Tuesday, November 14, 2017

கமலி காத்திருக்கிறாள்...

பகுதி-- 22

இதற்கு முன் பகுதி:   http://jeeveesblog.blogspot.in

கெடிலாக் வாசலில் வந்து நின்றதே தெரியவில்லை.   அழைப்பு மணி ஒலித்ததும் தான் அவர்கள் வந்து விட்டார்கள் என்று தெரிந்தது.

ஹாலில் ப்ரியன் தான் இருந்தான்.   வாசல் கதவு இவர்களின் வருகைக்காகத் திறந்தே தான்  இருந்தது.  இருந்தாலும்  ஒரு நாகரிகத்திற்காக அவர்கள் அழைப்பு மணியை அழுத்தியிருக்கிறார்கள் என்பதைப்  புரிந்து கொண்டு ப்ரியன் அவசரமாக வாசல் பக்கம் நகர்ந்து, "வாங்க, வாங்க.." என்று அவர்களை உள்ளே அழைத்தான்.

பெரியவர் முகம் மலர்ந்திருந்தது.   திரைக்கதையின்  வடிவத்தை தீர்மானிப்பதில் ப்ரியாவின் பங்கு  மகத்தானதாக இருக்கப்  போகிறது என்பதனை  எதிர்பார்க்கும்  மலர்ச்சியாக அது தெரிந்தது.  அரங்கராஜனோ வழக்கம் போல, வெற்றிலைப் பெட்டியும் கையுமாக.

"ஸாரி.. உள்பக்கம் கொஞ்சம் வேலையாய் இருந்தேன்.." என்று தெரிவித்தபடி ப்ரியா அவர்களிருந்த ஹாலுக்கு வந்தாள்.  "சுடச் சுட எல்லாம் ரெடி.. சாப்பிட்டுடலாமா?"

"இல்லை, ப்ரியா..  இன்னிக்கு காலைலே டிபன்  கொஞ்சம் ஹெவி.. இன்னும் அரைமணி நேரம் போகலாமா?  உங்களுக்கு எப்படி?.." என்றார் அரங்கராஜன்.

"எங்களுக்கும் பரவாயில்லை.." என்றான்ப்ரியன்.   "இந்த ஹால் செளகரியம்  என்றால் இங்கேயே நம்ம டிஸ்கஷனை வைத்துக்கொள்ளலாம்.  இல்லேனா மாடிக்குப் போயிடலாம்.." என்றான் ப்ரியன்.

"போன தடவை மாடியில் தானே பேசிக் கொண்டிருந்தோம்?..  இன்னிக்கு ஒரு மாறுதலா இருக்கட்டும்..  இந்த இடமும் செளகரியமாகத் தான் இருக்கிறது" என்று பெரியவரைப் பார்த்தார் அரங்கராஜன்.

பெரியவர் அதற்கு முன்னாலேயே அங்கிருந்த ஒரு நீண்ட சோபாவில் அமர்ந்திருந்தார்.  அவருக்குக் கொஞ்சம் தள்ளி சோபாவின் இன்னொரு மூலையில் அரங்கராஜன் அமர்ந்து தன் கையோடு கொண்டு வந்திருந்த ப்ரீப்-கேஸைத் திறந்தார்.   அதில்  செவ்வக வடிவத்தில் டைரி போலிருந்த குறிப்புப் புத்தகத்தை கையிலெடுத்துக் கொண்டார்.  பக்கங்களைப் புரட்டினார்.

"கமலியின் கணவன் குடித்து விட்டு  நினைவில்லாமல் கிடந்த ராத்திரி அது. வீட்டை சுத்தம் செய்து  பாயை விரித்து அவன் அருகிலேயே படுக்கிறாள் கமலி..   அந்த இடத்திலிருந்து திரைக்கதையைத் தொடர வேண்டும்,ஸார்.." என்று ப்ரியா சொன்னாள்.

ப்ரியா சொன்ன இடத்தை குறிப்புப் புத்தகத்தில் கண்டு பிடித்து விட்டார் போலும்.. "எஸ்.. மேற்கொண்டு என்ன நடந்தது தெரியுமா?" என்று தொடர்ந்து திரைக்கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார் அரங்கராஜன்.

குறிப்புகள் நினைவுகளைக் குவிக்கத் தான் என்று தெரிந்தது.  குறிப்புகளைப் பார்த்த ஜோரில்  எதிரில் கேட்பவர்களுக்கு கதை போலக் கோர்வையாகச் சொல்கிற ஞானம் அரங்கராஜனுக்கு கைவந்த கலையாக இருந்தது.

"பொலவென்று அடுத்த நாள் பொழுது விடிந்தது.." என்று நேற்று விட்ட இடத்திலிருந்து கதையைத் தொடர ஆரம்பித்தார் அவர்.

கமலிக்குத் தான்  கொஞ்சம் லேட்டாகத் தான் எழுந்திருந்திருக்கிறோம் என்று தெரிந்தது.  சமையலறை மின் விளக்கு போடப்பட்டிருந்தது.  ஏதோ பாத்திரங்களை எடுத்து வைக்கும் ஒலி இங்கே இவளுக்குக் கேட்டது.  கணவன் வழக்கம் போல எழுந்து சமையல் வேலையை ஆரம்பித்து விட்டார் என்று தெரிந்தது.

அவள் பல் விளக்கி வந்து டைனிங் டேபிளில் அமர்தால் போதும்.  அவசர அவசரமாக அவளுக்கு  காபி கலந்து கொண்டு வந்து கொடுப்பான்.  காபி தயாரிப்பில் மோகன சுந்தரம் மன்னன்.   அளவான ஸ்ட்ராங்கில் அளவான சர்க்கரை போட்டு  மேலாட நுரை மினுக்கலுடன் தேவாமிர்தமாக இருக்கும்.  தினம் தினம் அவன் போட்டுத் தரும் அந்த காபியின் மணம் அவள் நாவின் சுவை அரும்புகளைக் கிளர்த்தி அவளை எழுந்திருக்க வைத்திருக்கிறது..

கோல்கேட்டெல்லாம் போயே போச்சு;   இப்பொழுதெல்லாம் அவர்கள் பதஞ்சலி தயாரிப்பிலான பேஸ்ட் தான் உபயோகிக்கிறார்கள்.   ப்ரஷ் கூட பதஞ்சலி தான்.   பேஸ்ட்டை லேசாகப் பிதுக்கி ப்ரஷில் தடவி உற்சாகத்துடன் பல் விளக்கி முகம் துடைத்து டைனிங் டேபிளுக்கு வந்தாள் கமலி.

கைப்பிடித் துண்டில் கையைத் தேய்த்தவாறே சமையலறையிலிருந்து ஏதோ வேலையாக ஹாலுக்கு வந்த மோகன் அவளைப் பார்த்தவுடன் முகம் மலர்ந்து "குட்மார்னிங்  டார்லிங்.." என்றான்.  அவனுக்கு அவள் எப்பொழுதுமே டார்லிங் தான்.   அவளும் அவனைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

கொஞ்ச நேரத்தில் டபரா செட்டில் சுடச்சுட காபி  கொண்டு வந்து பதமாக ஆற்றி அவளுக்கு நேரே வைத்து விட்டு தானும் டைனிங் சேரில் அவளுக்கு எதிரே அமர்ந்து  கொண்டான்.  ராஜா வீட்டுக் கன்றுக்குட்டி மாதிரி மதர்ப்புடன் இருந்தான் மோகன்.   செக்கச்சேவேலென்ற சிவப்புடன் ரோமம் படர்ந்த அவன் கைகள் இரண்டும் டைனிங் டேபிளில் லேசாகத் தாளம் போட்டுக் கொண்டிருந்தன.  கண்கள் காபி அருந்தும் கமலியின் உதடுகளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.   அதைக் கவனித்ததும் லேசான சிணுங்கலுடன் கமலி தன் இடது கையைத் தூக்கி அவன் சிவந்த கைவிரல்களுடன் தன் விரல்களைப் பிணைத்துக் கொண்டாள்.

அவள் காபியை அருந்தி முடியும் வரைக் காத்திருந்தான் மோகன்.  காபி டம்ளரை அவள் டைனிங் டேபிளில் வைத்ததும்  அவள் முகத்தைப் பார்த்தபடி, தழைந்த குரலில், "ஸாரி.." என்றான்.

அவன் எதற்கு ஸாரி சொல்கிறான்   என்று தெரிந்திருந்தும் அவன் வாயாலேயே அந்த ஸாரிக்கான காரணத்தைச் சொல்லட்டும் என்று எதிர்ப்பார்த்து, "எதற்கு ஸாரி, மோகன்?" என்று கமலி கேட்டாள்.

"நேற்று ராத்திரி நடந்ததுக்கெல்லாம்.." என்றான் அவன்.

அவள் பதிலே பேசவில்லை.. அவனே முழுதும் சொல்லட்டும் என்று எதிர்பார்ப்பில் காத்திருந்தாள்.

"தெரியாதது மாதிரி கேக்காதே, கமலி.." என்று  சொன்ன பொழுது அவன் குரல் தழுதழுத்தது.  "பக்கத்து வீட்டுக்காரன் கடைலேந்தே கூடவே வந்து சேர்ந்தே வீட்டுக்குள்ளே  நுழைஞ்சிட்டான்.   அவனுக்கும் இந்தப் பழக்கம் உண்டுன்னான்.   அவனைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.  இதுக்கும் துணை இருந்தா அலாதி தான்.." என்றான்.

"ஓ.. அப்படியா, சேதி?" என்றாள் கமலி.  அவன் சொன்னது கேட்டு அவள் முகத்தில் எந்த மாறுதலும் இல்லை.  "அப்போ ஒண்ணு செய்யலாம்.. பக்கத்து வீட்டுக்காரன்லாம், எதுக்கு?..  நானே இனிமே துணையா இருக்கேன்.. தாம்பத்தியத்தில் எப்படி நான் துணையோ அதுமாதிரி இதுக்கும் துணை.
சரியா?"

"கமலி..  நிஜமாத்தான் சொல்றியா?"

"அதிலென்ன, சந்தேகம்?.. நிஜமாத்தான்.  இனிமே வாங்கறத்தே எனக்கும் சேர்த்து வாங்கிட்டு வந்திடுங்க..  ஆரம்பத்லே குமட்டும்.. ஆனா போகப் போக சரியாயிடும் இல்லையா?..  உங்க அனுபவமும் அப்படித்தானே? சொல்லுங்க, மோகன்.." என்று அவன் கழுத்துப் பட்டையில் கைவைத்து தலையைக் கோதி விட்டாள் கமலி.  "வாழ்க்கைத் துணைனா என்ன?  வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்ட எல்லாத்திலேயும் ஒருத்தொருக்கொருத்தர் துணையா இருக்கறது தானே?.. இதிலே மட்டும் இல்லாம இருப்பானேன்?..  இனிமே இருந்திட்டாப்  போச்சு.."

"நோ.." என்றான் மோகன்.  "டியர்.. என்னாலே அது முடியாது.." என்று தீர்மானமாக தலையை அசைத்தான்.

"குடிக்காமல் இருக்கவும் முடியாது..   நா துணையா இருக்கவும் முடியாதுன்னா   எப்படி, மோகன்?..  முடிந்தால் ரெண்டும் முடியணும்.. இல்லேனா, இரண்டுமே முடியக்கூடாது இல்லியா, மோகன்?" என்று கேட்கும் பொழுது அவள் கை ரொம்பவும் இயல்பாய் அவன் காதுப்பக்கம் போயிற்று.  அவள் விரலின் ஸ்பரிசம் அவனில் சிலிர்ப்பேற்படுத்தியது.

"கமலி,  சத்தியமாச் சொல்றேன்.  இனிமே நானும் குடிக்க மாட்டேன். எனக்காக நீயும் உன்னை வருத்திக்க வேண்டாம்.   இது உறுதி.  சிரிக்காதே. என் வைராக்கியத்தைப் பார்த்து நீயே ஆச்சரியப்படப்போறே பாரு!"

"என் ராஜாவே!.." என்று மோகனை இறுக அணைத்துக் கொண்டாள் கமலி.  அவனுக்கு மூச்சு வாங்கியது..  பஞ்சு போல இருக்கும்  அவளுக்கு எப்படி இப்படி ஒரு அசுர பலம் வந்தது என்று அவன் திகைத்தான்.  தான் அவளுக்குக் கொடுத்த சத்தியத்தினால் விளைந்த சந்தோஷம் மிருக பலமாய் அவளில் செயல்படுகிறது என்று போகப்போக அவன் உணர்ந்த பொழுது அந்த சந்தோஷம் அவனுக்கும் கூடு விட்டு கூடு பாய்ந்தது.  மனம் கட்டுக்கடங்காத சுதந்திரம் பெற்றது போல அவனில் ஆர்ப்பரித்தது.  தன்னை மறக்கடிக்கும் சுகத்தை விட தன்னை மறக்காது செயல்படும் சுதந்திரம் அவனுக்கு இன்றைக்கு ஏற்பட்ட புது அனுபவமாய் அவனில் துளிர் விட்டது.. என்றைக்கும் இந்த சுதந்திரமே நிலைத்திருக்க வேண்டுமென்று சின்னக் குழந்தையாய் மனம் ஏங்கியது.  இந்த ஏக்கத்தைத் தணிப்பதற்கு எந்த தத்தத்தையும் செய்யலாம் என்ற உறுதி எஃகு திண்மையாய் மனசில் உருவெடுத்தது.

சட்டென்று அவனிடமிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தன்னை விடுவித்துக் கொண்டாள் கமலி.  கொஞ்சலாக, "நான் என்னவோ குறை உங்களுக்கு வைத்திருக்கிறேன் என்று மனசில் உருத்தலாய் இருக்கு.." என்றாள்.

"அப்படி எதுவும் இல்லே..  எதுக்காகக் கேக்கறே?"

"அப்படி எதுவும் மனசிலே குறை இல்லேனா, சாயந்திரம் ஆச்சுனா கடைக்குப்  போக மாட்டீங்க.."

"அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன  சம்பந்தம்..?"

"இருக்கு.. அதை அப்புறமா சொல்றேன்..  உங்களுக்கு ஏதாச்சும் மனசிலே குறை இருந்தா சொல்லுங்க.."

"லேசா இருந்த குறையும் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நிறைவாயிடுத்து.."

"ஐயே!..  எங்கே போனாலும் சுத்தி சுத்தி மனசை இங்கே கொண்டு வந்து நிறுத்திடக் கூடாது.  அதான் இதெல்லாம்  அப்பப்ப  கிடைச்சிக்கிட்டிருக்கே..  அப்போ இதெல்லாம் ஒரு குறையா இருக்க முடியாது..  மனசிலே ஆழமா  நிறைவேறாத ஆசை மாதிரி ஏதாச்சும் படிஞ்சிருந்தா சொல்லுங்க.. அது தான் வடு மாதிரி வாழ்க்கை பூராவுக்கும் குறையா இருக்கும்.. அப்படி ஏதாவது உங்க மனசிலே இருந்தா சொல்லுங்க.. நான் தீர்த்து வைக்கிறேன்..  அந்தக் குறை நிறைவேறிப் போச்சுனா,  அப்புறம் சாயந்திரம் ஆச்சுனா அங்கெல்லாம் போகணும்ன்னு தோணாது..  அதனாலே தான் கேக்கறேன். சொல்லுங்க.."

'அப்படியென்ன குறை தனக்கு இருக்கும்?'.  மோகன் யோசித்துப் பார்த்தான்.

எதுவும் சட்டென்று மனசுக்குப் பிடிபடவில்லை..  "கமலி! நீ இருக்கறச்சே எந்தக் குறையும் எனக்கில்லை.." என்று சிரித்தான்.

"அதான் எனக்கு நீ, உனக்கு நான்னு ஆயி போச்சே!..  நம்ம ரெண்டு பேரையும் தாண்டி யோசிச்சுப் பாருங்க..  ஏதாச்சும் உங்களுக்குக்  குறை இருக்கு?"

அப்படி எதுவும் இல்லை என்று தான் மோகனுக்குத் தோன்றியது.. இருந்தாலும் யோசிக்க யோசிக்க..

இப்பொழுது பிடிபட்டது.. அவன்  மனசின் அடி ஆழத்தில் பதுங்கியிருக்கிற அந்தக் குறை!    மனசில் நிறைவேறாத ஆசையாய்  அப்பப்போ நினைவுக்கு வந்து அவனை வாட்டுகிற  குறையாய்...

"நீ சொல்றது சரி தான்..  மனசில் எனக்கு ஒரு குறை இருக்கிறது, கமலி.." என்று தயங்கித் தயங்கிச் சொன்னான் மோகன்.

(தொடரும்)



Related Posts with Thumbnails