் நினைத்து அதிசயிக்கத் தக்க அளவில் எழுதி சாதித்திருக்கும் ஜெயமோகனுக்கு எல்லாமே சாத்தியம் தான்.  இதுவே இவரின்  பலமும் கூட.

தனது www.jeyamohan.in தளத்தில் நாள் தோறும் ஒரு அத்தியாயம் என்று ஜெயமோகன் மகாபாரதத்தை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்.  இப்பொழுது வெளிவந்து கொண்டிருப்பது ஐந்தாம் பாகம்.  'பிரயாகை'  என்னும் தலைப்பு  கொண்டது.  'முதற்கனல்', 'மழைப்பாடல்', 'வண்ணக்கடல்' 'நீலம்' என்று நான்கு பாகங்கள் எழுதப்பெற்று தனித்தனியாக புத்தகங்களாகவும் வெளிவந்து விட்டன.  அவற்றை செம்பதிப்புகளாக  நற்றிணை பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது. (முகவரி: 6/84, மல்லன் பொன்னப்பன் தெரு, திருவல்லிக்கேணி, சென்னை-5.  www.natrinaibooks.com -லில் ஆன்லைனிலும் வாங்கிக் கொள்ளலாமாம்.)

ஜெயமோகன் தளத்திற்குப் போனால் ஏக  பிரமிப்பு தான். மகாபாரத வாசிப்பின் தொடர்புகளாக 'வெண்முரசு விவாதங்கள்' 'வெண்முரசு வாசகர் விவாத குழுமம்', 'மகாபாரத அரசியல் பின்னணி'  என்று தனித்தனிப்  பகுதிகளாக மகாபாரத கொண்டாட்டம் களை கட்டியிருக்கிறது.

"மகாபாரத்துல இடம் பெற்ற எல்லோருக்குமே ஒரு கதை  இருக்கு.. அவங்களோட செயல்களுக்கு  ஒரு நீதி, நியாயம் இருக்கு.  இதை எல்லாம் விரிச்சு எழுத நினைச்சேன்" என்கிறார் ஜெயமோகன். "அப்ப நடந்தது தானேன்னு எதையும்  ஒதுக்க முடியாது.  இன்றைய வாழ்க்கைக்கான தரிசனங்கள் அதுலே அடங்கியிருக்கு...  பெரிய  கேரக்டரோ, சின்ன கதாபாத்திரமோ, மகாபாரதத்துலே இடம் பெற்ற எல்லோருக்குமே ஒரு  கதை இருக்கு.." என்று ஜெமோ சொல்லிக்கொண்டே வருகையில் கதையைத் தாண்டிய அந்த இதிகாச வரலாற்று நிகழ்வின் ஜீவன் நமக்குப்  புலப்படுகிறது.
அந்த வெளிச்சக் கீற்றின் ஒளிச்சுடரில் அஸ்தினாபுரமும், யுத்தபூமியான குருஷேத்திரமும் நிழலாடுகின்றன.  வாழ்க்கைக்கான உபதேசமான கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் பகவத் கீதையின் நிலைக்களனான இதிகாசம். இது வெறும் கதையன்று,  இந்த புண்ணிய  பூமியில் நிகழ்வுற்ற வரலாற்று நிகழ்வன்றோ?' என்று புரண்டு புரண்டு நம்மில் யோசனையாகிறது.   வரலாறு என்றவுடனே என்னதான் ஒரு வரலாற்று நிகழ்வை கதைங்கற பாண்டத்தில் அடைத்து  தந்தாலும் நிகழ்வுற்ற நிகழ்வுகளான அந்த வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்குக் குந்தகம் விளையாமல் கதையின் போக்கும் அந்தக் கதைக்கான சொல்லாடல்களும் அமைய வேண்டுமே என்கிற பொறுப்பும் கூடுகிறது,.


ஐம்பது அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட வரலாற்று உண்மைகள் கூட எப்படியெல்லாம் மாற்றியும் திருத்தியும் புதினங்களாகியிருக்கின்றன என்கிற நிதர்சனங்கள் நம்மை அயர்வுக்குள்ளாக்குகின்றன.  தமிழிலோ கேட்கவே வேண்டாம்.   எதற்காக இப்படித் திரித்து எழுத வேண்டிய அவசியம் நேரிட்டது என்று அந்த வரலாற்று உண்மைகளை அறிந்திருக்கும் வாசகன் எரிச்சலோ அயர்ச்சியோ கொள்ளும் அளவுக்கு திரிபுகளின் அரங்கேற்றம் தமிழில் நிகழ்ந்திருக்கின்றன.  எந்த எழுத்தும் வெகுதிரள்  பார்வையில் பட வேண்டும் என்றாலே அவை பத்திரிகைகளின் மூலமாகத் தான் நடக்க வேண்டும் என்கிற சாபத்தீடு வேறே.  பத்திரிகை விற்பனைக்கான போட்டுக்  கொள்ளும் வேஷங்களுக்கு ஏற்ப பத்திரிகைகளின் உள்ளடக்கமும் இருந்தாக வேண்டிய கட்டாயங்களுக்கு எழுதுபவனும் தன் எழுத்தை அந்த சட்டத்திற்குள் உள்ளடக்க வேண்டிய நிர்பந்தமும் இயல்பாகவே ஏற்பட்டு விடுகிறது.  இந்த நிர்பந்த வேலிகளுக்குள் தன்னை உட்படுத்திக் கொள்ளாமல் ஜெயமோகன் இந்த மகாபாரத வெளியீடுகளுக்கு களனான தனது வலைத்தளத்தைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பதை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.  தமிழின் எதிர்கால எழுத்தின் போக்குகளை அறுதியிட்டு நிச்சயிக்கப்  போகிற வலைத்தள எழுத்துக்களின் செம்மாந்த வளர்ச்சிக்கும் அதன் சிறப்பிற்கும் தகுதி சேர்க்கக்கூடிய ஜெயமோகனின் அயராத சாதனைகளை இருகரம் நீட்டி ஆரத்தழுவி வரவேற்க கடமைப்பட்டுள்ளோம்.   ஜெயமோகனின் வெற்றி தமிழ் வலையுகத்தின் வெற்றியாகப்  பரிமளித்திருக்கிறது என்கிற உண்மை எல்லாவற்றிற்கும் ஊடேயே பதிந்து போயிருக்கிற நிகழ்வுலக சரிதமாகும்.

'வெண்முரசு' உலாவை மிகச் சிறபாக உலவ விட வேண்டுமென்ற அக்கறையில் தனது அன்றாட  வெண்முரசுக்கான பதிவுகளை வெகு நேர்த்தியாக ஜெயமோகன் அமைத்திருக்கும் பாங்கு வியக்க வைக்கிறது.மிகச் சிறந்த  ஓவியரான திரு.ஷண்முகவேல்  ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திற்கும் சித்திரம் வரைந்து வருவது கதைக்கான வெளியீட்டு அழகைக் கூட்டுகிறது.


"இப்படி சித்திரம் வரைந்து தருவதற்காக ஷண்முகவேல் ஒரு பைசா கூட வாங்குவதில்லை.  அதனால புத்தக விற்பனையில் வரும் ராயல்டி தொகையை அப்படியே அவருக்கு வழங்க இருக்கிறோம்.  எனக்கு மகாபாரதத்தை எழுதற திருப்தி போதும்" என்று வெளிப்படையாய் ஜெயமோகன் சொல்லியிருப்பது  ஒரு சத்திய எழுத்தாளனின் தார்மீக வெளிப்பாடாய் மனசைப் புளகிக்கச் செய்கிறது.

வில்லிப்புத்தூராரின் 'வில்லிபாரதம்' பக்தியை மையமாகக்  கொண்ட கவிதை ஊற்று.  ராஜாஜியின் 'வியாசர் விருந்தோ' குழந்தைகளையும் கவரும் விதத்தில்  மிக  எளிமையாக எழுதப்பட்ட ஒன்று. இந்த மாதிரி தமிழில்  மகாபாரதம் அறிமுகமான களத்தைத் தாண்டி ஜெயமோகனின் வெண்முரசு வேறு வேறு எல்லைகளைப் பற்ற வேண்டும்  என்று எதிர்பார்ப்பு கூடுகிறது. இந்திய தத்துவ  ஞான  மரபில் மிகுந்த  பரிச்சயம் கொண்டவர் ஜெமோ.  இதுவே தனிச் சிறப்பாக ஜெயமோகனை  மற்றவர்களிடமிருந்து பிரித்த தனி அடையாளமாகத் திகழ்கிறது.  இந்த 'வெண்முரசிலும் தனது தனித்த முத்திரையை ஜெயமோகன் பதித்து மற்ற பகுதி மகாபாரதங்களிலிருந்து விலகிய ஓர் அடையாளத்தை தமிழுக்கான பதிப்பில் பதிப்பார் என்கிற எதிர்பார்ப்பு உற்சாகம் ஊட்டுகிறது.

ஜெயமோகன் என்கிற ஒரு தமிழ் எழுத்தாளரின் தனிப்பட்ட உன்னத சிறப்புகள் மேலோங்கி, அவர் தன் எழுத்துக்களில் வடித்துத் தருகின்ற ஒரு மாபெரும் நூலுக்கான சிறப்பாகவும் 'வெண்முரசு' மிளிரப் போகிறது.   நாம் வாழும் காலத்தின்  ஆகச் சிறந்த ஒரு எழுத்தாளரின் பெருமையெல்லாம் நம் மொழிக்கான பெருமையாய் மலரப் போவதின் சாத்தியங்கள் நம்  சந்தோஷத்தைக்  கூட்டுகிறது.

உலகின் இயற்கை சக்திகள் அத்தனையும் உங்களுக்குத் துணையாக இருக்கட்டும்!..  உங்கள் அரிய பணி சீரும் சிறப்பும் கொண்டு மிளிரட்டும்.

இது தமிழின் பெருமை;  தமிழனின் பெருமை.  வாழ்த்துக்கள், ஜெயமோகன்!



குறிப்பு:  படம் உதவிய நண்பருக்கு நன்றி.

Monday, December 1, 2014

தேடித் தெரிவதின் சுகம்

நாள் பூராவும் ஏதோ  தேடுதல்.

இன்னது தான் என்று வரையறுத்துச் சொல்ல முடியாத தேடுதல்.

தொடர்ந்து முடிவில்லாத தேடுதல்.  ஒன்று மாற்றி இன்னொன்று.  ஒன்று முடிந்து இன்னொன்று என்றாலும் பரவாயில்லை.  ஏதாவது புரிபடும்.

அதுவும் இல்லை.  ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று கிளை கிளப்பிப் புறப்படுவது தான் ஆச்சரியம். எதுவும் முடிந்த பாடில்லாத அப்படி ஒரு தேடுதல்.

இருபதோ எண்பதோ வயசு நிர்ணயம் இல்லாம எல்லாருக்கும் இந்தத் தேடுதல் இருக்கிறது.   அவரவர் உள்ளப்பாங்கிற்கும் தேவைக்கேற்பவும் இந்தத் தேடுதல் தொய்வின்றி வாழ்க்கை பூராவும் தொடர்கிறது.  உண்டு உயிர் வாழ்வதே இந்தக் காரியத்துக்குத் தான் என்று நினைக்கற மாதிரி  அப்படி  ஒரு தேடுதல்.

ஒரு ஹைவேயில் வேடிக்கைப்  பார்க்கிற மாதிரி கொஞ்ச நேரம் நின்றால் போதும்.   சாரி  சாரியாக எத்தனை கார்கள்?  எத்தனை டூ வீலர்கள்? எத்தனை ஆட்டோக்கள்?..  என்ன காரியத்துக்காக இந்த அல்லாட்டம் என்று முடிவு காண முடியாத தேடல் இது.                                                  

சிலர்  முகத்தில் சிரிப்பு.  சிலரிடம்  அலுப்பு. இறுகிய  முகங்கள், இளவட்டங்கள்.  டூவீலரில் முன்னிருப்பவன் இடுப்பு பற்றிய இளம் பெண்கள்;  தோழிகளாய்; தோழர்களாய்.  காதலர்களாய், கணவர்களாய்.

அத்தனை பேருக்கும் ஏதோ தேடுதல்  இருக்கிறது. தேடுதல் நிமித்தம் பறத்தல்.

சிக்னல் விழுந்தால்  போதும்;  அடித்துப் பிடித்துக்  கொண்டு விரைகிற அவசரம் அதற்காகத்  தான் என்று  தெரிகிறது.

வீட்லே இருந்தாலும் சரி, வெளிலே கிளம்பினாலும் சரி, தேடுதலுக்கு குறைச்சலில்லை.    ஹிக்கின்பாதம்ஸ் தாண்டி, டாம்ஸ் ரோடு கடந்து, பிளாட்பாரம் ஏறி அண்ணாசலை அஞ்சலம் அருகே ஒதுங்கி நின்ற பொழுது எதைத் தேடி இப்படி நிற்கிறோம் என்று ஒரு நாள் இப்படி நின்ற பொழுது எனக்கே ஏதோ யோசனையாகப் போய்விட்டது.

வந்த வேலை அஞ்சலகத்திற்கு அடுத்த கட்டடத்திலே தான்.  இருந்தாலும் இங்கே ஒரு நிப்பாட்டல்.  இந்தப் பக்கம் வந்தாலே கொஞ்ச நேரம் நிற்பது வழக்கம் ஆகையால் அந்த பழக்க தோஷத்திலேயோ?..

'எதற்காகவும் இல்லை; சும்மா' என்று மனசு சொல்லிற்று.  'சும்மாவானும் கதை விடாதே.   எதுக்கு இந்த பராக்குன்னு தெரியாமத்தான்  இப்படி நிக்கறயாக்கும்?' என்று அதே மனசு அடுத்த வினாடியே இடித்தது.

Wendell Willkie  எழுதிய 'ONE WORLD'  எப்போவோ படித்தது.  அன்று தெரியாத இன்றைய வளர்ச்சியில் அந்தப் புத்தகம் கிடைக்குமா என்று நெடுநாட்களாகத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.   நடைபாதை ஓரத்தில் கடை பரப்பியிருக்கும் நிறைய பழைய புத்தகங்கள் புரட்டித் தான் பாரேன் என்று மனசை சுண்டி இழுக்கும்.  அதைக் கண்டுகொண்டதாலோ இல்லை கண்டு கொள்ளச் சொல்லியோ மனசின் கூப்பாடாகவும் இந்த இடித்தல் இருக்கலாம்.

ரெண்டு பொண்டாட்டி மாதிரி;  ஒருத்தி  வலது பக்கம்ன்னா  இன்னொருத்தி இடது பக்கம்.   மாத்தி மாத்தி நாள் பூரா இந்த ரெண்டு பேரு கிட்டே இடி வாங்கறதே பொழப்பாப் போச்சு.

ஒரு பொண்டாட்டிக்காரங்க புண்ணியவானுங்க;  இளிக்கறோம் இல்லை இழுத்து அணைச்சிக்கறோம் ஒருத்தரோட ஆச்சா போச்சான்னு நிம்மதி  இருக்கும். 'இதையும்  சொல்லி அதையும்  சொல்லி  மாத்தி மாத்தி யோசிக்கற இந்த ரெட்டை மனசு மட்டும் வேண்டாண்டா, சாமி!'ன்னு நெனைக்கறது அடிக்கடி நெனைக்கற நெனைப்பாப் போச்சு!

நேத்து சுரேஷ்  இந்த ரெண்டு பொண்டாட்டி சமாசாரத்தைத் தான் பாராட்டினான்;  'பாராட்டினான்னா நெனைக்கறே? நக்கலில்லையா,அது?'ன்னு இப்போ பாருங்க இன்னொருத்திக் கேக்கறா!  இவுளுக  ரோதனையே பெரிசா போச்சு;  ஒருத்திக்கு ஒருத்தி எப்பப்பார்த்தாலும் இப்படித் தான் ஏறா மாறா..

"உனக்குப் பரவாயில்லைடா.. எதுனாலும் இதுவா, அதுவான்னு சீர்தூக்கிப் பாக்கற ஞானம் இருக்கு;  எனக்குன்னா பாரு, ஒண்ணே மதின்னு..."

'இதுக்குப் பேர் சீர்தூர்க்கிப் பாக்கறதாடா?.. ஏண்டா, சுரேஷ்! உனக்கே நியாயமாடா, இது?.. இப்படியும் போகமுடியாம, அப்படியும்  போகமுடியாம நா படற அவஸ்தை..  உனக்கு சீர்தூக்கிப் பாக்கறதா, தெரியுதாடா?' ன்னு நினைசிண்டேன்.  பேசவுடமாட்டாங்க, இவுளுக! எல்லாம் நெனைப்போட சரி.

போவோரும் வருவோருமாய் அஞ்சலகம் ரொம்ப பிஸியா இருந்தது. கார்டு, கவர், லெட்டர், எல்லாம் எந்தக் காலத்து விஷயங்களோன்னு ஆன பின்னாடியும்,  அதெல்லாம் போச்சுன்னு இல்லாம அதுங்க இடத்தை இன்னொண்ணு நிரப்பிண்டிருக்கு.  இதான் விசேஷம்.  எல்லாத்துக்கும் ஒண்ணை அழிஞ்சிண்டு இன்னொண்ணா உருவாகற சக்தி இருக்கு..  இல்லே, ஒண்ணை அழுத்தி அமுக்கின வளர்ச்சியாய் இன்னொன்ணு..  அதுஅதுக்கு அதுக்கு ஏத்த மாதிரி  ஏதேதோ ஈடுபாடு எல்லாருக்கும் புதுசு புதுசா ஏற்பட்டுடறது.

இந்த ஈடுபாடல்களுக்கான தேடல் தான் வாழ்க்கையோ?..  ஈடுபாடு இட்டுச் சொல்லும் தேடலே வாழ்க்கை என்பது தான் வாழ்க்கைக்கான சூத்திரமோ?..

ஆம்,  வாழ்க்கை ஈடுபாடுகள் நிரம்பியது.  அல்லது ஈடுபாடுகளே வாழ்க்கை. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு ஈடுபாடு.  ஒரு ஈடுபாடு நிறைவேறுதல் என்பது இன்னொரு ஈடுபாட்டிற்கான வாசல் திறப்பு.  அடுத்தடுத்து ஆட்படும் ஈடுபாடுகளை கைக்கொள்வதற்காக தேடல்.  ஆக வாழ்க்கை பூரா தேடல் தான்.

தேடல் தொலைத்தவனின் வேலை அல்ல;  தேடல் சுகம் கண்டவன், அதைத் துய்ப்பதற்காகவே தொலைப்பதில் சுகம் கொள்கிறான்.  ஒரு சுகத்திற்காற்காக இன்னொரு சுகத்தின் பலியிடல்.

எதையும் இழந்து தான் இன்னொன்றைப் பெற வேண்டியிருக்கிறது.  அல்லது ஒன்றைக் கொடுத்து இன்னொன்று;  இல்லை, ஒன்றிற்கு பர்த்தியாய் இன்னொன்று.

'இழப்பதற்கு எதுவுமில்லை' என்கிற நிலை, உன்னத நிலை.  எல்லாவற்றையும் இழந்த நிலை தான் தன்னை இழந்தும் தன்னில் நலிந்த ஒரு பெருங்கூட்டத்தின் பெறுதலுக்கு வழிவகை காணுகிறது.  சரித்திரத்தின் மஹா புருஷர்களின் சாதனையெல்லாம் இப்படி தன்னை இழந்ததில் தான் அடக்கம் கொண்டிருக்கின்றன.

தேடித்  தெரிந்து கொண்டாலே பூரிப்பு தான்;  மடியில் விழுந்த கனி கதையாய் தேடாமல் தானே கிடைப்பதில் அவ்வளவு ஈர்ப்பு இல்லை தான்.

தொடர்ந்து தேடியும் கிடைக்காமலே போகும்  எது ஒண்ணுக்கும் மதிப்பு ஜாஸ்தி தான்.  தோளில் துண்டைப்  போட்டுக்  கொண்டே துண்டைத் தேடுவோரும் உண்டு.  கடவுளைத் தேடுகிறகிறவர் மாதிரி.  உணர்வில் தேடாதவராய் அவரைப் பற்றித் தெரியப்பட்ட விவரங்களில் வெளியே தேடுகிறவர் மாதிரி.  இது தான் இருக்கும் இடத்தை விட்டு விட்டு இல்லாத இடம் தேடுதல்.

ஒருவிதத்தில் பார்க்கப் போனால் இருக்கும் இடம் தெரிந்து விட்டால் இந்த தேடலே இல்லையோ என்று தோன்றுகிறது.  யோசித்துப் பார்த்தால்,  எந்தத் தேடலுக்கும்  சிக்காமல் அறியப்படாததாய் இருப்பதே அப்படியான அறியப்படாதவற்றின் சிறப்பாகவும் தெரிகிறது.

இது தான் தேடலுக்கான சிறப்பும் அதன் சுகமும். அந்த சுகத்தில் ஒரு 'கிக்' இருக்கிறது.  எந்தத் தேடலும் தேடுபவனை  வழி நடத்திச் சென்று தெரிதலைக் காட்டி இன்னொரு தேடலுக்குக் கொண்டு  போய் விடும் என்பது தேடுதலின் வளர்ச்சிப் போக்கான இன்னொரு உண்மை.
மாயையான நீண்டுதோர் நெடும்பாதை இது என்கிறார்கள் ஞானவான்கள்.

நிற்பதுவே நடப்பதுவே பறப்பதுவே
நீங்களெல்லாம் சொப்பனந்தானோ?
பல தோற்ற மயக்கங்களோ?
...................................
போனதெல்லாம் கனவினைப் போல்                  
புதைந்தழிந்தே போனதனால்
நானும் ஒர் கனவோ? 
இந்த ஞாலமும் பொய்தானோ?...

-- இரண்டே கேள்விகள் தாம்.  இரண்டும் இரண்டு அஸ்திரங்கள்.

ஊதி உப்பிய பலூன் படீரென்று வெடித்த மாதிரி இருக்கிறது.

அமெரிக்க பெர்கிலி பாதரியார் தனது தேடலின் தெரிவாய் சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது:  "நம் மனத்திற்கு வெளியே பொருள்கள் என்று எதுவுமே இல்லை;  எல்லாம் புலன் வழி உணர்வாய் நம் எண்ணங்களால் சமைக்கப் பட்டவையே"

அரைகுறைத் தேடல்கள் அத்தனையும்  அம்பேல் கேஸ்தான்.  தொடர்ந்த தேடுதலுக்கு ஆட்படுத்திக் கொள்ள விரும்பாத உடல், உள்ளம், உணர்வு ஆகியவற்றின் ஒன்று சேர்ந்த ஒத்துழையாமை இது.    இதன் சுகத்தில் தேடலைத் தொலைத்தவர்கள் உண்டு.  எதைத் தேட இந்த தேடுதலை ஆரம்பித்தாரோ அதையே கோணல் மாணல்களாக விமரிசிக்கப்  புகுவதுண்டு.  மனசுக்கு சிக்காத எதுவும் வரட்டுக் கேள்விகளில் தன்னைத் தானே மூழ்கடித்துக் குதர்க்கத்தில் சிக்கித் தடுமாறும்.

இது தான் தேடுதலுக்கும் தேடுபவர்க்கும் ஆன உறவு.   அதனால் தான் உடல், உள்ளம், உணர்வு வயப்பட்டே அவரவர் தேடுதல்களும் அமைந்து விடுகின்றன.

 கொலம்பஸின் தேடுதல் போல,  ஒன்றிற்கான தேடல் இன்னொன்றின் தெரிதலில் முடிவதுமுண்டு.    அப்படி எதிர்பாராதவாறு தெரிந்தலின் ஆனந்தம் இருக்கிறதே அந்த சுகம் அலாதியானது.  இந்த சுகமே இப்படித் தெரிந்ததையும் தெளியத் தெரிய இன்னொரு தேடலுக்கு இட்டுச் செல்லும்.

ஆக வாழ்க்கை பூராவும் தேடல் தான்.    அல்லது தேடல் தான் வாழ்க்கை. தேடல் உயிர்ப்பின் அடையாளம்.  தேடல் தொலைத்தவர்கள் வாழ்க்கையின் உயிர்ப்பையும் தொலைத்தவர்களோ?..

தேடுதலே மாயை எனில் உயிர்ப்பும் மாயையோ?..



குறிப்பு:  படங்களை உதவியோருக்கு நன்றி.

ஆக்கபூர்வமாக  விவாதிக்கிற  கட்டுரை கருத்துக்களை மேலெடுத்துச் செல்கிற மாதிரியான பின்னூட்டங்கள் மட்டுமே வரவேற்கப்படுகின்றன.




Related Posts with Thumbnails