Friday, December 19, 2014

ஜெயமோகனின் 'வெண்முரசு'

ருப்பத்தாறு அத்தியாயங்கள் கொண்ட ஒரு  பத்திரிகை தொடர்கதையை 'ஒரு வரி' கதையா நினைத்து ஆரம்பிக்கிறது ரொம்ப சுலபம்.  நாலாவது அத்தியாயம் வரும் பொழுதே நாலு வேறு வேறு கதையா உருமாற அது முயற்சிக்கும்.  அந்த முயற்சியை புறந்தள்ளி கற்பனையின் பல நோக்குப் பார்வையைக் கட்டு ஆண்டு ஒரே பாதையில் மொத்த தொடர்கதையையும் ஒரே நேர்கோட்டில் இழுத்துச் சென்று நிறைவு செய்வது என்பது ஆரம்ப சுலபத்தை விட கஷ்டமான காரியம்.

இந்த இலட்சணத்தில் ஆயிரக்கணக்கான கிளைக் கதைகள் நெரிசலான நெய்வாகக் கொண்ட முழு மகாபாரதத்தை சுவை குன்றாமல் சொந்த எழுது முறை சாகசத்தில் முக்கி எடுத்து உதறி உலர்த்துவது என்பது எமகாதக வேலை.  துணிச்சலாக அந்த வேலையை கையிலெடுத்திருக்கிறார் ஜெயமோகன்.

இன்றைய தலைமுறையின் ஆகச்சிறந்த எழுத்தாளர் ஜெயமோகனுக்கு அறிமுகம் தேவை இல்லை.   என்ன தான் சிறப்பாக எழுதினாலும் அவர் சினிமா மூலமாக பிரபலமானால் தான் வெகுஜன பார்வையில் பதிவார் எங்கிற தமிழகத்தின் தலைவிதிக்கு ஜெயமோகனும் தப்பவில்லை. இது வரை வெளிவந்த 'நான் கடவுள்' 'அங்காடித்தெரு', 'நீர்ப்பறவை', 'கடல்' தாண்டி வசந்தபாலனின் 'காவியத்தலைவன்', கமலின் 'பாபநாசம்' படங்களிலும் இவரின் பங்களிப்பு இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.

இந்திய பண்பாட்டுத் தளத்தில் ஊறித் திளைத்த மகாபாரதம் 'வெண்முரசு' என் கிற பதாகையின் கீழ் ஜெயமோகனின் இணைய தள பதிவுகளில் மிடுக்காக உலா வந்து கொண்டிருக்கிறது.  சந்தேகமில்லாமல் இது ஒரு அசுர முயற்சி.   ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். எடுத்துக் கொண்ட இந்த மகா முயற்சி ஒரு பத்து வருடப் பிரொஜக்ட் என்கிறார் ஜெயமோகன்.

வருடத்திற்கு குறைந்தது ஐந்து பாகங்கள்.  ஆக பத்து வருடத்திற்கு ஐம்பது பாகங்கள்.  ஒவ்வொரு பாகமும் ஆயிரம் ப க்கங்களுக்கு குறையாது என்கிற பொழுது ஐம்பது  பாகங்களும் ஐம்பதாயிரம் பக்கங்கள்.  ஐம்பதாயிரம் பக்கங்களா என்று மலைக்க வேண்டாம்.  ஜெயமோகனின் எழுதும் வேகம்
அறிந்தவர்களுக்கு இதெல்லாம் ஜெயமோகனுக்கு ஜூஜூபி என்று தெரியும். ஆனால் அந்த ஐம்பதாயிரம் பக்கங்களையும் மூலத்திலிருந்து வழுவாமல் பாரதம் முழுதும் அதன் பரந்து பட்ட குக்கிராமபகுதிகளிலெலாம் செல்வாக்கு பெற்றிருக்கிற எளிய மக்கள் நேசிக்கிற அந்த மகாபாரதத்தின் செறிவை குலைத்து விடாமல் ஜெயமோகன் எப்படித் தரப்போகிறார் என்பது தான் மிலியன்  டாலர் கேள்வி.

பி.கே. பாலகிருஷ்ணனோட 'இனி நான் உறங்கட்டும்' (இனி ஞான் உறங்ஙட்டே?')  மகாபாரதத்து கர்ணனை முக்கிய பாத்திரமாகக் கொண்ட நாவல்.  எம்.டி.வாசுதேவன் நாயரோட 'இரண்டாம் இடம்', ('இரண்டாமூழம்') மகாபாரதத்து பீமனை மையமாகக்  கொண்டது.   எம்.வி.வெங்கட்ராமின் 'நித்ய கன்னி'யோ மகாபாரத்தின் துணைப்பாத்திரமான மாதவியின் அவலத்தை மனம் இரங்கச் சொல்லி பதைபதைக்க வைப்பது. பிரபல கன்னட நாவலாசிரியர் எஸ்.எல். பைரப்பாவின் 'பருவம்', மனம் கவர்ந்த மராட்டிய எழுத்து மேதை காண்டேகரின் 'யயாதி'  என்று மகாபாரத கதை மாந்தர்களை நடமாட விட்ட கதைக்களன்களை நாம் அறிவோம்.  மகாபாரத்தை நிலைக் களனாகக்  கொண்டு கிட்டத்தட்ட முன்னூறு நாவல்களுக்கு  மேல் எழுதப் பட்டிருப்பதாக விஷயம் தெரிந்தவர்கள் கணக்கு சொல்கிறார்கள்.

ஆனால் இப்பொழுது ஜெயமோகன் மொத்த மகாபாரத்தையும் தன் எழுத்தில் எழுதப்  புகுந்திருக்கும் முயற்சி இதற்கு முந்தைய முயற்சிகளிலிருந்து வேறுபட்டது.  தனது 'வெண்முரசு' புதினத் தொடரில், மாகாபாரத்தின் ஒவ்வொரு பிரதான பாத்திரத்தையும் ஒவ்வொரு பாகத்திலும் அந்தப் பாத்திரத்தின் தனித்தன்மையை தூக்கி நிறுத்திக் காட்டி ஒட்டு மொத்த மகாபாரதத்தை நிறைவு செய்யப் போகிறார் என்பது அசகாய முயற்சி தான். மகாபாரத வரலாற்று நாயகர்களின் வரிசை அவரவர் சிறப்பியல்புகளால் எழுதுபவனின் எண்ணத்தில் ஓங்கி நிற்க எழுதுபவன் எழுதும் கதைக்கான பிரிவுகளின் எண்ணிக்கையைக்  கூட்டவும் செய்யலாம்..  'இருபத்து நான்கு மணி  நேரமும் இவர் எழுதிக்கொண்டே தான்  இருப்பாரா' என்று நாம் நினைத்து அதிசயிக்கத் தக்க அளவில் எழுதி சாதித்திருக்கும் ஜெயமோகனுக்கு எல்லாமே சாத்தியம் தான்.  இதுவே இவரின்  பலமும் கூட.

தனது www.jeyamohan.in தளத்தில் நாள் தோறும் ஒரு அத்தியாயம் என்று ஜெயமோகன் மகாபாரதத்தை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்.  இப்பொழுது வெளிவந்து கொண்டிருப்பது ஐந்தாம் பாகம்.  'பிரயாகை'  என்னும் தலைப்பு  கொண்டது.  'முதற்கனல்', 'மழைப்பாடல்', 'வண்ணக்கடல்' 'நீலம்' என்று நான்கு பாகங்கள் எழுதப்பெற்று தனித்தனியாக புத்தகங்களாகவும் வெளிவந்து விட்டன.  அவற்றை செம்பதிப்புகளாக  நற்றிணை பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது. (முகவரி: 6/84, மல்லன் பொன்னப்பன் தெரு, திருவல்லிக்கேணி, சென்னை-5.  www.natrinaibooks.com -லில் ஆன்லைனிலும் வாங்கிக் கொள்ளலாமாம்.)

ஜெயமோகன் தளத்திற்குப் போனால் ஏக  பிரமிப்பு தான். மகாபாரத வாசிப்பின் தொடர்புகளாக 'வெண்முரசு விவாதங்கள்' 'வெண்முரசு வாசகர் விவாத குழுமம்', 'மகாபாரத அரசியல் பின்னணி'  என்று தனித்தனிப்  பகுதிகளாக மகாபாரத கொண்டாட்டம் களை கட்டியிருக்கிறது.

"மகாபாரத்துல இடம் பெற்ற எல்லோருக்குமே ஒரு கதை  இருக்கு.. அவங்களோட செயல்களுக்கு  ஒரு நீதி, நியாயம் இருக்கு.  இதை எல்லாம் விரிச்சு எழுத நினைச்சேன்" என்கிறார் ஜெயமோகன். "அப்ப நடந்தது தானேன்னு எதையும்  ஒதுக்க முடியாது.  இன்றைய வாழ்க்கைக்கான தரிசனங்கள் அதுலே அடங்கியிருக்கு...  பெரிய  கேரக்டரோ, சின்ன கதாபாத்திரமோ, மகாபாரதத்துலே இடம் பெற்ற எல்லோருக்குமே ஒரு  கதை இருக்கு.." என்று ஜெமோ சொல்லிக்கொண்டே வருகையில் கதையைத் தாண்டிய அந்த இதிகாச வரலாற்று நிகழ்வின் ஜீவன் நமக்குப்  புலப்படுகிறது.
அந்த வெளிச்சக் கீற்றின் ஒளிச்சுடரில் அஸ்தினாபுரமும், யுத்தபூமியான குருஷேத்திரமும் நிழலாடுகின்றன.  வாழ்க்கைக்கான உபதேசமான கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் பகவத் கீதையின் நிலைக்களனான இதிகாசம். இது வெறும் கதையன்று,  இந்த புண்ணிய  பூமியில் நிகழ்வுற்ற வரலாற்று நிகழ்வன்றோ?' என்று புரண்டு புரண்டு நம்மில் யோசனையாகிறது.   வரலாறு என்றவுடனே என்னதான் ஒரு வரலாற்று நிகழ்வை கதைங்கற பாண்டத்தில் அடைத்து  தந்தாலும் நிகழ்வுற்ற நிகழ்வுகளான அந்த வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்குக் குந்தகம் விளையாமல் கதையின் போக்கும் அந்தக் கதைக்கான சொல்லாடல்களும் அமைய வேண்டுமே என்கிற பொறுப்பும் கூடுகிறது,.


ஐம்பது அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட வரலாற்று உண்மைகள் கூட எப்படியெல்லாம் மாற்றியும் திருத்தியும் புதினங்களாகியிருக்கின்றன என்கிற நிதர்சனங்கள் நம்மை அயர்வுக்குள்ளாக்குகின்றன.  தமிழிலோ கேட்கவே வேண்டாம்.   எதற்காக இப்படித் திரித்து எழுத வேண்டிய அவசியம் நேரிட்டது என்று அந்த வரலாற்று உண்மைகளை அறிந்திருக்கும் வாசகன் எரிச்சலோ அயர்ச்சியோ கொள்ளும் அளவுக்கு திரிபுகளின் அரங்கேற்றம் தமிழில் நிகழ்ந்திருக்கின்றன.  எந்த எழுத்தும் வெகுதிரள்  பார்வையில் பட வேண்டும் என்றாலே அவை பத்திரிகைகளின் மூலமாகத் தான் நடக்க வேண்டும் என்கிற சாபத்தீடு வேறே.  பத்திரிகை விற்பனைக்கான போட்டுக்  கொள்ளும் வேஷங்களுக்கு ஏற்ப பத்திரிகைகளின் உள்ளடக்கமும் இருந்தாக வேண்டிய கட்டாயங்களுக்கு எழுதுபவனும் தன் எழுத்தை அந்த சட்டத்திற்குள் உள்ளடக்க வேண்டிய நிர்பந்தமும் இயல்பாகவே ஏற்பட்டு விடுகிறது.  இந்த நிர்பந்த வேலிகளுக்குள் தன்னை உட்படுத்திக் கொள்ளாமல் ஜெயமோகன் இந்த மகாபாரத வெளியீடுகளுக்கு களனான தனது வலைத்தளத்தைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பதை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.  தமிழின் எதிர்கால எழுத்தின் போக்குகளை அறுதியிட்டு நிச்சயிக்கப்  போகிற வலைத்தள எழுத்துக்களின் செம்மாந்த வளர்ச்சிக்கும் அதன் சிறப்பிற்கும் தகுதி சேர்க்கக்கூடிய ஜெயமோகனின் அயராத சாதனைகளை இருகரம் நீட்டி ஆரத்தழுவி வரவேற்க கடமைப்பட்டுள்ளோம்.   ஜெயமோகனின் வெற்றி தமிழ் வலையுகத்தின் வெற்றியாகப்  பரிமளித்திருக்கிறது என்கிற உண்மை எல்லாவற்றிற்கும் ஊடேயே பதிந்து போயிருக்கிற நிகழ்வுலக சரிதமாகும்.

'வெண்முரசு' உலாவை மிகச் சிறபாக உலவ விட வேண்டுமென்ற அக்கறையில் தனது அன்றாட  வெண்முரசுக்கான பதிவுகளை வெகு நேர்த்தியாக ஜெயமோகன் அமைத்திருக்கும் பாங்கு வியக்க வைக்கிறது.மிகச் சிறந்த  ஓவியரான திரு.ஷண்முகவேல்  ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திற்கும் சித்திரம் வரைந்து வருவது கதைக்கான வெளியீட்டு அழகைக் கூட்டுகிறது.


"இப்படி சித்திரம் வரைந்து தருவதற்காக ஷண்முகவேல் ஒரு பைசா கூட வாங்குவதில்லை.  அதனால புத்தக விற்பனையில் வரும் ராயல்டி தொகையை அப்படியே அவருக்கு வழங்க இருக்கிறோம்.  எனக்கு மகாபாரதத்தை எழுதற திருப்தி போதும்" என்று வெளிப்படையாய் ஜெயமோகன் சொல்லியிருப்பது  ஒரு சத்திய எழுத்தாளனின் தார்மீக வெளிப்பாடாய் மனசைப் புளகிக்கச் செய்கிறது.

வில்லிப்புத்தூராரின் 'வில்லிபாரதம்' பக்தியை மையமாகக்  கொண்ட கவிதை ஊற்று.  ராஜாஜியின் 'வியாசர் விருந்தோ' குழந்தைகளையும் கவரும் விதத்தில்  மிக  எளிமையாக எழுதப்பட்ட ஒன்று. இந்த மாதிரி தமிழில்  மகாபாரதம் அறிமுகமான களத்தைத் தாண்டி ஜெயமோகனின் வெண்முரசு வேறு வேறு எல்லைகளைப் பற்ற வேண்டும்  என்று எதிர்பார்ப்பு கூடுகிறது. இந்திய தத்துவ  ஞான  மரபில் மிகுந்த  பரிச்சயம் கொண்டவர் ஜெமோ.  இதுவே தனிச் சிறப்பாக ஜெயமோகனை  மற்றவர்களிடமிருந்து பிரித்த தனி அடையாளமாகத் திகழ்கிறது.  இந்த 'வெண்முரசிலும் தனது தனித்த முத்திரையை ஜெயமோகன் பதித்து மற்ற பகுதி மகாபாரதங்களிலிருந்து விலகிய ஓர் அடையாளத்தை தமிழுக்கான பதிப்பில் பதிப்பார் என்கிற எதிர்பார்ப்பு உற்சாகம் ஊட்டுகிறது.

ஜெயமோகன் என்கிற ஒரு தமிழ் எழுத்தாளரின் தனிப்பட்ட உன்னத சிறப்புகள் மேலோங்கி, அவர் தன் எழுத்துக்களில் வடித்துத் தருகின்ற ஒரு மாபெரும் நூலுக்கான சிறப்பாகவும் 'வெண்முரசு' மிளிரப் போகிறது.   நாம் வாழும் காலத்தின்  ஆகச் சிறந்த ஒரு எழுத்தாளரின் பெருமையெல்லாம் நம் மொழிக்கான பெருமையாய் மலரப் போவதின் சாத்தியங்கள் நம்  சந்தோஷத்தைக்  கூட்டுகிறது.

உலகின் இயற்கை சக்திகள் அத்தனையும் உங்களுக்குத் துணையாக இருக்கட்டும்!..  உங்கள் அரிய பணி சீரும் சிறப்பும் கொண்டு மிளிரட்டும்.

இது தமிழின் பெருமை;  தமிழனின் பெருமை.  வாழ்த்துக்கள், ஜெயமோகன்!



குறிப்பு:  படம் உதவிய நண்பருக்கு நன்றி.

Monday, December 1, 2014

தேடித் தெரிவதின் சுகம்

நாள் பூராவும் ஏதோ  தேடுதல்.

இன்னது தான் என்று வரையறுத்துச் சொல்ல முடியாத தேடுதல்.

தொடர்ந்து முடிவில்லாத தேடுதல்.  ஒன்று மாற்றி இன்னொன்று.  ஒன்று முடிந்து இன்னொன்று என்றாலும் பரவாயில்லை.  ஏதாவது புரிபடும்.

அதுவும் இல்லை.  ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று கிளை கிளப்பிப் புறப்படுவது தான் ஆச்சரியம். எதுவும் முடிந்த பாடில்லாத அப்படி ஒரு தேடுதல்.

இருபதோ எண்பதோ வயசு நிர்ணயம் இல்லாம எல்லாருக்கும் இந்தத் தேடுதல் இருக்கிறது.   அவரவர் உள்ளப்பாங்கிற்கும் தேவைக்கேற்பவும் இந்தத் தேடுதல் தொய்வின்றி வாழ்க்கை பூராவும் தொடர்கிறது.  உண்டு உயிர் வாழ்வதே இந்தக் காரியத்துக்குத் தான் என்று நினைக்கற மாதிரி  அப்படி  ஒரு தேடுதல்.

ஒரு ஹைவேயில் வேடிக்கைப்  பார்க்கிற மாதிரி கொஞ்ச நேரம் நின்றால் போதும்.   சாரி  சாரியாக எத்தனை கார்கள்?  எத்தனை டூ வீலர்கள்? எத்தனை ஆட்டோக்கள்?..  என்ன காரியத்துக்காக இந்த அல்லாட்டம் என்று முடிவு காண முடியாத தேடல் இது.                                                  

சிலர்  முகத்தில் சிரிப்பு.  சிலரிடம்  அலுப்பு. இறுகிய  முகங்கள், இளவட்டங்கள்.  டூவீலரில் முன்னிருப்பவன் இடுப்பு பற்றிய இளம் பெண்கள்;  தோழிகளாய்; தோழர்களாய்.  காதலர்களாய், கணவர்களாய்.

அத்தனை பேருக்கும் ஏதோ தேடுதல்  இருக்கிறது. தேடுதல் நிமித்தம் பறத்தல்.

சிக்னல் விழுந்தால்  போதும்;  அடித்துப் பிடித்துக்  கொண்டு விரைகிற அவசரம் அதற்காகத்  தான் என்று  தெரிகிறது.

வீட்லே இருந்தாலும் சரி, வெளிலே கிளம்பினாலும் சரி, தேடுதலுக்கு குறைச்சலில்லை.    ஹிக்கின்பாதம்ஸ் தாண்டி, டாம்ஸ் ரோடு கடந்து, பிளாட்பாரம் ஏறி அண்ணாசலை அஞ்சலம் அருகே ஒதுங்கி நின்ற பொழுது எதைத் தேடி இப்படி நிற்கிறோம் என்று ஒரு நாள் இப்படி நின்ற பொழுது எனக்கே ஏதோ யோசனையாகப் போய்விட்டது.

வந்த வேலை அஞ்சலகத்திற்கு அடுத்த கட்டடத்திலே தான்.  இருந்தாலும் இங்கே ஒரு நிப்பாட்டல்.  இந்தப் பக்கம் வந்தாலே கொஞ்ச நேரம் நிற்பது வழக்கம் ஆகையால் அந்த பழக்க தோஷத்திலேயோ?..

'எதற்காகவும் இல்லை; சும்மா' என்று மனசு சொல்லிற்று.  'சும்மாவானும் கதை விடாதே.   எதுக்கு இந்த பராக்குன்னு தெரியாமத்தான்  இப்படி நிக்கறயாக்கும்?' என்று அதே மனசு அடுத்த வினாடியே இடித்தது.

Wendell Willkie  எழுதிய 'ONE WORLD'  எப்போவோ படித்தது.  அன்று தெரியாத இன்றைய வளர்ச்சியில் அந்தப் புத்தகம் கிடைக்குமா என்று நெடுநாட்களாகத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.   நடைபாதை ஓரத்தில் கடை பரப்பியிருக்கும் நிறைய பழைய புத்தகங்கள் புரட்டித் தான் பாரேன் என்று மனசை சுண்டி இழுக்கும்.  அதைக் கண்டுகொண்டதாலோ இல்லை கண்டு கொள்ளச் சொல்லியோ மனசின் கூப்பாடாகவும் இந்த இடித்தல் இருக்கலாம்.

ரெண்டு பொண்டாட்டி மாதிரி;  ஒருத்தி  வலது பக்கம்ன்னா  இன்னொருத்தி இடது பக்கம்.   மாத்தி மாத்தி நாள் பூரா இந்த ரெண்டு பேரு கிட்டே இடி வாங்கறதே பொழப்பாப் போச்சு.

ஒரு பொண்டாட்டிக்காரங்க புண்ணியவானுங்க;  இளிக்கறோம் இல்லை இழுத்து அணைச்சிக்கறோம் ஒருத்தரோட ஆச்சா போச்சான்னு நிம்மதி  இருக்கும். 'இதையும்  சொல்லி அதையும்  சொல்லி  மாத்தி மாத்தி யோசிக்கற இந்த ரெட்டை மனசு மட்டும் வேண்டாண்டா, சாமி!'ன்னு நெனைக்கறது அடிக்கடி நெனைக்கற நெனைப்பாப் போச்சு!

நேத்து சுரேஷ்  இந்த ரெண்டு பொண்டாட்டி சமாசாரத்தைத் தான் பாராட்டினான்;  'பாராட்டினான்னா நெனைக்கறே? நக்கலில்லையா,அது?'ன்னு இப்போ பாருங்க இன்னொருத்திக் கேக்கறா!  இவுளுக  ரோதனையே பெரிசா போச்சு;  ஒருத்திக்கு ஒருத்தி எப்பப்பார்த்தாலும் இப்படித் தான் ஏறா மாறா..

"உனக்குப் பரவாயில்லைடா.. எதுனாலும் இதுவா, அதுவான்னு சீர்தூக்கிப் பாக்கற ஞானம் இருக்கு;  எனக்குன்னா பாரு, ஒண்ணே மதின்னு..."

'இதுக்குப் பேர் சீர்தூர்க்கிப் பாக்கறதாடா?.. ஏண்டா, சுரேஷ்! உனக்கே நியாயமாடா, இது?.. இப்படியும் போகமுடியாம, அப்படியும்  போகமுடியாம நா படற அவஸ்தை..  உனக்கு சீர்தூக்கிப் பாக்கறதா, தெரியுதாடா?' ன்னு நினைசிண்டேன்.  பேசவுடமாட்டாங்க, இவுளுக! எல்லாம் நெனைப்போட சரி.

போவோரும் வருவோருமாய் அஞ்சலகம் ரொம்ப பிஸியா இருந்தது. கார்டு, கவர், லெட்டர், எல்லாம் எந்தக் காலத்து விஷயங்களோன்னு ஆன பின்னாடியும்,  அதெல்லாம் போச்சுன்னு இல்லாம அதுங்க இடத்தை இன்னொண்ணு நிரப்பிண்டிருக்கு.  இதான் விசேஷம்.  எல்லாத்துக்கும் ஒண்ணை அழிஞ்சிண்டு இன்னொண்ணா உருவாகற சக்தி இருக்கு..  இல்லே, ஒண்ணை அழுத்தி அமுக்கின வளர்ச்சியாய் இன்னொன்ணு..  அதுஅதுக்கு அதுக்கு ஏத்த மாதிரி  ஏதேதோ ஈடுபாடு எல்லாருக்கும் புதுசு புதுசா ஏற்பட்டுடறது.

இந்த ஈடுபாடல்களுக்கான தேடல் தான் வாழ்க்கையோ?..  ஈடுபாடு இட்டுச் சொல்லும் தேடலே வாழ்க்கை என்பது தான் வாழ்க்கைக்கான சூத்திரமோ?..

ஆம்,  வாழ்க்கை ஈடுபாடுகள் நிரம்பியது.  அல்லது ஈடுபாடுகளே வாழ்க்கை. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு ஈடுபாடு.  ஒரு ஈடுபாடு நிறைவேறுதல் என்பது இன்னொரு ஈடுபாட்டிற்கான வாசல் திறப்பு.  அடுத்தடுத்து ஆட்படும் ஈடுபாடுகளை கைக்கொள்வதற்காக தேடல்.  ஆக வாழ்க்கை பூரா தேடல் தான்.

தேடல் தொலைத்தவனின் வேலை அல்ல;  தேடல் சுகம் கண்டவன், அதைத் துய்ப்பதற்காகவே தொலைப்பதில் சுகம் கொள்கிறான்.  ஒரு சுகத்திற்காற்காக இன்னொரு சுகத்தின் பலியிடல்.

எதையும் இழந்து தான் இன்னொன்றைப் பெற வேண்டியிருக்கிறது.  அல்லது ஒன்றைக் கொடுத்து இன்னொன்று;  இல்லை, ஒன்றிற்கு பர்த்தியாய் இன்னொன்று.

'இழப்பதற்கு எதுவுமில்லை' என்கிற நிலை, உன்னத நிலை.  எல்லாவற்றையும் இழந்த நிலை தான் தன்னை இழந்தும் தன்னில் நலிந்த ஒரு பெருங்கூட்டத்தின் பெறுதலுக்கு வழிவகை காணுகிறது.  சரித்திரத்தின் மஹா புருஷர்களின் சாதனையெல்லாம் இப்படி தன்னை இழந்ததில் தான் அடக்கம் கொண்டிருக்கின்றன.

தேடித்  தெரிந்து கொண்டாலே பூரிப்பு தான்;  மடியில் விழுந்த கனி கதையாய் தேடாமல் தானே கிடைப்பதில் அவ்வளவு ஈர்ப்பு இல்லை தான்.

தொடர்ந்து தேடியும் கிடைக்காமலே போகும்  எது ஒண்ணுக்கும் மதிப்பு ஜாஸ்தி தான்.  தோளில் துண்டைப்  போட்டுக்  கொண்டே துண்டைத் தேடுவோரும் உண்டு.  கடவுளைத் தேடுகிறகிறவர் மாதிரி.  உணர்வில் தேடாதவராய் அவரைப் பற்றித் தெரியப்பட்ட விவரங்களில் வெளியே தேடுகிறவர் மாதிரி.  இது தான் இருக்கும் இடத்தை விட்டு விட்டு இல்லாத இடம் தேடுதல்.

ஒருவிதத்தில் பார்க்கப் போனால் இருக்கும் இடம் தெரிந்து விட்டால் இந்த தேடலே இல்லையோ என்று தோன்றுகிறது.  யோசித்துப் பார்த்தால்,  எந்தத் தேடலுக்கும்  சிக்காமல் அறியப்படாததாய் இருப்பதே அப்படியான அறியப்படாதவற்றின் சிறப்பாகவும் தெரிகிறது.

இது தான் தேடலுக்கான சிறப்பும் அதன் சுகமும். அந்த சுகத்தில் ஒரு 'கிக்' இருக்கிறது.  எந்தத் தேடலும் தேடுபவனை  வழி நடத்திச் சென்று தெரிதலைக் காட்டி இன்னொரு தேடலுக்குக் கொண்டு  போய் விடும் என்பது தேடுதலின் வளர்ச்சிப் போக்கான இன்னொரு உண்மை.
மாயையான நீண்டுதோர் நெடும்பாதை இது என்கிறார்கள் ஞானவான்கள்.

நிற்பதுவே நடப்பதுவே பறப்பதுவே
நீங்களெல்லாம் சொப்பனந்தானோ?
பல தோற்ற மயக்கங்களோ?
...................................
போனதெல்லாம் கனவினைப் போல்                  
புதைந்தழிந்தே போனதனால்
நானும் ஒர் கனவோ? 
இந்த ஞாலமும் பொய்தானோ?...

-- இரண்டே கேள்விகள் தாம்.  இரண்டும் இரண்டு அஸ்திரங்கள்.

ஊதி உப்பிய பலூன் படீரென்று வெடித்த மாதிரி இருக்கிறது.

அமெரிக்க பெர்கிலி பாதரியார் தனது தேடலின் தெரிவாய் சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது:  "நம் மனத்திற்கு வெளியே பொருள்கள் என்று எதுவுமே இல்லை;  எல்லாம் புலன் வழி உணர்வாய் நம் எண்ணங்களால் சமைக்கப் பட்டவையே"

அரைகுறைத் தேடல்கள் அத்தனையும்  அம்பேல் கேஸ்தான்.  தொடர்ந்த தேடுதலுக்கு ஆட்படுத்திக் கொள்ள விரும்பாத உடல், உள்ளம், உணர்வு ஆகியவற்றின் ஒன்று சேர்ந்த ஒத்துழையாமை இது.    இதன் சுகத்தில் தேடலைத் தொலைத்தவர்கள் உண்டு.  எதைத் தேட இந்த தேடுதலை ஆரம்பித்தாரோ அதையே கோணல் மாணல்களாக விமரிசிக்கப்  புகுவதுண்டு.  மனசுக்கு சிக்காத எதுவும் வரட்டுக் கேள்விகளில் தன்னைத் தானே மூழ்கடித்துக் குதர்க்கத்தில் சிக்கித் தடுமாறும்.

இது தான் தேடுதலுக்கும் தேடுபவர்க்கும் ஆன உறவு.   அதனால் தான் உடல், உள்ளம், உணர்வு வயப்பட்டே அவரவர் தேடுதல்களும் அமைந்து விடுகின்றன.

 கொலம்பஸின் தேடுதல் போல,  ஒன்றிற்கான தேடல் இன்னொன்றின் தெரிதலில் முடிவதுமுண்டு.    அப்படி எதிர்பாராதவாறு தெரிந்தலின் ஆனந்தம் இருக்கிறதே அந்த சுகம் அலாதியானது.  இந்த சுகமே இப்படித் தெரிந்ததையும் தெளியத் தெரிய இன்னொரு தேடலுக்கு இட்டுச் செல்லும்.

ஆக வாழ்க்கை பூராவும் தேடல் தான்.    அல்லது தேடல் தான் வாழ்க்கை. தேடல் உயிர்ப்பின் அடையாளம்.  தேடல் தொலைத்தவர்கள் வாழ்க்கையின் உயிர்ப்பையும் தொலைத்தவர்களோ?..

தேடுதலே மாயை எனில் உயிர்ப்பும் மாயையோ?..



குறிப்பு:  படங்களை உதவியோருக்கு நன்றி.

ஆக்கபூர்வமாக  விவாதிக்கிற  கட்டுரை கருத்துக்களை மேலெடுத்துச் செல்கிற மாதிரியான பின்னூட்டங்கள் மட்டுமே வரவேற்கப்படுகின்றன.




Saturday, November 1, 2014

கோபம்

A. எப்பொழுதெல்லாம் உங்களுக்குக்  கோபம் வருகிறது?

1. பிறர் உங்களை குற்றம் சொல்லும் பொழுது.

2. உங்கள் விருப்பத்திற்கு மாறாக எதுவும் நடக்கும் பொழுது.

3. நீங்கள் பிறரால் அலட்சியப் படுத்தப்படும்  பொழுது


B. கோபப்படுதல் உடல் நலத்திற்கு  தீங்கு என்று தெரியுமா?

1.  தெரியும்

2. தெரியாது

3. அப்படீன்னா சொல்றீங்க?

C.  கோபத்தை தவிர்க்க  முயன்றிருக்கிறீர்களா?

1.  இல்லை

2.  முயன்றதுண்டு

3. அதெல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது.


D.  கோபப்பட்டு ஜெயித்ததுண்டா?

1.  இல்லை

2.  சிலசமயம் உண்டு

3.  ஹிஹி.. அதுக்காகத்தாங்க கோபமே


E,  கோபம் வந்தால் என்ன நிகழும்?

1.  பிபி எகிறும்.

2. படபடப்பா இருக்கும்.  கைகால் உதறும்.

3.  கண்ணைக் கட்டிவிட்ட மாதிரி.  என்ன நடக்குதுனே தெரியாது


F. வீட்லே, வெளிலிலே எங்கே அதிகமா கோபப்படுவீங்க?

1.  எல்லா இடத்திலேயும்

2.  வீட்லே நிறைய;  வெளிலே கொஞ்சம்

3.  வீட்லே தாங்க.  வெளிலே பெட்டிப்பாம்பு

G.  கோபத்திற்கும்  சொரணைக்கும் சம்பந்தம்  உண்டா?

1.  சொரணான்னா என்னங்க?

2.  உண்டு.  அதுனாலே தாங்க  கோபமே

3.  நீங்க கேக்கறதே சரியில்லை.  கோபமூட்டாதீங்க


H.  கோபம்  எப்படி வரும்?

1.  டக்குனா?

2.  நிதானிச்சு ஆற அமரவா?

3. முதல்லேயே தீர்மானம்  பண்ணியா?

I.  கோபத்தை தவிர்ப்பதற்கு  ஏதாவது  யோசனை  உண்டா?

1.  தெரியாதுங்க.

2.  உண்டு.   கோபம் வந்தா  1,2, 3,4,-ன்னு எண்ணிக்கிட்டே சமாளிச்சுப்  பாப்பேன்.

3.  பின்னாடி வருந்தியிருக்கேன். அதுனாலே இப்போ  எவ்வளவோ  பரவாயில்லை.


J. மோதி மிதித்து விடு பாப்பா, அவர் முகத்தில் உமிழ்ந்து விடு பாப்பான்னு  பாரதி சொல்லியிருக்கறதைப்  பத்தி  என்ன நினைக்கிறீங்க?

1.  நீங்க சொல்லித் தான் பாரதி அப்படி சொல்லியிருக்கார்ன்னு தெரியும்.

2.  பாப்பாக்கு தானே சொல்லியிருக்கார்.  நமக்கில்லை தானுங்களே?..

3.  அவரே சொல்லியிருக்கார்.  அப்ப என்னங்க கோபப்படாம இருக்க முடியுங்களா?


H.  கோபம்ன்னாலே எந்த முனிவர் நினைவு உங்களுக்கு வருகிறது?

1.  வசிஷ்டர்

2.  துர்வாசர்

3. ஜமதக்னி


-- எப்பவோ அசாத்திய கோபத்தில் இருந்த பொழுது  ஒரு காகிதமெடுத்து கிறுக்கின questionnaire  மேலே காண்பது.  பழைய காகிதங்களையெல்லாம்  குடைந்து கொண்டிருந்த போது கிடைத்தது.

சரியான  விடையோ, இந்த விஷயத்தில் நீங்கள் எப்படி என்று பார்த்துக் கொள்வதோ உங்கள் விருப்பம்.

கோபத்தை அடக்கக் கூடாது.  கக்கிவிடவேண்டும் என்பது சிலரது கணிப்பு.  கோபமாவது வந்த சுவடு தெரியாமல் போய் விடுமாம்;  அடக்கினால் அதுவே இரண்டு மடங்கு தீமை தரும் என்பது அவர்கள் கட்சி.

கோபப்படற மாதிரி நடிக்கறது, கோபப்படறது மாதிரி சம்பந்தப்பட்டவருக்கு அவ்வளவு  கெடுதல் விளைவிக்காதாம்.  பெரும்பாலும் குழந்தைகள் இடத்தில் இது செல்லுபடியாகுமாம். இப்படி நடிக்கறதிலே நாம விரும்பற பலனும் கிடைக்கும்;  உடல் நிலை பாதிப்பும் இந்த விஷயத்தில் இல்லைங்கறது அனுபவப்பட்டவர் ஒருவரது அபிப்ராயம்.  இதிலே இன்னொரு எதிர்மறை விஷயம் என்னன்னா,  குழந்தைகளும் இந்த மாதிரி கோபப்படறதுக்கு சின்ன வயசிலேந்தே பழகிக்குமாம்.  இதுனாலே இந்த விஷப்பரிட்சை வேண்டாம் என்கிறார் ஒரு மனநல  ஆலோசகர்.

கோபத்திற்கு எதிர்நிலை சாந்தமாம்.  எப்பவும் சாந்தமா இருக்கறது எப்பவும் ஸ்வீட் சாப்பிடற மாதிரியாம்.  அளவோட ஸ்வீட்டும்  காரமும் இருந்தால் மந்தத்தன்மை இல்லையாம்.  அதனாலே கோபத்தையும் சாந்தத்தையும் மிக்ஸ் பண்ணி சமநிலையில் அவ்வப்போது அனுசரித்துப் பாக்கலாமாம். அறவே கோபம் இல்லாமலும் அறவே சாந்தம் இல்லாமலும் இருப்பது ஒரு வாழ்க்கை அனுபவம் என்கிறார் அனுபவப்பட்ட ஒரு ஆசாமி.

ஆயிரம் சொல்லுங்கள், ஒவ்வொருத்தர் குணமும் அவர்களின் ஏற்றுக்கொள்ளலும் ஒரு மாதிரி என்பதால் அவரவருக்கு ஒத்து வர்றதை  கைக்கொள்ளலாமாம். இதுவே இக்கால வேத நெறியாம்.

ஒருத்தர் கோபம் ஒருத்தரோட போகாதாம்.  நாம யாரிடம் கோபப்படுகிறோமோ அவருக்கும் பத்திக்குமாம்.  கோபத்திற்கு எந்தக் காலத்திலேயோ யாரோ கொடுத்த சாபம் இது என்கிறார்கள் புராண ஞானம் கொண்டவர்கள்.

அந்த சாபத்தைச் செயலிழக்கச் செய்ய சில உபாயங்கள் உண்டு. கோபப் படுகிறவர் கோபத்தில் இரைச்சலிட்டுக் கொண்டிருக்கும் பொழுது எதிராளி எதுவும் பேசாமல் மெளனத்தைக் காப்பது கோபப்படுகிறவரை நிலைகுலையச் செய்ய பெரிதளவு துணை நிற்குமாம்.  ஒரு கை ஓசையில்  கொஞ்ச நேரத்தில் அவர் கோபமும் தணிந்து விடுமாம்.

எப்பப்பார்த்தாலும் கோபப்பட்டுக் கொண்டிருந்தால் அது செல்லாக்காசாகி விடுமாம்.  அதனாலே அளவு தெரிஞ்சு  அப்பப்போ இல்லை எப்பவோன்னு கைக்கொள்றது புத்திசாலித்தனம் என்கிறார் ஒரு விவேகி.

கோபிப்பது வேறே கோபத்திற்கு ஆளாவது வேறே என்று லெக்சர் எடுத்தார் ஒருவர்.  அதைக் கேட்கிற பாக்கியம் கிடைத்தது எனக்கு.  ஆரம்பத்தில் சுவாரஸ்யமாகத் தான் இருந்தது;  போகப்போக கோபிப்பவரின்  மனநிலை, கோபத்திற்கு ஆளாகுபவரின்  மனநிலைன்னு  அதை ரெண்டாப்  பிரிச்சார் அவர்.  கடைசியில்  கோபிப்பவர் நிலை, கோபத்திற்கு ஆளானவர் நிலை, இதைப் பார்ப்பவரின்  நிலை என்று மூன்றாக ஒவ்வொருவர் நிலையையும் பிரிச்சப்போ அவர் மேல் கோபம்  கோபமாக வந்தது.  இந்த மூணு நிலைலே எந்த நிலை என் நிலைன்னு நினைச்சதாலே வந்த   கோபம் அது.


கோபம் ஒரு தீ
தீக்கும் கோபம் பற்றும்
பற்றினால் பரவும்
பரவினால் சாம்பல்
சாம்பல் அழிதல்
அழிதலால் அறிதல்
அறிதலால் புரிதல்
புரிதலின் வினை தெரிதல்
தெரிதலின்மை கோபம்


-- வண்ணம் பூசி வெளிவந்த  ஒரு பத்திரிகைக் கவிதை.

(ஒரு வரியின் கடைசி வார்த்தையும், அடுத்த வரியின் ஆரம்ப வார்த்தையும்
ஒன்றாக இருக்குமாறு புனையப் பட்ட கவிதை என்று  ஒரு குறிப்பு வேறே!)


Wednesday, October 29, 2014

வரலாற்றுக் கதைகளின் வரலாறு

தைகள் என்றால் எழுத்தாளன் தன் கற்பனையில் யோசிப்பதற்கு கதையாக எழுத்து உருவம் கொடுப்பது தான் என்று ஆரம்ப காலங்களிலிருந்தே எண்ணம் உண்டு.

எழுத்து உருவம் கொடுத்தது கூட பிற்காலத்தில் தான்; இந்தக் கதைகளின் தோற்றுவாய் வாய்மொழியாக இருந்த காலங்களிலும் கற்பனையில் வலை பின்னுவது தான் இவற்றின் அடிநாத கருத்தாய் இருந்தது.  கற்பனையில் வலை பின்னுவதை 'இட்டுக் கட்டி' என்று வழக்கு மொழியில் சொல்வார்கள். ஆக, கதை என்றாலே அதன் உள்ளீடு கற்பனை சார்ந்த ஒன்று என்கிற கருத்தே எக்காலத்தும் இருந்து வருகிறது.  'கதை விடுறியா?..' என்பது வழக்கு மொழி.

'நிஜம் என்கிற ஒளி இல்லைய்யா இதுக்கு;  வெறும் கற்பனை நிழல்தான்யா' என்கிற உண்மை சுட்ட காரணத்தினால் நிஜம் போலவான ஒரு தோற்ற மயக்கம் இப்படியான கதை பண்ணும் கதைகளுக்கு நாளாவட்டத்தில் காலத்தின் தேவையாயிற்று.

இந்த தோற்ற மயக்க ஜோடனை தான் யதார்த்தம் என்கிற நிகழ்வு நோக்கு. நிஜமில்லாத நிழலுக்கு நிஜ உருவம் கொடுப்பது.

என்ன அநியாயம் பாருங்கள்!  சுத்தமாக தான் நினைப்பதை தன் நோக்கிலேயே கற்பனையாய் எழுதுவது என்று வரும் பொழுதே அது நூறு சதம் நிகழ்ந்திராத ஒரு விஷயம் என்று முகவிலாசம் தெரிகிறது.  இருந்தும் நிஜம் போலவான தோற்றம் கொடுப்பதற்கு என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது என்பதை நினைத்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

கதை நிகழ்வுறும் களத்தை தத்ரூபமாக படிப்பவரின் பார்வைக்குக் கொண்டுவருவது.  இரயில், பேருந்து நிலையம் என்று களத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தால் அந்தசூழ்நிலையே படிப்பவரைக் கொண்டு போய் நிறுத்துகிற மாதிரி வர்ணனைகள், அந்தந்த இடங்களுக்கே பிரத்யேகமாக
அமைந்திருக்கும் விவரணைகள் என்று நிகழும் கதைப் போக்கினிடையே நுழைத்து கதையை வாசிப்பவரை அந்த சூழ்நிலையின் நட்ட நடுவே கொண்டு போய் நிறுத்துவது. இந்த மாதிரி அந்தந்த சூழ்நிலைக்கு ஏற்பவான அது சம்பந்தப்பட்ட வர்ணிப்புகளின் மூலமாக கதையை ஒரு யதார்த்த சூழ்நிலையை தரிசிக்கிற உணர்வை படிப்பவர்களுக்கு ஏற்படுத்தலாம்.

எதற்கு இந்த ஜோடனை என்று முதலில் பார்க்கலாம்.

கறாராகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், கதைகள்  என்பதே 'கயிறு திரிப்பவை' தாம்.  இது கதையை எழுதுபவருக்கும் தெரியும், அதைப் படிப்பவர்க்கும் தெரியும்.

இருந்தும் உண்மையில் நடந்தது போலவே எழுதுபவரும் எழுத வேண்டும்; நடந்த உண்மை நிகழ்வு ஒன்றைத் தெரிந்து கொள்கிற மாதிரி படிப்பவரும் படிக்க வேண்டும் என்றால் அதற்கான அவசியம் என்ன வந்தது என்கிற கேள்விக்கான பதில் தான் இப்படியான  ஜோடனையின் ஆணிவேர்.

அடிப்படையிலேயே கதை என்றால் நடக்காத ஒன்றைக்  கற்பனையாகச் சொல்வது என்று தெரிந்து விட்ட பிறகு இந்த கற்பனைச் சரடை, 'வேறு வேலை எனக்கில்லை' என்கிற மாதிரியான அசட்டுத்தனத்தில் எவர் அதை வாசிக்க நினைப்பார்கள்?.. வாசிக்கறவர் அப்படி  நினைத்து  படிக்காமல்  புறந்தள்ளி விடக்கூடாது என்பதற்கு தான், ஒரு கற்பனை சரக்கிற்கு நிஜம் போலவான முலாம் பூசுவதற்காகத் தான் இந்த ஜோடனையே.

அதாவது மெய் போலவான தோற்றம் கொடுக்கும் பொய்களே கதைகள்.

உண்மையை உண்மையாகச் சொன்னால் யாருக்கும் சுவாரஸ்யப்படாது போலிருக்கு.  அதற்காக உண்மையையும் பொய் கலந்து பரிமாற நேர்வது
பரிதாபம்.

ஆபரணங்களுக்கு தங்கத்தோடு செப்பு சேர்த்து அதை உறுதி படுத்துவது போல.

நகைகள் செய்வதானால் சுத்த தங்கம் வேலைக்கு ஆகாது.  சுத்த சுயம்பிரகாச உண்மைகளும் கதைகளாகாது.

உண்மை உண்மையாய் நிகழ்வுண்மையாய் தரிசனம் கொடுப்பது நிகழ்வு..

அந்த நிகழ்வுடன் கற்பனைப் பொய்யைக் கலந்து கொடுப்பது கதைகள்..

சமூக புதினங்களில் இந்த நிகழ்வுப் பூச்சுகளை கொஞ்சம் முயற்சித்தாலே சிறப்பாகக் கொண்டு வந்து விடலாம். ஆனால், வரலாற்றுக் கதைகளில்?..

சரித்திரத்தை சரித்திரமாகப் பார்ப்பது சரித்திரம்.  அந்த சரித்திர நிகழ்வுகளுக்கு பங்கம் ஏற்படாமல் நிகழ்வுகளின் ஊடே நிகழாத கற்பனைகளைக் கலந்தால் சரித்திரக் கதைகள்.

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்  நிகழ்ந்திருப்பதான நிகழ்வுகளாக வரலாற்றுப் புதினங்களின் போக்குகள் அமையும் பொழுது, நாம் யாருமே வாழ்ந்திராதஒரு  காலத்து  நிகழ்வுகளாக கதையின் புனைவுகள் அமையும் பொழுது வரலாற்றுக்  கதைகளில் எந்தளவுக்கு வாசிப்போரைக் களத்தில் கொண்டு போய் நிறுத்தி நிகழ்வுகளை தரிசிக்க வைப்பது என்பது வரலாற்றுக் கதைகளை எழுதுவோருக்கு பூதாகரமான, சவாலான ஒரு கேள்வி.

1.  கதைப் போக்கு நாம் அறிந்ததாகச் சொல்லப்படும் வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்கு முரண்படாமல் இருக்க வேண்டும்.

2. சமூக புதினங்களில் இருக்கும் இஷ்டப்படி கயிறு திரிக்கும் வேலை இங்கு நடக்காது.  வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்கு கட்டுப்பட்டே புதினத்தின்  நிகழ்வுகளை அமைக்க வேண்டிய கட்டாயம்  இங்கு உண்டு.

3.  கதை நிகழும் வரலாற்றுச் சூழ்நிலையைப் பற்றிய தெளிவான அறிவு வேண்டும்.  அதற்குப் புறம்பாக கதையின் நிகழ்வுகள் அமைந்து விடின் நகைப்புக்கு இடமாகிப் போகும்.

4. உரையாடல்கள் கதை  நிகழ்வு காலத்திற்கு ஏற்ப அமைய வேண்டும். கதை நிகழ்வு கால சமூக மரபு காப்பாற்றப்பட வேண்டும்.

நாம் வாழ்ந்திராத ஒரு காலத்து நிகழ்வுகளைத் தெரிந்து புதினத்தை எழுதுவது தான் எப்படி?..

செப்பேடுகள், கல்வெட்டுகள், அகழ்வாராய்ச்சி உண்மைகள், வரலாற்று ஆசிரியர்களின் நூல்கள், பண்டைய கலாச்சார வெளிப்பாடுகள், நாணயங்கள், மெய்க்கீர்த்திகள் என்று வரலாற்று உண்மைகளைத் தெரிந்து கொள்ள வாய்ப்புகள் உண்டு எனினும் மேல்நாடுகளில் புனைவிலக்கியம் படைத்தவர்கள் அளவுக்கு நம்மவர்களின் ஆராய்ச்சி உழைப்பு குறைவு பட்டிருப்பதை ஒப்புக்கொள்ளவே வேண்டும்.  பல வரலாற்றுப் புனைவுக் கதைநாயகர்களின் இராஜ உடையை களைந்தோமென்றால் சமூகக் கதாநாயகர்களுக்கான படைப்பு சாகசங்களே அவர்களில் புலப்படுவது காணலாம்.  அப்படியான கதாசிரியர்களை கணக்கில் எடுத்துக்  கொள்ளாமல் தமிழில் வரலாற்று கதைப் புனைவாசிரியர்களாய் நம்மால் அடை யாளம் காணப்படுவோர் வெகு  சிலரே.

அந்த வெகு சிலரில் கல்கி அவர்கள் முதலில் வருகிறார்.

கல்கியின் 'பொன்னியின் செல்வன்' நாவலை பள்ளி பருவத்திலேயே 'கல்கி' பத்திரிகையில் தொடர்கதையாகப் படித்தவன் நான்.  எனது பதிமூணு-பதினாலு வயசில். அநேகமாக அது அதே பத்திரிகையில் இரண்டாம் முறையாக தொடராக வந்த காலம் என்று நினைக்கிறேன். இதுவரை மூன்று முறைகள் அதே தொடரை அதே புத்தகத்தில் படித்து விட்டேன்.  என் வளர்ச்சிக்கேற்ப வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வெவ்வேறு உணர்வுகளை என்னுள் அந்த புதினம் தோற்றுவித்தாலும் கல்கி தம் எழுத்தாற்றலால் சோபிக்கச் செய்த கதை மாந்தர்களின் குணாம்சங்கள் என்னுள் எந்த மாறுதலையும் கொள்ளவில்லை.  இந்த எனது 73 வயதிலும் 'பொன்னியின்  செல்வன்' பைண்ட் வால்யூமை எடுத்தாலே அதே நிலை தான் என்பது இன்னும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.


ஆதித்த கரிகாலரிடமிருந்து ஆழ்வார்க்கடியான் வரை பள்ளி பருவத்தில் எப்படி என் மனசில் படிந்தார்களோ, அப்படியே பிற்கால மறு வாசிப்புகளிலும் படிந்து போனார்கள்.  இதில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டுவது என்னவென்றால் அந்த மூன்று வாசிப்பு காலங்களிலும் அந்தந்த வயதுக்கேற்ப என் குணநலங்கள், அறிதல்கள், புரிதல்கள்  மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகி இருக்கின்றன. ஆனால் கல்கி  படைத்த பாத்திரங்கள் அப்படியே அப்படியே இன்று வரை என் எண்ணத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அதான் அதிசயம். ஒவ்வொரு தடவை வாசிப்பின் போதும் அந்தத் தொடருக்கு சித்திரம் வரைந்த ஓவியர்கள் மாறியிருப்பார்கள்.  ஆரம்ப கால மணியம் ஓவியம் மாதிரி அடுத்து வந்த ஓவியர்கள் சித்திரம் வரைய முயன்றாலும் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களுக்கான அடிப்படை சொந்த வரைதலின் இயல்பாய் சின்னச் சின்ன மாறுதல்கள், மற்றும் முகபாவ தோற்றங்களில் வேறுபாடுகள் தெரியும்.  அதைக் கூடப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் "நோ.. நந்தினி இப்படி இருக்கமாட்டார்கள்,  பெரிய பழுவேட்டையருக்கு அடர்ந்தியான மீசை, சின்ன பழுவேட்டயருக்கு கூர்வாள் மீசை.. இன்னும் சின்னதாக நீண்டிருக்க வேண்டும்" என்று நண்பர்களிடம் வாதாடுவேன், என்னவோ இவர்களையெல்லாம் நேரில் பார்த்த மாதிரி.  அந்த அளவுக்கு கல்கி பொன்னியின்  செல்வன் கதைக்கான கதை மாந்தர்களை தன் எழுத்தில் வடித்துக் கொடுத்தார் என்றால் ஓவியர் மணியம் அவர்களை உயிரும் சதையும் கொண்ட மானிடர்களாய் உலாவ விட்டிருக்கிறார்.

எதற்குச் சொல்ல வருகிறேன் என்றால், பொன்னியன் செல்வனுக்குப் பிறகு வாசிப்பவர்களின் வாசிப்போடு இயைந்து போன அப்படி ஒரு வரலாறு நாவல் இது வரை வெளிவரவில்லை.  இது தான் சரித்திர கதைகள் எழுதுவதில் கல்கி அவர்கள் சாதித்த சாதனை.  சிக்கலில்லாத குழப்பமில்லாத வெகு எளிமையான எழுத்துக்கள் அவரது.   பண்டிதத்தன்மை பூணாத  இந்த எளிமை, தமிழ் வாசிக்கத் தெரிந்த கதைகள் படிக்கும் ஆர்வமுள்ள அத்தனை பேரையும் வாசிக்க வைத்து, சோழசாம்ராஜ்ஜியத்தின் அந்த சரித்திர காலத்திற்கே கைபிடித்து அழைத்துச் சென்றது.

அவருக்கென்றே வாய்த்த நகைச்சுவை உணர்வும், எளிமையாக கவிதை புனையும் திறன் கொண்ட கவிதைக்காரன் மனசும் (ஓடக்கார பூங்குழலி பாடும் 'அலைகடலும்  ஓய்ந்திருக்க அகக்கடல் தான் பொங்குவதேன்?..) சரித்திர சான்றுகளிலிருந்து அவர் அறிந்த வரலாற்று உண்மைகளை கதை மாந்தர்கள் வாயிலாக உபயோகப்படுத்திக்  கொண்ட பாங்கும், விறுவிறுப்பாக கதையைச் சொல்லிய நேர்த்தியும்  அவரது எழுத்து வெற்றிக்கு காரணமாயின.

அதனால் தான் ஆழ்வார்க்கடியான், சேந்தன்  அமுதன், செம்பியன் மாதேவி போன்ற பாத்திரங்கள் சோபித்தன.  நாவலின் இடையில் ஒரு மர்ம நிகழ்வு போல ஆதித்த கரிகாலன் கொலையுண்டது விவரிக்கப்படும்.  இந்தக் கொலையைச் செய்தது யார் என்பது இன்று வரை அறிந்திராத மர்மம்.  கல்கியும் அதிகப் பிரசங்கித்தனமாக வரலாற்று உண்மைக்குப் புறம்பாக தன்  கற்பனையில் யாரையும் குற்றவாளியாக்க விரும்பாமல் என்பதை விட யாரையும் குற்றவாளியாக்குகிற குற்றத்தைத் தான் செய்து சரித்திரத்தை திசை திருப்பாமல் வாசகர்களின் யூகத்திற்கே விட்டு விடுகிறார்.   எதிர்கால சரித்திர வெளிப்பாட்டு உண்மைகளுக்கு அவர் அளித்த மிகப்பெரிய
மரியாதை இது.

தொடரின் அத்தியாய ஆரம்பப்  பகுதியில், திடீரென்று வாசிக்கும் நம்முடன் நேரில் பேசுகிற மாதிரி, "வாசக நேயர்களே!" என்று கூட கல்கி பேசத் துவங்கிவிடுவார். அத்தியாய ஆரம்ப வர்ணிப்புகள் நாலைந்து பாராக்கள் நீண்டு கதைப் போக்கிலிருந்து பிரிந்த மாதிரித் துண்டாகத் தெரியும். இதெல்லாம் பிற்காலத்து வாசிப்பு வளர்ச்சியில் தெரிந்து கொண்ட விமரிசன புத்தி தானே தவிர சுந்தர சோழரையோ, மந்தாகினியையோ, சின்ன-- பெரிய பழுவேட்டரையர்களையோ, ஆதித்த கரிகாலரையோ, குறும்பு வாலிபன் வந்தியத்தேவனையோ, பூங்குழலியையோ, வானதியையோ, மணிமேகலையையோ, குந்தவையையோ, ஆழ்வார்கடியானையோ, சேந்தன்  அமுதனையோ,ரவிதாசனையோ, ஏன் அந்த குடந்தை ஜோதிடரைக் கூட மறக்கவே முடியாது.

திருவாலங்காட்டு செப்பேடு, மெய்க்கீர்த்திகள், உடையார்குடி கல்வெட்டு கீழபழுவூர் கல்வெட்டு என்று நிறைய ஆதாரத்தகவல்களை எடுத்துக் கொண்டும், கள ஆய்வுகள் மேற்கொண்டும் இந்த புதினத்தை கல்கி அவர்கள் படைத்துள்ளார்கள்.

'சுந்திர சோழனுக்குப் பின்னர் அவனுடைய மகன் அருள்மொழிவர்மனே சோழ சிங்காதனம்  ஏறி அரசாளவேண்டும்  என்று சோழ நாட்டு மக்கள் பெரிதும் விரும்பினார்கள்.  ஆயினும் அருள்மொழி வர்மன் தன் பெரிய பாட்டனாகிய கண்டராதித்தனுடைய புதல்வனும், தனது சிறிய தகப்பன் முறையில் இருந்தவனுமாகிய உத்தம சோழனுடைய உரிமையை மதித்து அவனுக்கு முடிசூட்டி வைத்தான்'  என்று திருவாலங்காட்டு செப்பேடுகள் கூறுவது தான் மொத்த இந்த நாவலின் சிறப்பம்சமாய் கூடிப் போன கதையின் ஜீவன். அதற்காக கடைசி ஐந்தாம் பாகத்திற்கு தியாகச் சிகரம் என்று பெயர் சூட்டி மகிழ்ந்திருக்கிறார்.  இது நம் நாட்டு சரித்திரத்தில் நிகழ்ந்த உன்னத வரலாறு என்று கதை முடிவில் சொல்லி பரவசப்பட்டிருக்கிறார்.


இந்தத் தொடர் நாவலை கல்கி அவர்கள் எழுதிக் கொண்டு வந்த பொழுது வாசகர்களிடமிருந்து வந்திருந்த ஆர்வ பாராட்டுக் கடிதங்களை, 'இவற்றை கதையின் ஆசிரியருக்கான  பாராட்டாக நான் கருதவில்லை. பழந்தமிழ் நாட்டின் சரித்திரத்திற்குரிய பெருமையாகவே கருதுகிறேன்' என்று ரொம்ப  அடக்கத்துடன் கதைக்கான முடிவுரையில் சொல்கிறார்.  முன்னூறு ஆண்டுகள் புகழுடன் விளங்கிய விஜயாலயச் சோழனின் பரம்பரை சரிதத்தை ஓரளவு கிடைத்த தரவுகளை வைத்துக் கொண்டு தன் கற்பனை  கலந்து எழுதக் கூடிய வாய்ப்பு தன்னுள் தோன்றி அதை மிகப் பொறுப்புடன் செய்யும்  பொழுது விளைந்த அடக்கம் இது.

'இந்தக் கதையின் ஆசிரியரைக் காட்டிலும் அறிவிலும், ஆற்றலிலும், ஆராய்ச்சியிலும் மிக்கவர்கள் வருங்காலத்தில் சோழ சரித்திரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட பல மகோதந்நதமான நவீனங்களை எழுதி தமிழகத்திற்கு மேலும்  மேலும் தொண்டு செய்வார்கள் என்று நம்புகிறேன்' என்று எதிர்கால வரலாற்று கதையாசிரியர்கள் மீது கொண்ட மிகுந்த  நம்பிக்கையோடு தமது நாவலை முடிக்கின்றார்.


கல்கியின்  'பார்த்திபன் கனவு', 'சிவகாமியின் சபதம்' இரண்டும்  வேறு வகை சிறப்புக்களைக் கொண்டு பலரைக் கவர்ந்திருக்கின்றன.  இருந்தும் 'பொன்னியன் செல்வன்' நாவலுக்கு நிகராக இதுவரை எந்த சரித்திர புனைவும் வெளியாக வில்லை என்பதைத் துணிபாகச் சொல்லலாம். தமிழ்நாட்டு ஜனத்தொகையில்  புத்தகங்கள் படிக்கும் ஆர்வம் உள்ளவர்களில் பெரும் பகுதியினர் இந்த நாவலை வாசித்து ரசித்திருக்கிறார்கள் என்பதே இதன் சிறப்பைச் சொல்லும்.  மலிவுப் பதிப்புகள், இணைய தள வாசிப்புகள்,, ஒலிப் புத்தகம்,போதாக்குறைக்கு 'கல்கி' பத்திரிகை வேறு அப்பப்போ தொடர்கதையாகப் பிரசுரித்து சக்கையாக உபயோகித்துக் கொள்வதற்கு பின்னாலும் வரவிருக்கிற புத்தக சந்தையிலும் கூட அதிக அளவுக்கு விற்பனையாகக் கூடிய வரலாற்றுப் புதினம் 'பொன்னியின்  செல்வனாகத் தான் இருக்கும் என்பதை இப்போதே சொல்லி விடலாம்.  இந்தப் பெருமை தமிழ்ப் புனைவுலக புத்தக வரலாற்றில் இவ்வளவு காலத்திற்குப் பிறகும் வேறு எவருக்கும் கிடைத்திராத வாசக அன்பு என்பதை அறுதியிட்டுச் சொல்லலாம்.

தமிழ் எழுத்துலகை பொறுத்த மட்டில் கல்கி, சாண்டில்யன், விக்கிரமன், ஜெகசிற்பியன், நா.பார்த்தசாரதி, அகிலன், அரு. ராமநாதன் போன்றோர் வரலாற்றுப் புதினங்கள் பற்றிய எந்த வாசிப்பு வந்தாலும் தவிர்க்கவே முடியாதவர்கள்.

இனி வரும் தொடர் வரிசையில் அவர்களை  ஒவ்வொருவராகப்  பார்ப்போம்.
முடிந்தால், 'உடையார்' புனைவு பாலகுமாரன் பற்றியும்.

அடுத்து சாண்டில்யன்.


(தொடரும்)

Tuesday, October 21, 2014

மறக்க முடியாத சில குறுங்கவிதைகள்


ரபுக் கவிதைகள் வலம் வந்த காலத்தில் தான் புத்தம் புது முயற்சிகளாய் ஏழெட்டு வரிகளில் அடங்கியதாய் உத்தியை முதன்மையாக் கொண்டு எழுதப்பட்ட கவிதை சாயலுள்ள வார்த்தைக் கோர்வைகள் கவிதைளாய் தோற்றம்  கொண்டன.

அமெரிக்கக் கவிஞர் வால்ட் விட்மனின் 'புல்லின் இலைகள்' என்னும் கவிதைத் தொகுப்பின் பாதிப்பில் பல மொழிகளில் இம்மாதிரியான வசனக் கவிதைகளின் தாக்கம் துளிர் விட்டன.  மஹாகவி பாரதியாரும் வால்ட் விட்மனின் இந்த வசனக் கவிதைகளைப் (free verse poems)  பற்றி  தமது கட்டுரை ஒன்றில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.  தமிழ்க் கவிதை உலகிற்கு இவ்வகையான வசனக் கவிதை புதுவரவாகையால் அந்த நேரத்து அவை புதுக்கவிதைகள் என்று அழைக்கப்பட்டன.    கவிதைகள் யாப்பது என்பது பண்டிதர்களின் வசமாய் இருந்த காலத்தில் அவர்களிடமிருந்து பறிக்கப் பட்ட ஒரு செயலே போன்று தமிழில் ஓரளவு தேர்ச்சி பெற்றோர் எல்லாம் கவிதை எழுதலாம் என்கிற ஒரு அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத் தந்தமையால் வெகு எளிதில் தன் வளர்ச்சியைத் தானே நிர்ணயித்து கொண்ட மாதிரி  இப் புதுகவிதைகள் இயல்பாகவே வெகுஜன பிரபலம்  கொண்டன.  தமிழ் படித்த எல்லோருமே இப்படியான கவிதைகள் எழுத ஆசைப்பட்ட காலம் அது.

சி.சு. செல்லப்பா தனது 'எழுத்து' பத்திரிகையில் புதுக்கவிதைகளுக்கு ஆக்கமும் ஊக்கமும் தந்ததோடு மட்டுமல்லாது, 'புதுக்குரல்கள்' என்று ஒரு தொகுப்பை வெளியிட்டு புத்தக மூட்டைகளை சொந்தத் தோளில் சுமந்து பள்ளிகள், கல்லூரிகள் என்று அலைந்து அவற்றைக் கல்விச்சாலைகளில் அறிமுகப்படுத்தியவர்.  புதுக்கவிதைகளுக்கென்று  முதன் முதல் வெளிவந்த தொகுப்பு நூல் செல்லப்பாவின் 'புதுக்குரல்கள்' தொகுப்பு தான். தமிழில் புதுக்கவிதைக்கு மணிக்கொடிக் காலம், எழுத்துக் காலம், வானம்பாடிக் காலம் என்று அந்தந்த காலத்தை ஒட்டிய வளர்ச்சிப் போக்கு உண்டு.   'கசடதபற',  'தீபம்', 'சரஸ்வதி'. 'ழ', 'கலாமோகினி', 'கணையாழி', 'ஞானரதம்', 'நடை', 'தாமரை','கிராம ஊழியன்',
'ஐ',  'சூறாவளி' போன்ற இதழ்கள் புதுகவிதைகளின் வளர்ச்சிக்கு சிறப்பான பங்களித்திருக்கின்றன.


கலை சம்பந்தப்பட்ட ஒவ்வொரு காலகட்ட இயக்கமும் தனக்கு முற்பட்ட காலத்தின் இயக்க ரீதியான வழக்கு முறைக்கு எதிர் வினையாகத் தோற்றம் கொடுப்பதை மாற்றத்தின் செயலாக அந்தந்த இயக்கத் தொடர்ச்சியின் ஊடாக வழிநெடுக நாம் பார்க்கலாம்.  இந்த மாற்றத்தை  ஒரு காலத்து செயல்பாட்டிலிருந்து இன்னொரு காலக்கட்ட வளர்ச்சிக்கு முன்னெடுத்துச் செல்வதாகக் கொள்ளலாம்.  இதையே 'கடந்து  செல்வதாக' சிலர் சொல்லவும் கேட்டிருக்கிறேன்.  ஒரு காலத்தின்   வழக்கு முறைகளைக் கடக்கும் இந்தக்கடத்தல் தவிர்க்கமுடியாத ஒன்றாக ஒவ்வொரு இயக்கப் போக்கிலும் தன்னாலே நிகழ்கிறது.

இதற்கு தனிநபர்கள்  காரணமல்ல.  காலத்தின் மாற்றங்களில் அதற்கேற்பவான வழிமுறைகளும் மாற்றம் கொண்டு அந்தகைய மாற்றங்ளுக்கு உபயோகப்படுவர்களை உபயோகப்படுத்திக் கொள்கிறது என்றே நாம் கொள்ளுதல் தகும்.


தமிழில் புதுக்கவிதைக்கு பாரதி தான்  முன்னோடியாக அமைந்தார் என்றாலும் அவருக்குப் பிறகு புதுக்கவிதையுலகை வார்த்தெடுத்த பெருமை

பிச்சமூர்த்தி  அவர்களுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தது.  சி.சு. செல்லப்பாவின் 'எழுத்து' பத்திரிகை, பிற்காலத்தில் கோவையில் நிலைகொண்ட  'வானம்பாடி' இயக்கம் என்று ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் அதன் வளர்ச்சிக்கேற்ப சீராட்டல்கள் நடந்திருக்கின்றன. இன்றைய காலகட்டத்திலும் கவிதை எனப்படுவதும் இதுவே என்கிற செல்வாக்கும் கிடைத்திருப்பதைக் குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும்.

இந்த சூழ்நிலையில் என் நினைவுகளில் மறக்கவே முடியாமல் பதிந்து போய் விட்ட சில கவிதைகளை பகிர்ந்து கொள்ள ஆசைப்பட்டதின் விளைவு இப்படி ஒரு பதிவாக மலர்ந்திருக்கிறது.



ஆனை வந்தது முதலில்
அப்புறம் கலைந்து போனது
குதிரை மீதில் ஒருவன்
கொஞ்ச நேரம் போனான்                                  
பாட்டன்  புரண்டு மல்லாந்தான்
பாளை வெடிச்சு மரமாச்சு
அலையாய் சுருண்டது கொஞ்சம்
மணலாய் இறைந்தது கொஞ்சம்
கணத்தில் மாறிடும் மேகம்
உண்மையில் எது உன் ரூபம்?

                                                                -- மாலன்
                                                                                              


ராமச்சந்திரனா என்று கேட்டேன்
ராமச்சந்திரன் தான் என்றார்
எந்த ராமச்சந்திரன் என்று
நானும் கேட்கவில்லை
அவரும் சொல்லவில்லை.

                                                          -- நகுலன்




திண்ணை இருட்டில் எவரோ கேட்டார்
தலையை எங்கே வைப்பதாம் என்று
எவனோ சொன்னான்
களவு போகாமல் கையருகே வை

                                                           --  ஞானக்கூத்தன்



எங்கிருந்து வருகிறது
இந்த நதி?
    மலைகளின்
   மெளனம் உடைந்தா?
முகில்களின்
ஆடை கிழிந்தா?
வ்னங்கள் பேசிய
இரகசியங்கள் கசிந்தா?

என்னிலிருந்து

என் அந்தரங்களின்
ஊற்றுக் கண் திறந்து
என் மார்புகள்
புல்லரித்து
என் இரத்த குழாய்களில்
புல்லும் பூவும் மணந்து
என்னை முழுக்காட்டி
என்னையே கரைத்துக் கொண்டு
அங்கிருந்து வருகிறது
இந்த நதி

                                                                         -  சிற்பி



இலக்கண செங்கோல்
யாப்பு சிம்மாசனம்
எதுகைப் பல்லக்கு
மோனைத் தேர்கள்
தனிமொழிச் சேனை
பண்டித பவனி
இவையெதுவும் இல்லாத
கருத்துக்கள் தம்மைத் தாமே
ஆளக் கற்றுக்கொண்ட
புதிய மக்களாட்சி முறையே
புதுக்கவிதை

                                              -- மு. மேத்தா




முட்டி முட்டி பால்குடிக்கின்றன
நீளக் குழல் விளக்கில்
விட்டில் பூச்சிகள்

                                                         -- பாலா

மழைக்குப் பயந்து
அறைக்குள் ஆட்டம் போட்டன
துவைத்த துணிகள்

                                        -- பாலகுமாரன்





பின்னாலும் போகவில்லை
முன்னாலும் போகவில்லை
நடுக்கிணற்றில் நிகழ்காலம்

                                                          
                                                                                                                              
யாப்புடைத்த கவிதை
அணையுடைத்த காவிரி

                                                              --  சி. மணி




(பிறிதொரு போழ்து இன்னும் நிறைய பகிர்ந்து  கொள்ளலாம்..)



அன்பர்கள் அனைவருக்கும் தீபாவளி வாழ்த்துக்கள்!




Related Posts with Thumbnails